25 maart 2004

Onion 4 - NEC  5-5

 

Legendarische comeback NEC

 

Ja, we moesten weer tegen onze Angstgegner, en niemand houdt bij ons van Uien. En wederom werd het een moeilijk avondje tegen de bijna rode lantaarn. Desondanks was de voltallige selectie aanwezig, al was Casper iets later daar hij nog een snelheidsrecord moest breken. En dat is gelukt! Het kostte een paar katten en egels maar uiteindelijk werd de tijd op het traject Middelburg-Nijmegen scherpgesteld op 1.45 uur, correct me if i'm wrong. U kunt binnenkort van het circuit van Zandvoort een uitnodiging verwachten, naast het stapeltje bekeuringen van de politie uiteraard, eens te komen proefdraaien.

We begonnen in de kleedkamer echter al met een handicap. Patrick Spierts had de was gedraaid en een wasmiddel annex stijfsel met camembert-aroma uit Frankrijk meegenomen, op de weg terug. Zelve kon ik, voor de eerste maal in al die voetbaljaren, gewoon in m'n sokken stappen. Een hele verbetering, en ik raad Patrick aan dit product als de wiedeweerga op de Nederlandse markt te brengen.

 

De wedstrijd dan, want daar gaat het tenslotte om.

Er werd lekker getikt, goed gelopen, er kwam werkelijk geen tegenstander aan te pas. En Sjoerd was weer eens in topvorm, en ranselde echt alles uit die goal.

Toen klonk het beginsignaal van de scheidsrechter.

En zie, we kwamen met 1-0 voor door een Zinedinine Zadade, nee, een Zadine Zizane, neenee, een Zinedine Zidane goal van Gerard Schaafsma: buitenkantje rechts, loeihard en diagonaal in de kruising. Mooi, 1-0 voor en uitbouwen die hap, denk je dan. En dat geschiedde ook. Binnen no time was het 5-1 voor de tegenstander. Zij hadden een soort blanke Woody Woodpecker-Ikedia, die ons aan alle kanten voorbijstoof, links, rechts, voor je, achter je, hij dook overal op dat kleine mormel, desnoods vloog ie tussen je benen door.

Daar stonden we mooi van te kijken.

Maar we hadden ook enige tegenslag. Patrick trok op de bank alras zijn schoenen uit, wat de sfeer er niet beter op maakte. Gelukkig hadden we Jan nog, die als een jonge hond over het veld vloog en liet zien dat het hem, net als Zadane Zidine, nee, Zinane Zidade, neenee, Zinedine Zidane, niets uit maakt of ie nou met zijn natuurlijke been rechts of zijn aangeleerde been links trapt. Sjoerd durfde nog op te merken, achteraf, dat het misschien handig is als je rechtsbenig bent en geblesseerd aan datzelfde rechterbeen om dan niet mee te voetballen, omdat dat niet zo handig is, maar dat is nu weer van die muggenzifterij waar je moe van wordt.

Jeel kreeg intussen, we zijn reeds in de 2e helft bij die 1-5 stand, ruzie met de wat gezette laatste man van Onion, en kon het niet nalaten hem 'te laat dikke!' toe te bijten toen deze net een neuslengte te laat bij de bal was om de 2-5 van Jeel's schoenpunt te voorkomen. Niet netjes, maar in het vuur van het spel is alles geoorloofd. Bovendien was hij te laat, en ja, ook iets te dik.

De 3-5 was een beauty: een splijtende pass van Nootjes op Paulo die met links de keeper omspeelde en met rechts binnentikte.

En toen kwam toch wel het hoogtepunt van de avond. Gerard ging een volledig terecht gegeven penalty benutten. Maakt hem helemaal niet uit, veld of zaal, hij wacht gewoon tot de keeper ligt. Kleinigheidje is echter dat de zaalvoetbalgoaltjes zo klein zijn dat je als keeper, eenmaal gelegen, gewoon de hele doellijn bezet houdt. Dat was Gerard even vergeten, of misschien dacht ie er nog net op tijd aan, hoe dan ook, wat volgde was een kruisingpenalty van Panenka en Spartaspits van den Bergh. En de doelman was dan weer een Oliver-Kahn-tegen-Madrid imitatie: 4-5 derhalve.

De sfeer was intussen gespannen te noemen op het veld. Sjoerd schold nog iemand van de Uien uit voor klootzak omdat ie niet sportief genoeg was toen er een teruggeveven bal direct op goal gejast werd. Of was het niet hierom, maar zat je gewoon in het wilde weg mensen voor klootzak uit te maken. Maakt mij niet uit hoor, moet je helemaal zelf weten. Als jij dat leuk vindt moet je dat zeker doen. Maar dan ook niet achteraf gaan klagen dat je zo weinig vrienden hebt.

Eric van Ginkel was uiteindelijk de gevierde man door een schitterend afstandsschot tegen de doelstaander binnen te knallen, waarna de bal er weer net zo hard uit vloog. Een doelpunt dat alleen maar door de scheids werd gegeven omdat wij allen de handen in de lucht staken en de tegenstander de kopjes liet hangen.

Even daarna was het dan afgelopen. Handen werden er nauwelijks geschud. Onder de douche stond ik te kijken van mijn uitzonderlijk kleine piemeltje. Alsof ook hij zich een beetje schaamde voor de 5-5 tegen de bijna rode lantaarn en zich liever opborg in z'n uitzonderlijk kleine slaapzakje. Mooi dat dat allemaal past, zo dacht ik maar de angst van me af. Hoe de avond verder verliep durf ik niet te zeggen. Velen togen richting Trianon zo vermoed ik, maar ik had mijn laatste centen reeds besteed aan een snicker (60 eurocent), juist voor de wedstrijd. Bovendien zat Nootjes, niet die uit die snicker maar P. Nootjes, als schuldeiser achter m'n broek en dan is het beter je kop niet te veel te laten zien, bijvoorbeeld door weg te duiken in je slaapzakje. En zo geschiedde.

 

Jeel