30 augustus 2005

NEC - DOVOS

 

wns

 

Voor bijna alle voetballiefhebbers, die ik de laatste tijd heb gesproken, is zondagavond 7 uur niet meer het heilige moment om voor de buis te gaan zitten en naar het eredivisievoetbal te kijken. De overgang van de NOS of de NPS of hoe heet dat tegenwoordig naar Talpa heeft de kijkcijfers, maar vooral het kijkplezier geen goed gedaan. Al die reclame, al dat obligate geouwehoer en al dat opgefokte commentaar heeft het besef heel concreet gemaakt, dat niet het spelletje, maar het geld het belangrijkste is. Zo is weer een deel van het plezier in het leven opgeofferd aan het kapitalisme. Misschien is het een goed idee om als nieuwe futsalshirts te kiezen voor knalrood met gele letters CCCP. Want die beloftes van Patrick voor een splinternieuwe oufit hebben tegelijk met zijn kruisbanden ernstige schade opgelopen.

 

Het gevolg van bovenstaande is niet alleen dat we in sterk verouderde, gehavende en onwelriekende shirts rondlopen, maar ook dat we steeds vaker op teletekst of in de krant kijken wat de uitslag van een wedstrijd in het betaalde voetbal is geworden. Laatst bleek er een hele bekerronde te zijn geweest. De spanning van een gelijkspel komt dan mooi tot uitdrukking in de letters wns. Wint na strafschoppen. De emoties bij de heldendaden van een keeper of de teleurstellend ingeschoten bal zijn nog bijna voelbaar.

 

Daar moest ik niet aan denken toen we in de Henny Huismanhal aantraden voor ons bekerduel tegen Dovos uit Didam. Paul, Patrick en Casper, drie vermeende sterspelers van vorig jaar, ontbraken en René was misschien nog op vakantie. De aanwezigheid van nieuwe aankoop Jeroen zou dit maar ten dele kunnen compenseren. Bovendien speelden we tegen een eersteklasser en daarmee hadden we, zeker aan het begin van een seizoen, geen goede ervaringen. De dubbele cijfers lagen op de loer. Gelukkig was René net terug van een hoogtestage in de Ardennen, zodat we met een ervaren zestal de kat uit de boom keken en de tegenstander lieten komen. We kregen zowaar enkele goede kansen. Jeroen schoot hard tegen de paal, Erik schampte met een ziedend schot de lat. Maar de Didammers scoorden, omdat Sjoerd zo bang was dat hij bij het uitlopen de bal zou missen, dat dat inderdaad gebeurde, zoals hij na afloop verklaarde. In de rust waren we verbaasd over het lage tempo en gebrek aan stootkracht van Dovos, maar we bleven op onze hoede. Het werd 0-2 door een Babelachtig schot: tussen de benen (van Gerard) door in de korte hoek. Met nog 10 minuten op de overigens stilstaande klok besloten we de tegenstander onder druk te zetten, met onmiddellijk resultaat. Erik onderschepte een slecht weggewerkte bal, ging een 1-2 aan met René en tikte binnen. Even later maakte Jeroen met een droge knal gelijk (hoera, zijn eerste NEC-futsalgoal!) en een minuut daarna rondde René een counter na een combinatie met Gerard bekwaam af. 3-2, rustig uitspelen zou je denken en zo geschiedde, tot een overtreding tegen Jeroen niet werd bestraft en de 3-3 zomaar in het mandje lag.

 

Het kleine, pittige (sambal bij?), Indische scheidsrechtertje besliste tot een strafschoppenreeks van 5. De eerste van Didam raakte niet Sjoerd, wel twee binnenkanten van verschillende palen, maar niet het net. Jeroen zag de keeper duiken en scoorde hoog door het midden. Sjoerd had vervolgens goed in de gaten dat de volgende Achterhoeker vooral hard en rechtdoor schoot en hij stopte de bal met een reflex van zijn linkerarm. Gerard scoorde laag in de hoek en Sjoerd was ook de derde Dovosser de baas. René mocht het vonnis voltrekken en deed dat via de doelman. NEC wns, dacht iedereen behalve de scheids die de zo mooi ingeschoten tweede pingel niet had meegeteld. Maar de Didammers, die een tweede gar(n)ituur hadden meegebracht, wilden blijkbaar naar huis en overtuigden hem van de rechtsgeldigheid van de penalty. Dus toch NEC wns!

 

Later in Trianon bleek dat die letters ook kunnen staan voor: willen nootjes, sodeju! of warrig na slempen.

 

Gerard