30 september 2005

NEC - WZC/Halma

 

Happen

 

Een van de vragen die vrijdag opborrelden: wanneer moet je happen? Ja, toen er na de wedstrijd van die versgetapte goudgele rakkers of donkergekleurde Konincken voorstonden was er geen enkele twijfel. En uiteraard ook niet toen de nootjes doorkwamen. Als het restaurant van Regien en Jeel was doorgegaan was er ook wel minimaal, en waarschijnlijk maximaal, een keer sprake geweest van happen.

 

Maar in het veld? Als je directe tegenstander een actie maakt? Als je medespeler is uitgespeeld en zijn tegenstander opstoomt naar ons doel? Tegen WZC/Halma (Casper dacht Holmaat) bleek het niet verstandig om jouw mannetje los te laten en richting bal te bewegen. Die jongens speelden elkaar makkelijk aan, waren balvast en tikten net zo lang rond tot er een beetje ruimte ontstond. En dat kwam vaak omdat een NEC-er te ongeduldig was en hapte. Invaller-doelman Jan wist nog enkele malen miraculeus te redden door zich goed op te stellen en eenmaal stopte hij een bal met zijn adamsappel, waardoor deze meteen lek was. De bal dus. Zijn hapvermogen was ernstig aangestast, dat van Jan. Toch moest hij tot de rust driemaal vissen en erna nog vijfmaal. Wij stelden daar in aanvallend opzicht te weinig tegenover, zonder Patrick en Jeroen. Bart van het tweede was een middelmatige verdediger en Cas en René hadden de hele dag samen op een ladder gestaan. Cas moest René steeds spijkers aangeven, die laatstgenoemde dan in Caspers dak hamerde, waardoor de buurman nu een lekkage heeft. Daardoor waren beiden niet alleen moe, vooral geestelijk, maar was de samenwerking in het veld ver te zoeken. Casper weigerde René ook nog maar iets te geven en zeker geen bruikbare ballen, hetgeen hem op een vinnige reprimande kwam te staan. Cas hapte niet. Maar hij scoorde ook niet en René wel, ons enige doelpunt. Erik en Gerard waren tussendoor druk met pasjes en formulieren en konden mede daardoor geen substantiële bijdrage aan het spel leveren.

 

Op de terugweg worstelden we ons langs allerlei Wijchense obstakels, schepten bijna een bromfietser (of was dat op de heenweg?), misbruikten fietspaden, maar bereikten natuurlijk wel Trianon, zoals altijd. Cas viel het grote aantal mooie billen op ooghoogte op en bewonderde André's aannamebeleid betreffende barpersoneel. Pat sloot aan met een bont gezelschap en vroeg overal een second opinion over: kruisbanden, Koninck of Palm, nootjes of pinda's? Niemand hapte.

 

Gerard