16 september 2003

Sporting Metima - Nec  4-4

 

NEC KOMT IN SLOTFASE LANGSZIJ

 

Als je toch al niet van plan bent mee te futsallen en bovendien je sportschoenen vergeet, mag je niet zomaar met je gewone stappers de zaal in, maar krijg je hardblauwe plastic sloffen om je schoenen. Ik voelde me terug in de kleutertijd en mijn geachte ploeggenoten blijkbaar ook, want op kinderlijk eenvoudige wijze kregen we in no-time drie doelpunten om de oren. Drie puntertjes stuiterden langs de verbouwereerde Sjoerd, die stond te kijken als een peuter die zijn Teletubbiepop kwijt is. Paulo had in dit traject ergens een gelijkmaker kunnen produceren, maar hij raakte de keeper en twee palen. Paul wist na een steekpass van Pat voor de thee (thee?) nog wel te scoren (3-1).

Het werd ook nog 4-1, waarna we de tegenstander gingen vastzetten, hetgeen kansen voor beide doelen opleverde. Gelukkig was Sjoerd een onverslaanbare reus geworden en maakte Erik aan de andere kant onze tweede treffer. Het spel golfde op en neer. Paul onderschepte de bal, ging een onvervalste 1-2 aan met Jeel en prikte nummer 3 binnen. Met nog enkele minuten op de klok werd Patrick onreglementair gestuit (ordinair gehaakt): geel en een vrije trap die het salchtoffer zelf tot doelpunt promoveerde. Een van de tegenstanders zocht nog ruzie door onterecht en matennaaierig om geel te vragen, maar aan de 4-4 eindstand veranderde dat niets meer.

Ik slofte snel terug naar de kantine waar Van der Vaart juist verzuimde gelijk te maken tegen Milan. Wij zijn beter dan Van der Vaart.

 

Gerard