16 maart 2005

NEC - Jonge Kracht 2

 

De wonderbaarlijke u-curve

 

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat alcohol een positieve uitwerking heeft op alle lichamelijke functies. En eenheid alcohol (glas wijn, bier of sterke drank) verhoogt je snelheid, kracht, geheugen, concentratie en zelfs je reactiesnelheid. Een tweede alcoholisch drankje brengt echter geen verbeteringen meer, en bij een derde glas zullen de prestaties weer verminderen. Als je dit afzet in een grafiek, tekent de prestatiecurve zich af als een omgekeerde U.

Vrijwel niemand kent deze wonderbaarlijke u-curve, wat op zichzelf ook al wonderbaarlijk is. Alcohol is immers onlosmakelijk verbonden met onze samenleving en vooral sporters hebben in het nuttigen ervan een rijke ervaring. Kijk maar naar het vieren van de derde helft. Het idee dat alcohol ook onderdeel zou moeten zijn van de warming-up, zullen velen met argwaan begroeten. Het verheugt ons te melden, dat NEC 1 hierin het voortouw heeft genomen en voorzichtige experimenten op dit terrein is begonnen. En ziedaar, een Beerenburgertje voorafgaand aan de wedstrijd tegen Jonge Kracht deed wonderen, althans bij Paul, want als een brok graniet versperde hij onze schietgrage tegenstanders de weg en stond aan de basis van meerdere goals.

 

Vergelijkend onderzoek wijst echter uit, dat ook andere factoren als stimuli kunnen dienen voor grootse prestaties. Sjoerd zweert bij zijn blikje Red Bull imitation, dat hij traditiegetrouw voor elke wedstrijd naar binnen klokt. Het helpt niet altijd, maar tijdens deze wedstrijd bleek hij net zo onpasseerbaar als tijdens het inschieten. (Of lag dat aan Sjoerd's nieuwe handschoenen? En hoe moet dat dan worden als hij eindelijk een nieuwe keepersbroek krijgt?) Jan's fysieke gestel is in stijgende lijn na een - overigens mislukt - spelletje Boulder Dash op een oude Commodore 64. Ren speelde de sterren van de hemel nadat hij eindelijk eens met de fiets naar Trianon was gekomen. Erik heeft vleugels gekregen na zijn ingetrokken rode kaart - en boetedoening - van de week ervoor. En Patrick is weer helemaal de oude na een weekendje skin met drinkebroeders en zieke vrouw.

 

Onze tegenstanders, onwetend van u-curves en andere vormen van geestelijke doping, begonnen met een onoverbrugbare achterstand. Halverwege de tweede helft stonden we zo ver voor, dat we ons er bijna voor geneerden. Ze waren zeker niet slecht, maar bij ons lukte alles. Bijna elke aanval was raak. Onze tegenstander snakte naar verlossing uit dit lijden, terwijl wij ernaar snakten om dit lijden niet aan te hoeven zien. De roep om een vervroegd eindsignaal van de scheids werd steeds sterker, maar er was helemaal geen scheids en de lijdensweg duurde voort. Pas bij 15-2 zochten we voorgoed de kleedkamer op.

Meteen begon de evaluatie: winnen is leuk, maar op deze manier ook weer niet. Toch biedt de overwinning veel perspectieven: we doen weer volop mee in de middenmoot en we hebben plots weer een positief doelsaldo (98 voor, 95 tegen). Met nog n wedstrijd voor de boeg kunnen we de 100 volmaken, een bijna jaarlijkse mijlpaal. Wie gaat hem maken?

 

Terug in Trianon overwonnen we onze beduusdheid al snel. Traditiegetrouwe wisselden dwaze plannen elkaar in rap tempo af, zoals het organiseren van een trainingskamp in Pim's achtertuin en het aanstellen van Paul Haaster als ceremoniemeester bij het huwelijk van Casper. En hoe zou het toch met Jelle zijn? De wonderbaarlijke u-curve had ons heerlijk te grazen genomen en gewillig lieten we ons meevoeren door de dalende prestatiecurve. De avond eindigde in een euforisch saamhorigheidsgevoel over maatschappelijk relevant bezig zijn, hoewel ons benevelde geheugen alle details daarover heeft gewist. Ook het afrekenen ging niet zo soepel meer en het duurde eeuwen voor mijn fietsje mij weer thuis bracht.

 

Volgende keer doen we het allemaal, zo'n Beerenburgertje voor de wedstrijd.

Paul