4 december 2002

Nec 1 – Kleurrijk Arnhem  3-4

 

Een afgeleid NEC verliest onnodig

 

Capser heeft hele mooie blauwe lichtjes in z'n auto, met rode wijzertjes. En Andre heeft een heel mooi overhemd, met grote kraag. Daar maak jet het helemaal mee (in 1970 dan). Sjoerd was getrouwd, of zoiets, en had twee (voor de prijs van 1) prachtige ringen van het Kruidvat, aan iedere hand een. Paul is papa en had een hele mooie bal gekocht. Gerard schijft prachtige verhalen en wedstrijdverslagen. En ikzelve had zoete herinneringen aan Sicilie.

 

Daarbovenop werd ik me vlak voor de wedstrijd voor het eerst in mijn leven bewust van hoe het moest zijn om Paul van Haaster te zijn. . Ik voelde bij het inlopen tietjes wiebelen waar vroeger nooit tietjes zaten en werd plots ook een homp vlees op mijn buik gewaar die ik daar nog nooit ontdekt had. Alsof ik twee lichamen had, het oude (strak pannetje) en het nieuwe, een soort tweede laag, die er helemaal niet bijhoort en die er gezapig bovenop ligt, en verder niks.

 

Ik voelde me amorf

 

Geen wonder dat we er met het hoofd niet bij waren. Blauwe lichtjes, schitterend overhemd, indrukwekkende reeks ringen, briljante bal, schrijverscarriere voor de boeg, gedachten aan een vuurspuwende Etna en anatomische verrassingen. Terwijl die gasten van de tegenpartij waarschijnlijk bestond uit uitbeenders van varkens die besloten hadden 's avonds maar eens iets anders te gaan doen.

 

Na 10 minuten was het al 0-3. Kom je zelf met 3-0 voor binnen tien minuten dan speel je dus een heel andere wedstrijd. Paul bekeek het toch positief, de tweede helft hebben we inderdaad met 2-1 gewonnen. Kijken of de KNVB ons daarvoor nog gaat belonen.

 

Vrijdag bij Patrick dan maar met zijn allen het verdriet verdrinken. Die gast eens even lekker op kosten jagen (tip: Palm schijnt bij het Waaggebouw nogal duur te zijn).

En onze zegeningen tellen: lichtjes, overhemd, ringen, bal, schrijftalent, homp vlees.

 

tot wederziens, Jeel