28 oktober 2002

ESA - NEC  5-5

 

Op de terugweg in de auto vroeg Erik zich af: Wat is het verhaal achter zo'n man?

Tja, goeie vraag. Waarschijnlijk alleenstaand met z'n 52 jaar, gescheiden wellicht, zijn vrouw ervandoor met een flegmatieke voetballer, al negen jaar geen contact met zijn dochter. Jarenlang lid van duivenmelkvereniging 'Grijs en grauw', totdat ook de laatste duif weigerde terug te keren, hoewel hij nog wekenlang op het balkon zijn naam heeft geroepen: Peter, Peter. En toen kwam het verlossende telefoontje. Of hij geen zin had af en toe een wedstrijdje te fluiten. Korfbal? Jeu de boules? Nee, zaalvoetbal. Poeh, nou, daar moest hij even over nadenken. Maar zijn trots overwon al gauw de twijfel en een halve minuut later belde hij terug en was hij zaalvoetbalscheidsrechter. Bij V&D schafte hij zich een grijs-zwarte outfit aan en bij de Schoenenreus kocht hij een paar afgeprijsde gympen. Een stopwatch, een metalen fluit en zijn lieve moeder naaide een zelfgemaakte KNVB-badge op het shirt. Hij keek in de spiegel en hij schrok van zijn eigen verschijning: wat een autoriteit! Zijn vlasbaardje blonk ervan.

 

Deze man floot maandag dus ons potje zaalvoetbal tegen ESA in Arnhem. In de wedstrijd hiervoor had hij al flink wat irritatie over zich afgeroepen en in ons duel was dat niet anders. Hij nam voor beide teams onbegrijpelijke beslissingen en floot zo vaak, dat we ons in een modern klassiek stuk van Andriessen waanden. Het dieptepunt kwam toen Patrick bij 4-3 buiten het zicht van de scheids hands maakte en scoorde. Het doelpunt werd toegekend, maar na hevig protesteren van de irritante coach van de tegenstander alsnog geannuleerd. Hoe kun je fluiten voor iets wat je niet hebt waargenomen? Gelukkig wisten we vijf keer een achterstand van één goal goed te maken, zodat we uiteindelijk op 5-5 eindigden. Patrick maakte er 3, Casper 2 en André kreeg 2 minuten. "Ik had ook rood kunnen geven, " zei fluitmans. Sukkel!

 

O ja, we hebben een nieuwe Poolse doelman: S. Szoetmanski!

 

Gerard