5 september 2003

Niumaga - NEC1 3-2

 

De verwarring was groot. Vrijdagavond om half 11 futsallen? Waar is die hal? Waar zijn de pasjes? Waar is de scheids? Waarom heet die bekende tegenstander nu opeens Niumaga? Wat betekent dat? Wat is die bal licht! Waar is Jan ...?

Op n vraag kwam snel antwoord: de pasjes lagen bij Gerard thuis en werden door zijn lieftallige echtgenote razendsnel gebracht. Eventuele verkeersboetes worden hoofdelijk omgeslagen. Pauline bleef gelukkig ook kijken en was naast supporter ook formulierinvuller, tijdwaarnemer en scorebijhouder.

Sjoerd stond weer in het doel, maar lag bij het eerste rollertje al krimpend van de pijn op de grond. Hij strompelde wat tussen de palen en was mede daardoor driemaal kansloos na slimme steekpassjes achter onze verdediging. Niumaga bleek een uitgekookt ploegje, dat met hun eigen lichte futsalbal beter uit de voeten kon. Slechts Jeel was dichtbij een tegentreffer, maar raakte de paal.

Na rust ging het een stukje beter. We drongen de tegenstander ver terug en Patrick scoorde tweemaal. Eerst met links (!) in de rebound na een goede actie van Erik en een typische Spierts-goal: tikje naar rechts en snel uithalen in de verre hoek. De counters van Niumaga leverden geen succes op door goed werk van Sjoerd en de paal. Helaas konden we de toch wel verdiende gelijkmaker niet produceren.

En Jan? Kon hij de hal niet vinden? Waren er reeds ween? Nee, hij belde op de voicemail af van een bejaarde vrouw die nu het huis niet meer uitdurft. Maar hij is inmiddels vader! Van Lisa! Gefeliciteerd!