10 september 2004

NEC1 - AWC

 

Olympische gedachten

 

Lang geleden was er een berg in Griekenland waar een stelletje goden elkaar het leven zuur maakten en regelmatig benamen. Ongeveer in dezelfde tijd besloot een dame in de buurt van wat later Noviomagum zou gaan heten bier te gaan verkopen aan dorstige strijders die van het slagveld terugkwamen. De berg heette Olympus en zoals iedereen weet zijn daar de Olympische Spelen naar vernoemd. Maar zoals weinigen weten ook een sporthal in Wijchen, het strijdtoneel waar we vrijdag onze eerste competitiewedstrijd van het seizoen afwerkten. Olympia, voor de meesten van ons was het een beetje thuiskomen in de oude fabriekshal, die in de tijd van UniZVV en Leon menigmaal het decor was van een ouderwetse pot zaalvoetbal, zonder plofbal.

 

Moeder had blijkbaar de haard nog eens flink opgestookt, want we trokken gezamenlijk een zweetspoor van de voordeur via de kleedkamer naar de tweede paal van het verre doel van veld (vald) 3. Vanaf het eerste fluitsignaal was het hijgen en puffen geblazen, met name voor de twee ziektegevallen, Paul en RenÈ, wier inzet en prestatie daardoor bijna bovenmenselijke vormen aannamen. Desondanks konden we de veelvuldig wisselende tegenstander uiteindelijk niet bijbenen. Tot 3-3 (goals van Gerard en Patrick 2x) klampten we amechtig aan, maar AWC beschikte over een paar handige en hard schietende spelers, die we te vaak en te snel een vrije doortocht gaven. Sjoerd pareerde een paar poeiers nog manmoedig, ondanks een heupblessure na een glijpartij bij de tweede paal, maar moest toch drie keer capituleren. Bij 6-3 leek Paul met een laatste immense krachtsinspanning de eindstand op het scorebord te brengen, maar een Wijchense sluipschutter maakte er toch nog 7-4 van.

 

 Het afdrogen na het douchen was Sisyphusarbeid, die Paul, RenÈ en Sjoerd wijselijk onderbraken om naar huis te gaan en Jan, Patrick en Gerard zetten koers naar cafÈ Hanneke te Weurt. Inderdaad, verre familie van eerdergenoemde dame en het bier vloeide nog steeds rijkelijk. Dit in opdracht van Erik in verband met zijn 40-jarig bestaan. De gehaktballetjes met pindanektar waren goddelijk en ook de nootjes ontbraken uiteraard niet. Vreemd genoeg maakte de jaren 70- en 80-muziek plaats voor Frans Bauer op het moment dat wij binnenkwamen, terwijl Sjoerd er toch niet bij was. Gelukkig had Hanneke wel door dat wij in de Wijchense arena veel vocht verloren hadden en dat wij bodemloze putten waren, waarin veel bier gegooid kon worden. Tot Patrick de zinloosheid hiervan inzag en hij zichzelf en ons in zijn bolide sleepte. We hebben nog een keer of vijf de toekomstige hit "Geen rel maar spel" (productie: P. Spierts) gehoord voor we eindelijk thuis waren. Ik heb gedroomd van rode en blauwe futsalschoenen. Van Nike, de godin van de overwinning.

 

Gerard