11 oktober 2005

NEC - Union 2

 

De Rentree

 

Je moet het een keer meemaken. Geblesseerd raken, een paar maanden niet kunnen voetballen en dan: de comeback. Ik kan het iedereen aanraden. Niet dat ik iemand een blessure gun, maar het moment dat je weer in de hal staat, het fluitje voor de aftrap hoort, de bal aan je voeten voelt en het eerste schot op goal lost, is onbetaalbaar. Je gaat het voetbal meer waarderen dan ooit.

 

Het moment voor De Rentree was niet bepaald gelukkig. Mijn achillespees was weliswaar hersteld, die zou het wel overleven, maar de rest van het lichaam is zon inspanning helemaal niet meer gewend. Met een of twee wissels zou het nog wel gaan. Maar die luxe was ons niet gegund. Met zn vijven moesten we het doen, afgelopen dinsdag tegen Union. Wonderwel speelden we een uitstekende partij: gedoseerd, geconcentreerd en bij vlagen superieur. Alleen schortte het aan afwerking. Eigenlijk kwam Union er niet aan te pas. Hun belangrijkste wapenfeit was een slap afstandsschot, waar Jan zich lelijk op verkeek waardoor we zomaar op achterstand kwamen. (Later vertelde Jan dat hij leed aan een zeldzame combinatie van slapheid, enkelkwetsuur, kniewond, bilschaaf en koppijn).

In de tweede helft behielden we ons hoge niveau. Erik scoorde fraai uit een hoekschop, Cas trof drie keer de paal, Gerard was ook nog een paar keer dicht bij een treffer, maar uiteindelijk ging Union met de overwinning aan de haal dankzij een onoplettendheid achterin. De 1-2 nederlaag was onterecht, we verdienden veel meer, maar achteraf overheerste toch de vreugde over het goede spel, ondanks het gebrek aan wissels. En ondanks mijn hoe heet dat zo mooi gebrek aan wedstrijdritme. Ik heb nu, drie dagen later, nog steeds spierpijn. Maar het is allemaal driedubbeldik de moeite waard. Heerlijk.

 

Paul