20 januari 2004

NEC - Niumaga  5-2 (Sweet revenge)

 

Waarom werken wij? Casper heeft zo zijn eigen redenen. Hij werkt om te vergeten wat het doel van het leven is, zo ontvouwde hij voorafgaand aan de wedstrijd. Als kersverse werkloze zie ik dat toch heel anders: volgens mij ligt het doel van het leven vooral in het niet werken. Vreemd toch welke onderwerpen bij ons telkens weer opborrelen. Zo weten we inmiddels dat Sjoerd het niet prettig vindt om 's morgens op kantoor het toilet op te zoeken, en dat PaulO daarentegen met instemming en goedkeuring van al zijn collega's het eerste kwartier van zijn dure werktijd gebruikt om Seedorf uit de selectie te zetten. (In Trianon vroegen we ons nog af of Seedorf uit de selectie wordt gezet of gegooid. We besloten dat dat verschilt per individu. En van de maaltijd de dag ervoor.)

De wedstrijd begonnen we met een morele achterstand. De sluipmoordenaars van Niumagi brachten hun eigen bal mee waar de plof bijkans geheel was uitgesleten. Met zo'n bal zou Jeel de avond van zijn leven hebben, ware het niet dat hij deze dag verkoos om jarig te zijn. Als verjaardagskadootje benoemden we hem tot papieren scheids. Onder de virtuele leiding van Jeel bleken de teams behoorlijk aan elkaar gewaagd. Maar in tegenstelling tot vorige keer trok NEC langzaamaan de wedstrijd naar zich toe. Casper is weer in vorm en bekroonde dat met twee goals, waaronder een strakke schuiver van zijn gouden linker. PaulO verdubbelde dat aantal. Ter hoogte van de zijlijn vuurde hij een teruggelegde bal op goal, zo ongenadig hard dat de verdedigers niet eens tijd kregen tot nakijken. Als een schot van Willy van der Kuylen in zijn beste dagen leek de bal onderweg aan snelheid zelfs te winnen. Voordat de vijandelijk keeper kon reageren plofte de bal in het dak van het doel. PaulH had ondertussen goed opgelet en geconstateerd dat de plofcapaciteit van de bal omgekeerd evenredig is aan de schotkracht. Daarom waagde hij met succes een schot vanaf eigen doelgebied over de keeper in het vijandelijke doel, in een periode waar Niumagi ons vergeefs onder druk zette. De uitslag van 5-2 was welverdiend en gaf ons een goede reden om iets te vieren. Zonder Erik, die blijkt te behoren tot de beste 22 voetbalkenners van Nederland en ons uiteraard geen partij vond voor een goede voetbalconversatie. (Met het nodige voetbalverstand riep Erik tijdens de wedstrijd zijn medespelers op tot nauwkeurige passing, om meteen daarna de bal over de zijlijn te morsen). Ook Casper haakte af om thuis nog wat Reiki-oefeningen te doen. Gerard, Sjoerd en PaulH kregen tijdens de derde helft in het overigens Palmloze Trianon gelukkig versterking van oud-NEC-er André, die gelijk begon te klagen over de kwaliteit van de viltjes. In een discussie over woongenot verbaasde Sjoerd ons met de mededeling dat geen haar op zijn hoofd erover denkt om weg te gaan uit Nijmegen. Betekent dat er toch verhuisplannen zijn in huize Soeteman of moeten we twijfelen aan Sjoerds performale IQ? Via een mobiele verbinding probeerde Jeel ons nog te porren om naar de Blauwe Hand te verkassen en zijn inmiddels geslonken verjaarspartijtje op te leuken, maar daar trapten wij natuurlijk niet in. Liever lieten wij ons vijf keer door André verleiden tot een letste. Overigens gonsde het gerucht dat Patrick een feest gaat geven in de op 6 maart te openen achterzaal van Trianon. We zien het wel. Verzadigd togen we rond drieën huiswaarts, gesterkt in ons gevoel dat een avond als deze een wezenlijk deel uitmaakt van het doel van het leven.

Paul (H)