Wij waren al een aantal jaren lid van de vereniging om ons te oriënteren op de aanschaf van een Nizinny en na een aantal clubmatches te hebben bezocht en een aantal shows was het in het jaar 2000 zover. Volgens ons hadden we goed idee gekregen wat we wilden en kwam er een nest bij een naar onze mening goede fokker. De moederteef was van goede huize (Pennon's Iwona)en de vaderreu ook (Bardzo Mi Milo Jestem Cwany Jerzy). Daika (zo hadden we onze pup genoemd) groeide bij ons op en ze was een vrolijke hond met een open karakter. Na de puppycursus en de jonge hondencursus, A-cursus en Flybal zijn we ook met haar gaan showen. Opvallend was wel dat ze wat aan de kleine kant bleef. Nog opvallender was dat ze in vergelijking met andere Nizinny's veel en langdurig blafte. Ook vond ze het kammen en borstelen steeds minder leuk. Na verloop van tijd zijn we met haar naar de inventarisatiekeuring geweest omdat we met haar een nestje wilden doen.

Begin 2003 hadden we een reu gevonden die aan onze eisen voldeed in Zwitserland en het nest dat daarna kwam had drie reuen en één teef. Het teefje hebben we gehouden (Dana).

Dana vertoonde vanaf de puppycursus moeilijkheden in haar karakter, ze had de DA al een keer gebeten, ze viel uit naar andere honden. Dit werd steeds erger en alle training en later ook medicijnen hielpen niet. Uiteindelijk werd ze een gevaar voor onze kinderen en andere mensen.Toen Dana 4 jaar oud was waren de problemen met haar zo groot geworden dat we in overleg met onze DA de beslissing moeten nemen om haar in te laten slapen....... Met een broer van Dana is het ook mis gegaan. Hij kreeg zijn eerste epilepsie aanval toen hij zes maanden oud was. Dit werd steeds erger en daarbij werd hij ook nog blind. Toen hij drie jaar oud was is hij tijdens een epilepsie-aanval overleden. De andere twee reuen maken het gelukkig nog steeds goed.

Daika is nog steeds bij ons maar vertoond een grote karakter wisseling. Van de vrolijke hond die ze ooit was is ze veranderd in een angstige hond. Ze blaft verschrikkelijk veel, is zeer ongeduldig, haar ogen zijn zeer slecht geworden, ze is overgevoelig tijdens het kammen, haar speelse karakter is geheel verdwenen en dat is te merken aan dat ze eigenlijk nooit wil spelen. Ook heeft ze inmiddels een lichte epilepsie-aanval gehad. Deze verandering was voor ons natuurlijk een reden om het een en ander met onze DA te bespreken. Zij dacht in eerste instantie aan PRA maar al gauw twijfelde ze daar aan. Daika was met name nachtblind en de overige veranderingen deed vermoeden aan iets neurologisch. Op zoek naar wat er aan de hand kon zijn kregen we een tip van een fokker uit Zweden. Zij dacht dat het weleens NCL kon zijn. NCL betekent Neuronale Ceroid Lipofuscinose. Onbekend met deze ziekte zijn we op zoek gegaan naar informatie en daarna weer de DA geconsulteerd of zij zich kon vinden in het idee dat Daika NCL had. Uiteindelijk kwamen we terecht bij de Universiteit van Missouri (V.S.) Zij doen daar genetisch onderzoek naar NCL en zijn behoorlijk op weg om deze genetische afwijking in kaart te brengen. Op de site van de universiteit kan je lezen wat de symptomen zijn van NCL:

-gedragsveranderingen;

-verandering in gangwerk en houding;

-Dermatitis;

-afwijking in het zicht en

-epilepsie.

De gedragsveranderingen zijn de ontwikkeling van agressiviteit ten opzichte van mensen en andere honden, ze lijken vaar nerveus of angstig. Ze verliezen vaak hun aangeleerde gewoontes. Al vroeg in de ontwikkeling van de ziekte vertonen aangetaste honden een mild ongecoördineerde gang met af en toe struikelen of kruizen van de poten. Ook kan het zijn dat de hond moeite heeft met ergens op te springen e.d. De afwijking in het zicht betreft met name de achteruitgang van het zicht in het schemerdonker. Soms evoluerend tot slecht zicht in heldere zichtomstandigheden. De epilepsie-aanvallen zijn vaak licht en soms moeilijk te herkennen door de eigenaar. Soms zijn de aanvallen ernstig. Ook klinisch zijn er afwijkingen maar die moeten door een DA vastgesteld worden.

Na al deze informatie hebben we contact gezocht met de Universiteit van Missouri en wonderwel kregen we iemand te spreken die onderzoek doet naar NCL. Zij vertelde dat ze inmiddels 9 bevestigde gevallen had van Nizinny's in Europa met NCL. Na dat we alles verteld hadden over Daika deed ze het voorstel om bloed op te sturen voor genetisch onderzoek. Ook vroeg ze of er nog meer bloedmonsters uit de stamboom van Daika opgestuurd konden worden. Hier hebben we aan meegewerkt en hebben bloed van Daika naar Missouri gezonden. Ook hebben we een oproep gedaan om bloedmonsters uit de stamboom op te sturen naar Missouri. Helaas heeft nooit iemand positief gereageerd.

Onlangs kregen we de uitslag van het genetisch onderzoek. "Daika's disease appears to be NCL, but that we cannot prove it at this period in time because we don't have a specific test for the disease in that breed of dog. This means we cannot exclude NCL, The tests we have done say that she doesn't have those specific types of NCL's, however. But there are other types for which we stil have no tests. So, she could have one of the others".

Aanvullend hebben we nog informatie gevraagd hoe nu verder. Daarop kwam de informatie dat hoewel Daika negatief scoorde op drie bekende NCL gen's haar bloed bewaard word omdat er verder getest gaat worden. Met name is het van belang om bloedmonsters te krijgen van honden van buiten de stamboom van Daika die ziek zijn geworden. Maar ook van honden binnen de stamboom van Daika of ze nou ziek zijn of niet.

We doen hierbij een oproep aan alle mensen die een Nizinny hebben met dezelfde symptomen om mee te werken aan het onderzoek. Daar zijn wel kosten aan verbonden. Je moet rekenen op kosten van je DA ongeveer € 50, kosten voor verzendmateriaal (bloedcontainer e.d.) ongeveer € 30 en de kosten voor de verzending ongeveer € 200. Wij hopen dat Daika niet verder afglijd en dat ze nog lang bij ons blijft.

Harrie en Ingrid Snel

Informatie: Universiteit van Missouri

mail naar Ingrid