7 maart 2006

NEC - Olympic 5

 

Verlossing

 

Even leek het alsof de verlosser himself bij ons in de kleedkamer zat. Ik bedoel niet die vent die over het water kon lopen, daar heb je bij futsal trouwens ook niks aan, maar degene met dezelfde initialen die in de jaren 70 Barcelona verloste van het Madridtrauma. Barcelona werd een aantal keren voetbalkampioen van Spanje en vernederde onder zijn leiding de Koninklijke in eigen huis met 0-5. Later werd Johan vooral bekend van zijn Foundation en de trapveldjes die zijn naam dragen. In dat kader zou hij trouwens the day after the night before in Nijmegen zijn om de eerste steen te leggen voor een nieuw ROC-gebouw bij het station. Dat kan hij dus ook al. Maar wereldberoemd in Nederland werd Johan door zijn even onnavolgbare als ware uitspraken en meningen over voetbal en alle andere belangrijke zaken van het leven. Waarschijnlijk heeft hij over de Donjon ook iets heel scherps gezegd. Bijvoorbeeld: Als je zo'n Don Johnson gaat bouwen moet je er natuurlijk wel op letten dat de onderste steen niet boven komt, want dan zou die dus op z'n kop staan en dan sla je de plank dus ruimschoots voorbij, da's logisch. En de volgens velen beste voetballer aller tijden komt ook regelmatig met een onvergelijkbare oneliner uit de hoek, om maar eens een goed Nederlands woord te gebruiken (hoek).

 

"Wij hebben niet onverdiend gewonnen, maar zij wel onverdiend verloren", klonk het na de wedstrijd in kleedkamer 2. Niet in nasaal Amsterdams met veel speekselinademingen, maar in nuchter ABN met een licht Nijmeegs/Venloos accent. Toen ik omkeek zag ik niet een goedgecoiffeerd grijzend hoofd met flinke neus, maar de blonde haardos en blauwe ogen van ons aller Paul. En hij sloeg de spreekwoordelijke spijker op dito kop. Het multiculturele gezelschap van tegenstander Olympic, waarvan zes spelers de achternaam Soekarnadjo bleken te hebben, bevatte enkele zeer vaardige tafelvoetballers (term van Jan) die het ons erg lastig maakten. Te vroeg happen was taboe, net als bij de bitterballen 5 uur later. Gerard verslikte zich één keer en de 0-1 was een feit. Ook na de pauze moesten we uiterst alert blijven verdedigen om erger te voorkomen. Paul eiste hierin een hoofdrol op, Erik verschafte steeds uitstekend rugdekking en Sjoerd kreeg overal een hand, voet of ander lichaamsdeel achter, geïnspireerd door die schone dame langs de lijn, of toch door de echo van zijn tweede kind, kind, kind. Zonder fluitman, maar met René, bleef het een energieverslindende pot. Erik knalde verwoestend raak na een loop(!)actie zonder(!) bal van Cas en Pat. Met pijn en moeite en bloed en zweet en tranen en geluk en hulp van het houtwerk hielden we stand. En vlak voor tijd maakte Casper ook nog zijn langverwachte karakteristieke actie: bal een stukje opzij en een pegel met links in de benedenhoek: de verlossende 2-1!

 

Met een veel te kleine delegatie zakten we af naar Trianon, waar nog steeds geen nieuwe shirts voor ons klaar lagen. Barcelona versloeg op tv Chelsea en Paul besloot meteen de autoslaaptrein naar het zuiden te nemen om zich bij te scholen in het Cruyffiaans.  "Een dief in de nacht maakt rare sprongen", zei iemand in aangeschoten ABN.

 

Gerard