3 maart 2004

UniZvv - NEC† 2-2

 

PASSIE EN UITSTRALING

 

Het wordt geen 4-0, dat geef ik je op een briefje, zei ik tegen Sjoerd. Maar een uur later had Lee of Park, die Koreanen lijken allemaal op elkaar, moeten scoren na weer een geweldige actie van Robben en had ik ongelijk gekregen. Maar Lee is misschien Park, maar zeker geen Jeel. Die had in de enerverende pot tegen koploper UniZVV een soortgelijke kans na een assist van Casper en bedacht dat hij de keeper ging verrassen met een rollertje. Hetgeen geschiedde. De doelman lag al in de hoek zijn bril te zoeken toen de bal pas halverwege Jeels magische rechter en de doellijn was, zodat hij niet eens meer heeft gezien hoe tergend langzaam de gelijkmaker een feit werd. Onze spits, die helaas zijn afscheid heeft aangekondigd, leek door de wel zeer oude, lichte en stuiterende plofbal weer helemaal verliefd op het spelletje dat futsal heet. En misschien ook door het schattige, kleine scheidsje met zijn koddige accent, maar veelal juiste beslissingen.

Een rijk gevulde bank is vaak een nadeel gebleken, maar in de Jan Franssenhal was 2 1/2e reserve (de naamgever van de hal was er ook met een pijnlijke voet) ideaal om steeds 5 uitgeruste spelers in het veld te hebben. Dat was nodig, omdat we met leeuwenmoed, vasthoudendheid en het loopvermogen van een jachtgeweer moesten verdedigen. De heenwedstrijd hadden we flink klop gehad van de jongens van Jasper, wiens zoon of vader in de hal aanwezig was. De gevaarlijke linkspoot werd nu volledig aan banden gelegd of afgeblokt, met Eriks verzwikte enkel tot gevolg. De moed was hen toen al in de gele schoenen gezakt, zodat het bleef bij de twee tegentreffers in de eerste helft na evenzovele verdedigingsfouten (mea una culpa). Tussendoor kogelde Casper de bal steenhard onder de lat achter de verbouwereerde doelman en raakte Gerard met een gemeen schot de paal. In de tweede helft herhaalde hij dit kunststukje, maar meer dan een van de neus affe keepersbril leverde dit niet op. Dat hiervoor het spel werd stilgelegd verbaasde ons zeer. Watjes. Toen het brilletje van Van Daele in 1970 werd ontvreemd tegen Estudiantes bikkelde Feyenoord toch ook gewoon door? Terwijl het indertijd in ArgentiniŽ verboden was met bril te spelen, hetgeen deze actie een stuk begrijpelijker maakt.

Terug in Trianon was ik mijn groene bidon kwijt en vermeend jeugdig muzikaal talent bezig een goede conversatie onmogelijk te maken. We zochten onze toevlucht in het voorportaal van het vers geschilderde en binnenkort te openen achterzaaltje bij de tweede helft van PSV-Perugia (3-1) en enkele Palmen en Konincken, geserveerd door Andrť in flitsende nieuwe outfit, een verjaardagscadeau van zijn vrouw. Terug bij gitaar, bongo en piano viel het op dat de muzikanten weinig passie en uitstraling bezaten, niet de winnaarsmentaliteit die we, ondanks het gelijkspel, eerder die avond wel gezien hadden. Maar eerlijk is eerlijk: Sympathy for the Devil met goedgetimede oe-oe's klonk heel behoorlijk, om niet te zeggen aardig, aardig. Toen ze echter de ongevraagde toegift In the Ghetto inzetten, was het tijd om naar huis te gaan.

Gerard