21 oktober 2003

Quick - NEC1† 7-7

 

DOELPUNTENFESTIJN ZONDER WINNAAR

 

Terwijl Jeel een Schotse kater aan het verwerken was, Erik in zijn ruime, maar niet protserige bolide met gezin door het land toerde en Pat met zijn ballen in de Spaanse zon lag, toog de rest van het illustere gezelschap futsallers van NEC 1 naar de Henny Oostdamhal (of hoe heet dat ding tegenwoordig?) om via Quick in de subtop van de competitie te geraken. Eerst nog even massaal plassen in de andere kleedkamer, omdat Jan in de onze een spreekwoordelijke grote boodschap had gedaan, de voorafgaande dameswedstrijd bekritiseren en een uitgebreide warming-up: zo veel en zo hard mogelijk rammen op het doel. Wij wisselden shirts vůůr de wedstrijd en speelden in Celtic-groenwit. Quick was verward, zodat Cas snel 1-0 en 2-0 kon scoren. Maak je die derde dan is de wedstrijd gespeeld, maar uitgelezen kansen, mogelijkheden volgens Casper, werden niet benut. Het postbodevoetbal van Quick kende wel succes. Twee aangetekende brieven aan Korte Hoek 1 had Sjoerd retour afzender moeten sturen, maar ze ploften beide op de deurmat. Via Gerard en Paul werd de marge weer twee, echter evenzovele malen belde de postman aan de andere kant en klepperde de brievenbus. Sjoerd verhuisde naar de overkant en Paulo (broer van Henny) zette ons opnieuw op voorsprong. Helaas werden er drie bombrieven bezorgd bij de Soetemannetjes en keken we tegen een schier onoverbrugbare achterstand aan (5-7). Paul dacht daar gelukkig heel anders over. Hij beŽindigde een gedwongen solo met een venijnig schot in de benedenhoek. En kort voor het eindsignaal van de warrig, maar voor ons niet ongunstig, leidende man in het spreekwoordelijke zwart scoorde Paulo uit een bekeken intrap de bevrijdende en verdiende gelijkmaker. Okay!

 

Gerard