Ineens was de kamer van de jongste aan de beurt. Ik ergerde me al ik weet niet hoe lang aan al dat uitgespeelde speelgoed en de meer dan propvolle en uitpuilende kasten.
En soms hebben vrouwen dat .... dan moet ineens met donderend geweld iets gedaan worden ...
NU - METEEN - DIREKT - GELIJK
En als die inmiddels zeer vermoeide, geen verbouwing-meer-kunnen-zien man het NU niet wil doen,
dan DOE IK HET TOCH ZELF!!
En zo gebeurde het dat ..
een kamer ineens werd leeggehaald (waar laat je alles),
een kleur werd uitgezocht (drie keer raden welke),
behang werd uitgezocht,
de gang naar de bouwmarkt werd gemaakt.
Heel eerlijk moet ik er wel bij zeggen dat ik er niet zo heel veel zin in had. Vermoeiend hoor.
Dus ik besloot me er een beetje gemakkelijk vanaf te maken.
Gewoon lekker over het behang heen sausen. (lees PUNT)
Maar ... ik had even niet op mezelf gerekend. Beetje kritisch werd ik.
Een los flapje behang ...ik zou me hier kapot aan gaan ergeren. En ineens was dat behang van de muur.
Bij dat ijverige behangtrekken, trok ik ook per ongeluk de zijmuur mee. Nou, die dan ook maar.
De achterwand met die mooie sprookjesboom. Jaha, die zou ik echt wel laten zitten. Ben niet gek!
Bij een grondige inspectie van de sprookjesboom ontdekte ik elfjes die geprobeerd hadden weg te vliegen.
Helaas hadden we superbehanglijm gebruikt zodat alleen de armpjes en beentjes los gelaten hadden.
Voorzichtig verwijderen van dat gespuis lukte dus niet. Whop. En daar ging de sprookjesboom.
En zo begon ik donderavond om half 10 behang te krabben. En dat was nu eigenlijk niet de bedoeling.
De volgende dag besloot ik dat dat gele plafond eigenlijk ook wel een verfbeurt nodig had. En ik gilde naar Kees dat hij Powerdek moest regelen.
Na het zien van de puinhopen (lees: bergen behangstukjes) werden de taken als volgt verdeeld: Kees zou het huishouden doen en hij zou zich alleen boven laten zien als hij koffie met brood kwam brengen.
In ruil daarvoor zou ik de kamer "even" doen.
Als ik dan toch moest doordraven ... dat bruine bureau en dat ouwe kastje .... dat kon ook niet meer. Gelukkig stonden er nog een paar potjes grondverf en witte lak. De daarop volgende vrijdagavond en zaterdag werden gebruikt om te schuren, gronden, witten en sauzen.
Gelukkig wilde Kees zondag nog wel even helpen met de behangranden. En toen was ik het ook echt spuugzat.
Wat een net kamertje... Wat een puinzooi op de voorzolder
Met het uitgespeelde speelgoed hebben we een school en een nichtje gelukkig gemaakt (mijn zus was niet zo blij...hehehe). Kinderen worden groot en willen dan ook nog wel eens van kamer ruilen. En dat betekent natuurlijk weer schilderwerk.
Ga verder naar Project Tochtportaal