7 december 2004

NEC - AWC  8-7

 

Borreltijd

 

Naarmate je meer drinkt, lijkt de tijd sneller te gaan. Feestgangers kennen dat fenomeen wel. De eerste uren op een feest gaan relatief traag, maar de kleine uurtjes vliegen voorbij. Sinds kort heeft het fenomeen een heuse naam: tijdsverdichting. Maar hoe werkt het? Je kunt het vergelijken met een film die op halve snelheid wordt opgenomen. Als je die op gewone snelheid afspeelt, zie je de film twee keer zo snel als normaal. Volgens de tijdsverdichtings­theorie gebeurt iets dergelijks ook met onze waarneming tijdens een avondje uit: alcohol vertraagt ons denkvermogen en remt de communicatie. Achteraf ga je de herinnering aan deze vertraagde waarneming echter corrigeren: je speelt het bandje versneld af, zodat je de avond alsnog in real time in je geheugen kan opslaan. Je kunt deze theorie eenvoudig toetsen. Zet op een feestje een cassettedeck klaar en neem 's nachts wat zattemansgesprekken op. Als je de dag erna de opnames beluistert, zul je versteld staan hoe traag de meeste gesprekken verlopen. Soms zit er wel een halve minuut stilte tussen woord en weerwoord. Bovendien valt op hoe ontstellend de mensen langs elkaar heenpraten. Het opmerkelijke is, dat de meesten dat niet in de gaten hebben: in hun beleving hebben ze een goed, vlot gesprek gevoerd met de ander. De herinnering filtert alle stiltes er tussenuit. De tijd wordt platgedrukt.

 

Zo zaten we al filosoferend in de auto richting OC Huismanhal. Casper merkte fijntjes op, dat alcohol vanwege die tijdsverdichtende eigenschap een goed wapen is tegen liefdesverdriet en weltschmerz: je hebt immers minder lang verdriet dan je denkt. Nog verder redenerend kwamen we tot de conclusie dat alcoholisten de gelukkigste mensen op aarde moeten zijn. Na deze fijne geestelijk warming-up begonnen we voortvarend aan onze wedstrijd tegen het Wijchense AWC. Vorige keer konden we het niet bijbenen tegen deze balkunstenaars, die in de tussentijd flink hadden geoefend op de schaar. Gelukkig was onze verdediging deze keer robuust en gaven we nauwelijks iets weg. Vrijwel al hun schoten smoorden in een woud van uitgestoken benen. Het lukte ons echter niet om het spel te maken, daarvoor waren ze te goed en bewogen wij te weinig. Maar steunend op onze solide defensie kregen we veel uitbraakkansen, waar we een stuk efficiënter mee omgingen dan onze tegenstrevers. Filosoof Casper was de held van de avond met vier treffers, René zag zijn beste wedstrijd tot nu toe bekroond met twee goals, terwijl Erik en Gerard beiden nog een plusje in de statistieken afdwongen. We kregen het uiteindelijk toch moeilijk toen AWC begon aan te dringen, maar onze fiere sluitpost Sjoerd voorkwam met een reeks heldendaden dat de ploeg nog langszij kwam. De einduitslag: 8-7.

 

Zo viel er flink wat te vieren in Trianon. Uiteraard bespraken we de dingen des levens, zoals de baby van Sjoerd, de blauwe teen van Casper en de steunzolen van Gerard. PaulO's voetbalmaatje van weleer is een beroemde tenor geworden, Johan C. gaat een column schrijven in Johan (dat is overgenomen door Johan D.), Pauline van Gerard is om religieuze redenen een literatuurprijs misgelopen en er is een magistrale documentaire in omloop over George Best, waarin je hem anderhalf uur lang in close-up ziet. Onvoorstelbaar sloom. Het leven - en vooral het voetbal - was vroeger nu eenmaal trager. Zou tijdsverdichting ook onze beleving van de geschiedenis kleuren? Of zou de band op halve snelheid hebben gestaan? Ondertussen tikte de kroegklok met zijn ijzige regelmaat de avond aan flarden. In het begin leek de tijd nog stil te staan, moeizaam kropen de wijzers naar elf uur. Maar toen die barričre was doorbroken, was het opeens half twee. Een typisch geval van tijdsverdichting.

 

Paul