24 januari 2006

NEC - AWC

 

Cupsfeer

 

"Het lijkt wel Europacupvoetbal", zei Erik vooraf in de kleedkamer. Krap twee weken geleden hadden we inderdaad de uitwedstrijd gespeeld tegen AWC met een zwaarbevochten 5-5 als resultaat. Doorredenerend zouden we aan een gelijkspel tot 4-4 genoeg hebben in de return. Maar we wilden meer, er moest maar eens gewonnen worden. Ten opzichte van de pot in Wijchen ontbrak bij ons de zieke Paul (die van dat hakje), maar de postduif had op tijd de Ardennen bereikt, zodat René terug was in de nog steeds Janloze ploeg.

 

De eenheid bij NEC leek ver te zoeken, aangezien we zo'n beetje allemaal met eigen vervoer naar de Henny Huismanhal waren gekomen en ook het gezamenlijke afpilzen stond op zeer losse schroeven, ondanks klusbedrijf Fluitman. Een fluitman was in de zaal trouwens ook niet voorhanden, maar dat stond een sportieve partij niet in de weg. Verrassend genoeg begonnen we als een goedgeoliede machine en de openingstreffer liet niet lang op zich wachten. Eerst misten Patrick en Casper nog grote kansen, maar na weer een prachtig 1-2-tje met Jeroen knalde Patrick het plofleer hard langs de kalende goalie. Onze evenknie werd samen met Gerard even later als Bor de Wolf het spreekwoordelijke bos ingestuurd en de 1-1 was een feit. Onversaagd trokken we weer ten aanval hetgeen Pat's tweede goal en de 2-1 ruststand opleverde.

 

Toen onze geëngageerde spits ook voor 3-1 zorgde leek de buit binnen, maar René dacht daar heel anders over. Tijdens het UniVV-jubileumtoernooi had hij de bal vanaf de penaltystip al snoeihard langs Sjoerd geramd en dat had veel vreugde gebracht, zoals hij later vertelde. Hij bedacht zich dus niet, toen hij attent meeverdedigend de bal voor zich langs zag komen en hij zette de punt van zijn rode linkerschoen (de rechter was trouwens ook rood) ertegen. Het leder sloeg in, als Jelle Klaassen's dartpijl in de dubbel 16. Gelegenheidsaanvoerder Gerard had voorspeld dat Casper deze wedstrijd zou scoren en onze Tukker vond nu het moment gekomen hieraan te voldoen. Uit de aftrap kreeg hij op rechts de bal, draaide naar binnen en schoot ouderwets hard en hoog met links raak. De marge was hersteld, maar opnieuw lieten AWC, dat de hardschietende krullebol had thuis gelaten, terugkomen. Frommeldoelpunt, geloof ik. En wederom toonden we een hartverwarmende veerkracht. René kapte twee man uit, dwong met een schijntrap de overige tegenstanders op de grond en stifte uiterst koel raak, ditmaal in het goede doel. De euforie nam ongekende vormen aan toen Patrick uit een plafondschampende uitgooi van Sjoerd met buitenkantje rechts de 6-3 op het scorebord zette. Hij bracht daarmee zijn totaal tegen AWC op acht goals: is hij nou zo goed of zijn zij nou zo slecht? Laten we het voorlopig op het eerste houden. Een laatste treffer van de Wijchenaren had geen invloed meer op onze tweede overwinning van het seizoen en de ongeslagen status in 2006.

 

De colonne personenauto's naar Trianon was een logisch gevolg. En de gesprekken gingen niet over futsal (waarom zou je na een klinkende overwinning?), maar over American Beauties, het maatschappelijk nut van werken, neven met dochtertjes, de muzikaliteit van nootjes, Truus van der Sanden en afscheid van kalende spelers. Paul O. gaat vrijdag nog één keer zijn kunstje vertonen in wellicht nieuw NEC-shirt. En René wil misschien stoppen na dit seizoen. Zelfs na die grandioze 6-4 en al die letstes uit kleine cupjes zonder grote oren? Gaat hij het Europacupavondje NEC niet missen? Evaluatiegesprek eind maart.

Gerard