20 september 2005

NEC - ZVW

 

Hoe ontstaat de hoofdpijn bij een kater? Alcohol onttrekt vocht aan je lichaam, dus ook je hersens drogen uit en krimpen. Of zetten je hersens juist uit, en drukt de hele handel pijnlijk tegen je schedel? Sjoerd heeft een cursus alcohol gehad, maar het is kennelijk niet zo goed blijven hangen (Korsakov, wie was dat ook alweer?).

 

Speciale gast vandaag was Paul, die na een half jaar afwezigheid heimwee had gekregen naar de geur van de klamme, zweterige OC Huismanhal. Meedoen gaat nog niet, maar bij het inschieten passeerde hij Sjoerd tweemaal, waarvan eentje met een mooie stift. Dat belooft veel goeds. Ook heel positief was onze start tegen de oude-lullen-ploeg van ZVW (hoor wie het zegt). Na een regen van kansen stond het al snel 3-0: een puntertje van Erik, een droge knal van Kasper op aangeven van Gerard, en een intikkertje van René (met rechts!) nadat Erik de Klutskoning zich langs enkele tegenstanders had gewurmd. Geen vuiltje aan de lucht, we waren beter, slimmer, sneller en het had bij de rust al 8-0 moeten zijn. Maar dat was het niet. En het kwam door de veter van Jan. De veter van Jan ging los, zomaar, aan het eind van de eerste helft. Jan liet zich wijselijk wisselen om zijn schoeisel weer op orde te brengen, maar het kwaad was al geschied: met het losgaan van de veter was ook de eenheid in het veld verdwenen, de synergie viel uit elkaar. Prompt scoorden de tegenstanders. Na rust waren we geheel de kluts kwijt: passes kwamen niet aan, we gaven ze teveel ruimte, er werd slecht gedekt, we liepen niet vrij, affijn, het lukte niet meer. Pas toen het scorebord 3-4 aangaf, kregen we weer wat kansjes. Kasper trof zelfs tweemaal doel en even leken we alsnog de overwinning uit het vuur te slepen. Maar in de allerlaatste seconde scoorde hun gevaarlijkste man de gelijkmaker.

 

Uiteraard gingen we na afloop naarstig op zoek naar oorzaken: Jeroen kon door een halve kuitblessure ook maar half spelen, het was een zachte klotebal, Jan wisselde op een verkeerd moment, René had zijn bril niet op en Sjoerd wist een blessure uit zijn duim te zuigen. Uitvluchten en zelfverwijt rolden over elkaar heen. Ondertussen gooide Paul er nog een schepje bovenop met zorgvuldig bijgehouden wedstrijdstatistieken. In de eerste helft kregen wij namelijk 11 goede kansen (inclusief de goals), tegen 8 voor ZVW. Onze tegenstanders waren dus ook in de eerste helft echt niet slecht. Maar ze schoten steeds net mis, of anders stond Sjoerd manmoedig in de weg. Na de rust lagen de verhoudingen heel anders. ZVW kreeg 12 goede kansen, waar wij er maar 7 tegenover konden stellen. Gezien die verhouding hebben we het dus nog helemaal niet zo slecht gedaan. Maar ja, het voelt natuurlijk anders.

 

Bijna voltallig in Trianon (alleen Patrick bleef onafgemeld weg, zeker nog steeds een blessure veinzend) trakteerden Sjoerd en Jeroen op een heus verjaardagsrondje. Zelfs Jan was daarmee naar het café gelokt. We troffen aan de bar een zwangere dame, met wie René ooit twee keer (!) een relatie heeft gehad. Erik legde uit wat hij van Jeroen had geleerd over time management en mijmerde vervolgens over de mogelijke winnaar van de wereldkampioenschappen fietsen, komende week. Jan wist te vertellen dat onze eigen Jelle komende maandag gaat trouwen met zijn mooie Poolse dame. Nadat de autorijders huiswaarts keerden, stormde André binnen om in een sneller-dan-Paul-tempo enkele kwartjes naar binnen te gieten. Dré wacht nog altijd op ons voorstel over shirtsponsoring (Pat?). Paul en Gerard bespraken het boek van Pauline en de bardame bracht een schotel bitterballen om de feestvreugde te verhogen. Ze schoof gezellig aan, wat voor Gerard en Paul aanleiding was om eens flink aan zielzorg te doen. Om een uur of drie uur was het welletjes. De dag erna, om half acht, ging alweer de wekker. De hersens hebben zich gelukkig rustig gehouden, ze zijn niet gekrompen of geslonken. Geen kater. Lang leve ons team!

Paul