22 november 2005

NEC - Union 1 (beker)

 

Stop!

 

Tafelvoetbal, homotennis, verniezen of krachtplassen in trechters? Wordt het misschien tijd dat we een andere sport kiezen?

De vraag is gerechtvaardigd na alweer een nederlaag in dit toch nog prille seizoen. Casper weet hoe dat voelt: klote!

Het antwoord is snel gegeven: driewerf nee!

Want scoren we bwijzespreke twee keer, zijstratenoeme, vaker tegen Union, winnen we die pot zegmaar en hekzoietsvan luidt niemand de spreekwoordelijke noodklok. Bovendien weet die Quasimodo dan niet dat het dinsdag een bekerwedstrijd betrof tegen een eersteklasser. En dan slechts met 3-4 het onderspit delven zonder Jan (ziekjes), Jeroen (bang voor oud-ploeggenoten?) en Patricks linkerknie is voorwaar niet slecht. We speelden opnieuw een goede pot met een uitstekend begin waarin we een 2-0 voorsprong namen door Patrick en Erik. Ook het laatste deel van de wedstrijd was voor ons, maar het slotoffensief leverde alleen een doelpunt van wederom Erik (voorlopig topscorer van dit seizoen) op en het gevoel dat we in de nabije toekomst in de competitie veel punten moeten gaan pakken. Het tussenstuk was echter van matig gehalte en duurde één doelpunt te lang. Union had een hard schietende speler in de gelederen die Sjoerd (inclusief licht geblesseerde duim) tweemaal passeerde en Paul tot zijn grote verbazing op de zijlijn met een onnavolgbare actie uitspeelde. Tik tik tik en de bal plofte in ons netje. Een paar minuten later idem dito van hetzelfde na een onderschepte pass. Met stopwoorden hou je geen ballen tegen.

 

Uit het bekertoernooi gesodemieterd dus en troosteloos onderaan in de competitie, maar bijna voltallig in Trianon. That's the spirit! Dat zie ik die krachtplassers nog niet doen. Zolang we met elkaar (bedankt Jan-Peter) nog Palm, Koninck, fluitjes, Ice-tea en natuurlijk nootjes consumeren, het liefst in grote hoeveelheden, is er niets aan de hand. Daarom worden vanaf heden smoesjes als "geen tijd", "geen zin", "geen dorst" of "geen italiën" niet meer getolereerd. Zero tolerance dus, we moeten toch een keer de nul houden. Alleen vergissingen betreffende dag, datum, tijdstip, plaats en vervoermiddel zijn zo logisch, gezien de belabberde al dan niet digitale communicatie, dat ieder zich daarachter mag verschuilen. Voor de niet aflatende woorden-, mail- en nederlagenstroom zou het stopverbod opgeheven moeten worden. En voor Sjoerd ook.

 

Gerard