Reis Dagboek  / Journey Updates

Week 1   -- ------------------------------------------------------------------------ Satureday - Sunday

Week 2  -- Monday - Tuesday - Wednesday - Thursday - Friday - Satureday - Sunday

Week 3  -- Monday - Tuesday - Wednesday - Thursday - Friday - Satureday - Sunday

Week 4  -- Monday - Tuesday - Wednesday - Thursday - Friday - Satureday - Sunday

Week 5  -- Monday - Tuesday - Wednesday - Thursday - Friday - Satureday -------------

-- 23-07-2011 -- Zaterdag / Satureday

 - Zondag alweer en lekker vroeg wakker om een uur of 9. Mijn vrouw is al om 5 uur van huis gegaan met de auto. De hele nacht heeft het geregend. Ik heb geen spijt van mijn beslissing om niet op eigen kracht naar huis te fietsen. Er staat buiten een stormachtige wind. Naast de regen zou dit nog een extra ergernis geweest zijn. Nu hoef ik me daar niet mee bezig te houden. Het Ontbijt buffet wacht. Op de bovenste etage van het Nordic Astor Hotel. Met een geweldig uitzicht over de stad en de haven is dit een mooie lokatie. Tot nu toe heb ik me niet met het nieuws bemoeid maar eens moet je toch weer onder de mensen komen. Op de leestafel ligt de "zeitung" Die Welt. Met op de voorpagina gelijk al een opmerkelijk bericht. "Het grote lepel dieet". Met verwondering lees ik dat het eten met een grotere lepel gewichtstoename zou tegen gaan.Ben ik voor het lezen van dit soort onzin terug gekomen? Gelukkig staat er vlak boven ook een foto van een bebloede vrouw die schijnbaar net aan de verschrikkingen van een bomaanslag is ontsnapt in Oslo. Ik wist niet eens dat er geweld was in Noorwegen. In de drie weken dat ik in scandinavie rondfietste heb ik zeggen en schrijven 2x een politieauto gezien. Het ontbijt is tot half 12, dat is op zich best wel lang voor een ontbijt. Langzaam lees ik verder in de krant. Meer verschikkingen rondom de Grieken die toch weer meer geld gaan krijgen en d.m.v een listige constuctie gaat het de belasting betaler minder geld kosten. Misschien ben ik te pessimistisch maar ik geloof dat nu al op voorhad niet. Hoe kunnen ze dat in godsnaam allemaal terug gaan betalen met hun economie die is gebaseerd op een paar olijven wat feta kaas en de verhuur van strandstoelen. Dat laatste is al bijna volledig weggevallen want tegenwoordig gaat iedereen naar Turkije op vankantie. Mijn vrouw belt om 11 uur dat ze het ontbijt niet gaat halen omdat ze in de file vaststaat. We zullen er op de terugweg ook nog vollop mee te maken krijgen. Het eens zo trotse Duitsland met als parade paardje de geweldige infrastructuur en met als echte prijswinnaar de autobahn waar de limitatie niet de borden langs de kant van de weg waren maar hoe hard je zelf durfde te rijden. Daar hou ik nou van. Jammer genoeg hebben we te maken met wegwerkzaamheden op vier belangerijke knooppunten en grote steden. En is de droom van Adolf om je razend snel van stad naar stad te kunnen verplaatsen in duigen gevallen. Rondom Hamburg en Bremen is het helemaal een drama. Ik wil eigenlijk mijn fiets weer achter uit de auto pakken maar het regend nog steeds. Gelukkig gaat het richting Nederland iets beter en kunnen we lekker doorrijden. Ik kijk op de borden en zie de afstanden. Automatisch reken ik in mijn hoofd nog ik dagen als het over enkele honderden kilometers gaat. Gelukkig is de auto hier sneller mee dan de fiets. Behalve als we moeten tanken dan krijg ik bijna een hartaanval. Zonder met je ogen te knipperen kan je er tegenwoordig meer dan 100 Euro in laten lopen. We komen uiteindelijk goed aan en ondanks mijn gemopper is het toch wel weer geweldig om eens lekker weer een uurtje in bad te gaan. Lees gelijk nog maar een paar Elsevier weekbladen door. Mijn pijngrens ligt hoog en nu wil ik ook alles weten wat er is gebeurd toen ik er niet was. Uren later kom ik erachter dat ik niets gemist heb. Als ik uit bad stap ben ik 83.5 kilo. En het lichaam heefd dit jaar dus de strijd verloren met de bagage van 14 kilo. Ik woog 94 toen ik vertrok. Hoewel ik dit jaar langere afstanden heb gedaan is het lichaam er toch weer aan gewend geraakt. Misschien vanmiddag toch maar een paar grotere lepels gaan kopen.

 - On the last morning of the expedition it is still raining hard. I do not regret my decision not to cycle home under my own power. There is also a gale force wind to make things even more difficult. But I do not have to worry about these things anymore because my wife will take me by car. In the restaurant on the top floor of the Nordic Astor Hotel I pick up a German newspaper. My eye is trained for the unusual and before I notice the blood covered woman that stagers out of a governement building in Oslo I read that recent american research has shown that the use of bigger spoons can prevent obesity? Did I come back to civilization to read up on this kind of nonsense? skimming further I get the full details about the Greek crisis, and the plan to lend them even more money. Sceptical as I am I can not believe they will ever be able to pay us back with their economy largely based on a few olives, feta cheese and deckchair rentals. This last important pilar of their economy has nearly vanished due to the fact that most europeans go to Turkey for their holliday instead. Maybe it's possible if they step up production on the Greek yoghurt and honey a bit. The last bit of non news that I catch up on is "Fahrradfahrer leben gefahrlich" (Cyclists are living dangerous). I do not have to read this in the newspaper. for a bit more than 3 weeks motorists have tried to kill, wound or mame me. Some in a subtle way where there could have been the question: "was it intentional"? Others clearly out for pain because they would otherwise arrive maybe a minute later at their holliday destination. When after hours of delays in and arround the mayor big cities in the north of Germany we finally get home. I can have the luxury of a bath. Nothing better than a tub full of piping hot water and a few magagzines. I read up on all the news that I might have missed. My final conclusion is not much has changed. When the water is nearly cold I get out, step on the scales and see that the body has lost it from the luggage this year. When I left I was 94 kilo and as I look down on the little dail it says 83.5. That is 10.5 kilos lost, that is not bad, but the luggage was 14 kilo. Maybe I have to get out in the afternoon and buy some bigger spoons?

-- Up

-- 22-07-2011 -- Vrijdag / Friday

 - Als ik werkelijk als allerlaatste de boot afga heb ik nog steeds geen idee wat voor weer het is. Na de Carlsberg competitie van gisteravond  ben ik niet al te vroeg naar bed gegaan, en ik sla het ontbijt buffet maar eens over. Ik neem onderweg wel koffie denk ik nog. Gisteravond werd de buffet lounge nog geterroriseerd door een stel bejaarden, waarvan vooral de dames zich zwaar te buiten waren gegaan aan de gratis wijn. Het waren Amsterdammers en het leek wel Jonnie Jordaan en tante Leen in het kwardaad. Ik was met m'n laptopje al ergens anders gaan zitten maar kon die achterlijke gierende lach overal horen. Toen er ook nog daadwerkelijk "Bij ons in de Jordaan" werd ingezet was ik klaar om er een vol op de neus te rammen. Voor het zover kwam schoot me een tekst van The Who te binnen "If I clench my fist just crack it open, before I use it and  lose my cool" (Behind Blue eyes). Ik ben maar naar mijn hut afgereisd en tot mijn stomme verbazing kon je daar ook gewoon internetten. Hoe zouden ze dat doen zo op volle zee? Nu heb ik dit jaar nog niet veel last gehad van Duitsers op mijn reis, dat was vorig jaar wel anders. Laatst kreeg ik nog een kaart van Hannelore en Herman uit Florida, nadat Herman bij Swalbe was ontslagen zijn ze naar de States verhuisd. Die konden me dit jaar dus niet van de weg afsnijden. Maar bij het afrijden van de zware klep zag ik al de ze genadenloos revanche name dit jaar. Het is een gordijn van water, koud water dan wel te verstaan. Ik heb gelijk geen zin meer om nog een keer het meest waardeloze fietspad van Europa af te rijden n.l. de North Sea Cycle Route en ga een poosje in het nieuwe terminal gebouw van de Stena Line zitten, en bel mijn vrouw. Het is tijd voor een search and rescue operation. Als ik zo vroeg nog incheck in het Nordic Astor Hotel zijn de kamers nog "Smutzig" en ben ik gedwongen om mijn heil tot 12 uur ergens anders te gaan zoeken. Gelukkig staat er buiten het hotel alweer een bord met Mc Donalds 300 M. Hoe vervelend het ook is ga ik er toch maar naar toe. Ik denk niet dat ik mijn vrouw blij kan maken met een romantisch Mc Menu voor twee, dan heb ik in iedergeval zelf nog een keer fatsoenlijk gegeten vandaag. Zelf kan ik ook niets maken op de kamer want ik heb een nadeel ontdekt aan de MSR Wisperlight Multifuel brander. Hij word te heet van onder. Als je hem in je hotel kamer aan wil steken dan walmt hij eerst met opwarmen, dat is al oppassen met het brand alarm dus. Daarna is de kans groot dat als je de wc pot als aanrecht gebruikt hij zichzelf dwars door het kunstof deksel heen smelt. Na de Mac blijf ik de rest van de ochtend in de hotel lobby. Het gratis internet functioneerd niet, maar ik kan best wel zonder hoor. 4 uur nadat ik van de boot ben gekomen regent het nog steeds.Ik mag niet klagen want deze trip heb ik verder nog geen regen van betekenis gehad.

More than 18.000 Meters Climbing on this little expedition. And a total odo of almost 4000 kilometers.

 - After getting of the boat at the verry last minute and without a breakfast I can see that the Germans have a surprise for me in the form of heavy rain. They must know that I absolutely detest driving in the rain. It is so heavy that I'm not even considering getting my rain suit out. I go directly to the almost finished new Stena Line terminal. I speak to some people and they all confirm that it is not looking good for the first couple off days, weatherwise that is.Time for a "Search and Rescue Operation", I need to call my wife. With plenty of time on my hands I have the whole day to explore Kiel under a heavy rain or catch up on some sleep. I think I decide on the later. All in all I can not complain about the weather. for most of my expedition it has even been to hot for cycling. Only once did I have a minor calamety in the form of a broken chain. But with tools and spares I would have been able to fix more serious breakdowns. Overall a verry impressive performance by the Continental tires. The first tire wear indication dot has just started to fade away but there is still plenty of life left in them. At least they are not boosting on there website that the tire will last for more than 10.000 K. Swalbe does that and we all know that they hopelesly failed last year. So fellow bikers, my I recomment the Continental 28 mm Grand Prix for all your expeditions. Three weeks I have been riding them hard, over gravel roads on hard shoulders full of debris like broken glass. In all that time not one puncture and they are still on the same pressure as when I left home.They must be well contructed otherwise they would not have survived the descend into the North Cape tunnel with 107 kilometers.  

-- Up

-- 21-07-2011 -- Donderdag / Thursday

 - Net voordat de Mc gaat sluiten om twaalf uur bestel ik nog even snel een Mc Bacon and Cheese menu voor de nodige calorieen. Ik heb nu al het idee dat het nog wel eens laat zou kunnen worden, of vroeg. Nog een kleine 300 kilometer naar Gothenburg. Deze zijn alleen goed te doen als je de hoofdweg pakt. Gek genoeg is het soms een provinciale weg met mooie strook om te fietsen terwijl hij ook ineen is omgebouwd tot snelweg zonder fietsstrook. Met mijn verlichting aan en een extra LED lampje achterop waag ik het erop. Niet veel verkeer tussen 1 en 4. Redelijk vlak is het al, dat is ook een voordeel. Als je van de hoofdweg af gaat kom je weer in de Bergen terecht en daar heb ik geen  zin meer in. Laatst las ik op een website dat iemand klimmen op de ligfiets leuk vond. Ja het stond er echt "LEUK". Dit soort uitspraken valt in dezelfde catagorie als mensen die beweren dat tijdens de tweede wereld oorlog de gaskamers niet bestaan zouden hebben. We weten allemaal dat het niet waar is. Al naar gelang je gewicht is het voor de een iets makkelijker klimmen dan voor de ander. Maar wat kan er nou leuk zijn om bij een graad of 30 een helling van 8 a 9% op te harken met volle bepakking? Het zweet spuit uit je lichaam terwijl je vecht voor balans om met een snelheid die maar net iets hoger ligt dan wandelen naar boven te knoeien. Nee wat pas echt LEUK is: dat is het op hoge snelheid naar beneden razen. Het vereist stalen zenuwen, katachtige reflexen en kennis van en het liefst jaren lange ervaring met motorrijden. Niet onbelangerijk is het juiste materiaal. En daar ben je met M5 op het juiste adres. M5 is helemaal om snelheid heen ontworpen niet om LEUK met 8 of 9 kilometer naar boven te stampen, zoiets vraagt ook niet om techniek maar om brute kracht als je net als ik 90 kilo weegt. Als je dan eenmaal boven aan zo'n pasje met haarspeld bochten staat is het net golf surfen. Dit is de sessie waar je de hele dag op hebt gewacht, je doet niet kinderachtig en trapt tot 65 zo hardmogelijk mee. Dit bepaald ook tevens de eindsnelheid. Je tassen geven nog meer gewicht en daardoor snelheid en stabiliteit. Tevens komt het zwaarte punt lager te liggen dan op welke motorfiets dan ook. Je snijd de bocht aan en probeerd van de remmen af te blijven. De bandjes kunnen meer aan dan je denkt. Op 3/4 van de bocht trap je weer mee als het nog gaat. De geometrie van de M-Racer is perfect voor dit snelle bochtenwerk en snijd er dan ook doorheen als een wit heet mes door ranzige yak boter.  Als je dan eindelijk beneden bent dan is je shirt kurk droog, adrenaline en endorfine gieren met liters tegelijk door je lichaam. Dit is pas LEUK!!! Je kijk omhoog en denkt dat wil ik nog wel een keer doen. maarja het zal dan toch weer klimmen worden en dat is NIET LEUK. Inmiddels ben ik wat afgedwaald van de voortgang van de expeditie. Maar ik kan melden dat na een lange dag van flink doortrappen er wel 3 Mc Donalds zijn bezocht en de totaal afstand net als vorig jaar een paar kilometer onder de 400 uitgekomen is. Lees hieronder in het engels verder dan kom je meer te weten over de belevenissen van vandaag. Morgen Duitsland, en misschien zet mijn vrouw een search and rescue operatie in. Bij het ontbijt ga ik de route eens bekijken.

 - Just before leaving the Mc Donalds in Saffle I can not resist the temptation and order for the first time this trip some real junk food and go for the Mc bacon and cheese menu. Still need to do a little under 300 K to get to Gothenborg. So I can do with the callories. I drive trough the night and the sun sets again in these parts. At one 'o clock it is dark. All the while I navigate on the motor way. The only way to get moving fast, if you do not want to get lost on litle forest back alleys. There are still some hills now and then, but overall I make good Time. There is Bill's Grill already. I only had something to eat once in Bill's Grill but it is a lasting memory. Bill has been verry busy I see. In the busstop I can spot a sign nicely shaped in the form of a Moose on either side of the wheels he got from an old pram. Not even 5 km further down the road I see a real moose not for from the road. Unfortunatly my little camera is not getting it close enough to look spectacular. the beast is eating from a farmers crop of grain. It is absolutely enormous and with every mouth full that is the size off a small bucket,I see the crop disapear, the farmer can not be happy when he finds out. A whole heard of these animals can strip a field in half a night. Fox are seen frequently in the south of Sweden and I also see a few.Then I have to get of the road again it is getting to dangerous again. At first I'm lost again and have to return from a dead end. But then I get on the road that leads you on the right bank of the river to Lila Edets and that is a quiet road. When it's about 7 the sun is warm enough for a nap on the road side. Twice I'm woken up. First a friend who is sending me a text message and another time by a lady who stopped by the side of the road and probably thought I was dead. 80 K it is to Gothenborg and at 9 I get up and brush my teeth on the side of the road. It is absolutely amazing what the body can do with not even 1,5 hours of sleep. I feel ready for another 300 K. About 30 K outside Gothenborg I hit my final Swedish Mc Donalds. It is not long after I arrive that Lars Erik Ekman sits down in front of me. He has admired my bike outside. He is a member of the HPVS Sweden. I am still a bit tired and completely forget to make a photo of him. So Lars Erik if you have one send it in and I put it with todays photos. Than it is time to organise same form of transportation. The expedition is low on funds so being airlifted out like Bear Grills is out of the question. I get my trusted Nokia 6310i and dail the Swedisch office for the DFDS Line to see if I can get back to Gent in Belgium. But unfortunatly they have not got any cabins free for the first 4 days. Then its is off to the Stena line terminal accross the bridge. I get a wonderful cabin and see if I can finish of all hot water for a shower before others do it. The first couple of minutes I can only see black grime arround my feed. The have some verry luxurious Dove soap in the as boating people insist on calling it, wet cel. God knows why it sounds as if you are an aquatic prisoner on your own ship. Than it is buffet time. Where I always use a different approch than the other passengers, and start with coffee and strawberry pie. swiftly followd by roast beef with bearnaise saus. I get over to the softice and then get a curry with pasta as I do not see any rice. over to a salad. Blue cheese and crackers. About 8 glasses of coke and then coffee. Long ago I found out that the body does not mind in what order you shovel it all down. These are also man made rules that need not be followed. Think FREE. Tomorow morning at 7 there is the same dance arround the breakfast  buffet I can hardly wait. See how far I get on the flat roads in Germany.

-- Up

-- 20-07-2011 -- Woensdag / Wednesday

 - Vanmorgen bij de "Big Four" eerst nog een lekker ontbijtje genomen. Toen om 10 uur weggereden. Net als vorig jaar vol ik een oude spoorwegbaan die is omgetoverd tot fietspad. Het hele stuk naar Karlstad is geheel zonder auto verkeer en niet onbelangerijk, uren lang zie en voel je niet de zuiging van de diepvrieskisten die langs je heen razen. Het eerste stuk van deze track is dicht begroeid met dennebomen. Stenen muurtjes beekjes en watervalletjes. Het is oppassen geblazen voor het wegdek. Op de meeste plaatsen oogt het asfalt nieuw maar hier en daar zitten er een paar leleke scheuren in. Dan is het landschap naar het einde overgegaan in akkerbouw en weidegrond. Deze 85 kilometer zijn werkelijk geweldig. Was het hele stuk maar zo naar de Noord Kaap dan ging ik nog snel een keer terug. Na een bezoek aan de Mc Donalds in Karlstad ga ik op de GPS naar Amal en kijk voor hoever ik zin heb om vanavond te rijden. Het drukke gedeelte gaat weer beginnen. En is eigenlijk alleen 's nachts goed te doen. Na een poosje rommelen  type ik uiteindelijk de plaats Saffle in langs de E45. Dan doe ik iets stoms, ik geloof de Garmin. Dat kost me bijna 20 kilometer omrijden. Die fout zal ik niet nog een keer maken hoop ik, anders sta ik zo weer op de Noord Kaap. Dan kom ik na een poosje op een heel druk stuk snelweg wat mij zelfs te gek is. Ik durf een hoop maar dit is echt gevaarlijk. Als ik eraf ga bij de volgende gelegenheid kom ik op een soort park terecht waar de wat minder bedeelden wonen. Veel Unslo's voor de deur met bier in de hand naast het al dan niet uitgebrande autowrak. Het lijkt wel of er geen weg uit gaat uit dit park. En ik moet dan ook een flinke tijd rond klooien voordat ik een uitweg zie. Kortdaar voor had de Garmin me nog een gravelweg in gestuurd waar ik ook nog eens een kilometer of 10 door kuilen vol met water heen gereden ben. Nu ben ik gelukkig weer in de volgende Mc Donalds aangekomen. Alleen een dubbele expresso genomen want hoewel ik niet zo'n zin meer heb na alle tegenslag ga ik zo toch nog even verder.

 - After an excelent breakfast in "The Big Four" Lodge, I get moving at about 10. My next destination is the Mc Donalds in Karlstad. To get there I follow an old railway track that has been transformed into a grade A bicycle path. At first you ride with pines on both sides of the old track. but later it is opening up and shows fields with rapeseed, potatoes who just came in bloom and grain in all sort of varieties. Allong the way I meet with a nice young man who's name is Nikolas. and hij rides a 35 year old Motobecane 7 speed racer. Wonderfull bike with touring stickers on it that went back to 1984. He is practising for a famous local race next year it is called the: Vatternrundan .  After 85 kilometers I get to Karlstad where I can have my first Mc Ceasar Salad Menu in god knows how many weeks. All the way down there I have been huming The Doors tune "Roadhouse Blues".

Yeah, keep your eyes on the road, your hands upon the wheel
Keep your eyes on the road, your hands upon the wheel
Yeah, we're goin' to the Mc Donalds 
We're gonna have a real Good time.

In the Mc I meet a nice lady who is originally from Iran. 6 year she is in Sweden and she speaks some englis to. I first get talking to her because she is wearing these really cool Mc Donald shoes. Did not even know you had them. I give her my card, and later she gets her friend who's englis is better. All the time there are some little swedish monkeys ;-) dancing arround me. I can not stay to long because I want to make some more miles today. The Swedes are using the word Miles as wel but One Mile is roughly 100K. My next stop will be Amal some 90 kilometers away.Gothenborg is getting closer and the roadtrip is already nearing it's end. When I leave I make a dreadfull mistake I actually believe the Garmin without checking. It wants to lead me on a grand detour of about 120 kilometers to Saffle. Fortunatly I already sensed something was wrong. After correcting that I got on a busy stretch of motorway that I even found a bit scary. dripping with sweat and full of adrenaline of near hits by cars and trucks alike I took the first exit and programmed a bit around the highway. But the little roads mean climbing again. That is dripping with sweat again. Now I'm in the Mc Donalds with only a double expresso I swear, and think about moving on after midnight when the highway might clear a bit.
 

-- Up

-- 19-07-2011 --  Dinsdag / Tuesday

 - Gisteravond was ik na mijn vroege stop al snel klaar met mijn dagelijkse blog. Om een uur of 9 ben ik waarschijnlijk als een blok in slaap gevallen, en om half 7 al wakker. Wat een luxe kamer en wat een fantastische douche. Om 7 uur stipt zit ik in de ontbijtzaal en maak een bliksemstart. Na een kwartier wordt ik geassisteerd door twee bussen vol met Duitsers. Duitsers vallen niet meer in de catagorie aasgieren maar gaan naar de condor toe. Met hun brede ruggen schermen ze de lekkere dingen op het buffet af om er hun eigen bord goed mee vol te scheppen. Gelukkig heb ik al bijna genoeg gehad en wil alleen nog een paar bakjes koffiel dus ik laat ze hun gang gaan.Ook hoor ik stemmen opgaan dat "Das Zimmer nicht gut" zou zijn. En er was nog veel meer aan de hand. Ik ben maar in gaan pakken. Na een tijdje zoeken geloof ik dat ik toch echt een handschoen kwijt ben. Dan maar even naar Mora's koopgoot, waar ik gister nog een Intersport zag. Als ik daar om 10 uur aankom zijn ze net de rekken met spullen buiten aan het zetten. Handschoenen hebben ze in alle maten. Dus ik heb nu een paar zwart van buiten met een soort van rete stroef haaie vel aan de binnenkant. Ook zit er op de duimen een flinke zone badstof, ik heb nooit begrepen of dat nou is om het zweet van je voorhoofd te wissen of om het snot van je neus aan af te vegen. Na ook nog het aanschaffen van een nieuwe fietsbroek beleef ik nog enkele hillarische momenten. De broek heb ik na het passen gelijk aangehouden, maar de winkel tag zit er nog aan zo'n groot stuk plastic met wat electronica erin. Om het ding eruit te halen moet de cassiere de aankoop op een speciale onttagger leggen maar die zit vast aan de balie. Ik stel voor om er schuin overheen te gaan liggen maar dit blijkt niet te gaan. Ik trek hem dan ook maar weer gewoon uit. Gelukkig heb mijn net gewassen onderbroek er nog onder aan. Dan is het op richting Stollet om van daaruit naar Karlstad te gaan. Mora ligt op 180 meter hoogte en voordat ik bij Stollet ben moet ik eerst nog de "Dutch Mountain" voorbij die op 520 meter hoogte ligt. De hele eerste 100 km werk ik er naartoe, je gaat wat omhoog om het vervolgens te verliezen. Ik stop dit jaar niet bij het bij Nederlanders bekende "Dutch Mountain Cafe". Het fiasco van vorig jaar ligt me nog te vers in het geheugen. Kleurplaaten en gillende kinderen zit ik niet op te wachten deze reis. En ook de bremzoute opnieuw gebakken fiet met de Joke van het jaar die ze daar sat? noemen ben ik nog niet vergeten. Om over de nederlandse klomp pantoffels die ze er verkopen nog maar te zwijgen. Dan sla ik voor de rivier af naar Stollet. Vorig jaar maakte ik nog de fout om na de rivier links af te slaan om vervolgens in de gierende regen nog 15 kilometer over gravel te rijden. Ik ploeg nog een poosje verder om weer in de plaats Byn aan te komen. Bij de lokale ICA buurtsuper koop ik alvast een fles Cola en twee kwart liters yoghurt drink. De laatste drink ik gelijk op en de Cola neem ik mee om vanavond op te drinken. Helaas zijn de stuga's vol op de Byn camping en ga ik maar verder. Nog een uur of anderhalf trap ik door als ik eindelijk uitkom bij een plek in het plaatsje Rada die de "Big Four" heet. Collega's schieten nu in de lach want wij hebben op kantoor onze eigen "Big Five". De hut is prima in orde en ik hoop morgen weer een beetje op tijd op pad te kunnen. Als we toch op de sentimentele tour zijn kan ik morgen ook nog wel even na de Mc Donalds in Karlstad bezocht te hebben bij Bill's Grill langs in Saffele.

 - Today I got some assistance from two bus loads full of German tourists to help me clear the breakfast buffet, and I have to admit that they did not do a bad job. Most could eat as much as me. Unfortunatly for them they are not even burning a quarter of those callories by the end of the day. So I still win. That's why they are by bus and I am by bicycle. I was there at 7 but after hours of eating and internet, I only left at 10. Then there is a glove missing. I can not do without my gloves. Just like an expensive car it is two tone for me. Nowerday's I do not take anymore clothes of than stricktly nesesary and therefore my hands are now as whihte as the day that I was born. So I'm of to the Mora highstreet where I spotted an Intersport shop last night. they had it all gloves and even a new pair of running shorts. The old ones had a big rip on the back, and it was getting bigger by the day. Mora is at 180 meters and I know I had to get to a place called "The Dutch Mountain" named by dutch settlers. In actual fact the whole region is owned by Dutch people as it happens. By the Swedes this region is called "Little Holland". The Dutch Mountain is at a staggering 520 meters and to get there the road is giving a few meters and then going down again. There is also rain in the air, and sometimes I have to get under the trees. After some time it gets to bad and do I have to put my rainsuit on. This is not good, but there is nowhere to shelter. I do not stop at the Dutch Mountain Cafe, not after my last years experience. I press on to Hagfors and eventually I have Karstad in mind. But At 8 I stop after some previous stops who did not have any cabins left at nice place 80 K before Karlstad. 175 K on the odo today not bad if you take in account the long grinding hills and late start. I know I can make it to Gothenborg in two days if need be.

-- Up

-- 18-07-2011 -- Maandag / Monday

 - Na alle bezig heden toch weer laat naar bed gegaan. Met de reis updates aan de slag want in de trein kan je niet echt lekker typen. Heb ten aanzien van de fietsshirts mijn hand maar over mijn hart gehaald en mijn mede passagiers hoeven niet allemaal in het andere rijtuig te gaan zitten omdat ik alles weer gewassen heb. In mijn hotel kamer had ik ook een tv maar nog steeds bang van de Griekse crisis heb ik deze niet aanget. Wel had ik een paar dagen terug even de radio geprobeerd en op het hele uur kwam natuurlijk ook het nieuws langs. Waarom is dit altijd op het hele uur vraag ik me al jaren af? Ook weer zo'n vaste gewoonte die doorbroken moet worden. Nu is mijn Fins niet best, maar de opening was dat Barrack Obama op een chinees staatsdiner de Dalai Lama had neergeslagen. Het moet niet veel gekker worden dacht ik nog en ben gelijk weer overgestapt op mijn eigen collectie van hits uit het verleden, nog voor ze over de Grieken konden beginnen. De Tour de Frans moet inmiddels ook zijn afgelopen, en de vraag is niet of, maar wanneer komen ze erachter dat er weer doping is gebruikt. Ze zouden dat doping gebruik gewoon vrij moeten geven vind ik. Dan krijg je er nog een wedstrijd naast, namelijk wie durft het meest te nemen en tot hoever kan je gaan met dat spul. Het is net als in Noorwegen waar je na 8 uur geen bier meer mag kopen, dat mag een volwasse vent toch wel voor zich zelf uitmaken. Ik was bijna te laat wakker vanmorgen en heb het ontbijt over moeten slaan. Gelukkig hebben we de eerste stop met de trein weer gemaakt bij de bakkerij waar ik vorig jaar las dat de Sig 405 was geupgrade om nog zwaardere munitie af te kunnen schieten. Geweldige Zweedse messen hebben ze er ook, Ik heb gelukkig al het souvenier Buck knife van mijn vriend Ad en hoefde verder geen diepte investering te doen op dat gebied. Voor je het weet koop je er een stetson bij met afritsbroek in dezelfde kleur.  Inmiddels is het hier in Zuid Zweden flink gaan regenen en ik heb nog tijd genoeg over om niet door de regen te rijden. Als ik uit de trein stap in Mora en alle bagage er weer heb aangehangen regent het zelfs voor Zweden buitengewoon hard. Het is nog niet koud, dus doe je dan je regenpak aan dan krijg je het zo warm dat fietsen bijna onmogelijk is. Als je het niet aantrekt dan ben je binnen een mum doorweekt en krijg je het vroeg of laat wel heel koud. Ik ga eens een kijkje nemen in Mora. Een klein stadje aan het Siljan meer met veel kultuur en historie. Maar net weer niet genoeg cultuur om een Mc Donalds te kunnen rechtvaardigen. Ik slenter wat door de hoofdstraat en langs oude gebouwen, en intussen regent het maar door. Op naar een goedkoop hotel of een stuga. De meeste hotels zijn redelijk geprijst maar ik kan mijn fiets niet kwijt. Dus ik rij buiten Mora naar Mora Parken een groot camping en conferentie terrein. Neem eerst een kleine cabin maar die is toch al verhuurd blijkt even later, dus dan toch maar een hotel kamer. Het is geen keten en dus niet de gebruikelijke eenheidsworst als het om inrichting gaat. Mooie kleuren en materialen. Met aan de muur speciaal voor fietsers twee lage plankjes waar je je fietsschoenen kan drogen. Ik kom de middag door met luieren en lezen. De tv laat ik nog even uit. Voor morgen is beter weer voorspeld.

 - This morning I was almost late for the train, that left at the ungodly hour of 07:24. I could only make it if I skipped the all inclusive breakfast buffet. It was not an easy dissision but I choose for the train. It is also fairly cold and it has finally started to rain in Sweden. Last year I had nothing but rain but this year it seems to be the other way arround.Last night I quickly washed all my clothes in the washbasin and later rinsed them out under the shower. Must have used at least one whole liter of that delisious champoo that came out of the dispenser next to the washbasin and later I found a bigger one in the shower. Somehow I did not rinse it out properly because with the heating on in the train it did not take long before the whole carriage started to smell of this lovely soap. People are not avoiding me like the plague anymore but actually want to sit next to me, or they just start talking to me. It is like most shampoo commercials but then for real. If it keeps raining I have to seek refuse in the first Mc Donalds for weeks. otherwise I make my way further south. It will involve some night riding again because the roads are always busy and not verry safe for cycling, unless I get on the little roads again but that takes longer. When I get of the train in Mora it is raining like mad. I set the Garmin on Food & Drink , then Catagory: Fast Food and press OK. I can not believe my eyes, there is NO Mc Donalds in Mora. The closest one is in Karlstad still a long day of driving down the road. Because of the rain I do not get on the road. It is way to busy with the usual campervanners and it is raining to hard. I roam arround a bit looking for a cheap hotel or cabin, and up just outside Mora on the "Mora Parken". It is a big campground so I share a night with my friends from the caravan club. For me there was still a room in the hotel left, and I spend the rest of the day reading. I leave the tele off for another two weeks

-- Up

-- 17-07-2011 -- Zondag  / Sunday

 - De Garmin tweeterd me wakker. Ik weet eerst niet waar ik ben, maar dat gaat snel beter. het is 6 uur en ik moet snel m'n spullen inpakken anders kom ik te laat. Als ik aankom op het station staat de trein al klaar. De bekende touristen stroom vecht om binnen te komen. Ik wacht het gelaten af. Er zijn nog plaatsen over gelukkig want ik heb natuurlijk niet gereserveerd. Ik probeer honden en klusters van kleine kinderen te vermijden. als ik eenmaal zit is het waarschijnlijk niet toevallig dat er niemand naast me komt zitten. Na een heledag keihard fietsen door de brandende zon en ook nog eens buiten slapen zonder douche gelegenheid is het ook niet verwonderlijk. Ik zie weer een andere lage menselijke gewoonte in de praktijk. Nu kennen we allemaal al de buffet gier? in deze reeks kunnen we ook de stoel gier plaatsen. Deze mensen wachten tot mensen met een gereserveerde plaats de trein verlaten om dan gauw op te kunnen schuiven naar zo'n plek waar je 4 stoelen tegenover elkaar hebt staan. Ze maken het zich dan ook gelijk gemakkelijk, trekken het raam open en rammen hun stoelen in de leunstand. Inmiddels zijn ook de stoelen voor en achter me vrij. Het bevalt me prima. Ik heb het shirt ook niet gewassen want morgen weer een half dagje treinen naar Mora. Dan ga ik denk ik langs de kust afzakken naar Gothenborg. Inmiddels ben ik ingecheked in het Hotell Algen in Ostersund. Heb een klien litertje van die heerlijke allround hotel zeep uit de dispenser geknepen en het is zulk lekker spul dat ik me afvaag waarom je dit niet gewoon in de winkel kan kopen? De trein vertrekt moren om 07:15 en het ontbijt is al om 6 uur.

 - I woke up not knowing where I was. The Garmin was tweeting somewhere over my head in the top pocket of my tent. I quickly folded everything away and went for the train. It was on time and already waiting. There were still a few seats free as I had not booked in advance. With my cycle shirt smellier than ever after cycling 200 k+ and sleeping rough nobody dared to claim the seat next to me. I took the same train last year so as soon as it left the station I fell asleep. I get a bit tired after almost 3 weeks of nonstop cycling. After the frequent stops for breakfast and lunch I had to admid it is a verry nice service. Only watch out if it is going to be a hot day. Seek a place on the sunny side in the early morning. The train is driving south all day so by the time it gets really hot the sun is full on the opposite side of the train. It does a stretch of almost 850 kilometers that would have taken me about 4 days. Tomorrow the train leaves for Mora. That is only half a day. Now I stay in the Hotell Algen. I must have been the first guest to have used up a liter of hotel soap in one shower session. First I wash myself with it and than I rubbed and washed my clothes with it. The hotel was a good choise I can hear it rain outside.

-- Up

-- 16-07-2011 -- Zaterdag  / Saterureday

 - Nadat ik pas om 11 uur wegging uit het Hotell Karesovantoe kwam ik ook nog langs zo'n typish houten kerkje. Even rond gekeken en toen weer verder. Na twee kilometer kwam ik natuurlijk alweer langs de Arctic Livs, mijn favoriete buurtsuper binnen de poolcirkel. Na weer even de dames overladen te hebben met complimenten over hun dagschotels was ik weer verzekerd van een flink bord vol. Van dat enge woord "Portion Control" hebben ze hier bij Arctic Livs gelukkig nog nooit gehoord. Kip met friet en salade deze keer. Cola, Koffie en Internet. Je zou bijna denken dat ik al klaar ben met fietsen voor vandaag. Maar dan met nog maar 3 kilometer op het tellertje moet ik echt op gaan schieten. Het is gloeiend heet buiten en het wolkenspel is werkelijk fenomenaal vandaag. Als kathedralen hangen de wolken in de lucht. Ook geeft het een gewedig mooi beeld als je in het spiegelgladde water kijkt. Het is zo warm dat ik af en toe even een mini pauze neem. Op een gegeven moment zie ik twee verbleekte gekruiste rendier botten in de vorm van het kruis liggen. Toch nog een soort van "divine inspiration", je zou er bijna gelovig van worden. In plaats van een gebed neurie ik een lied van de The Rolling Stones: The hand of faith is on me now. Snel door maar weer naar de volgende stop. The Lapponia Lodge waar ik vorig jaar ook al zo prima gegeten heb. Als ik net na 9 uur weer buiten sta is het nog dik 80 kilometer naar Galivare. Net na middernacht kom ik aan na weer eens een keertje in de 200 gereden te hebben, 235 om precies te zijn. Ik check even op het station of de trein wel gaat morgen en ontmoet weer iemand die ladder zat is. Vorig jaar waren het nog Patric en Magnus die uti een bruiloft kwamen. Ik ben moe en heb echt slaap. Snel rij ik langs het spoor om in een park vlak bij weer een oud kerkje mijn tent op te hangen. Snel erin want het plekje wat ik uitgezocht heb is wel mooi afgeschermd maar het barst van de muggen. Als een blok val ik in slaap.

 - After I left the safety and execent breakfast facilities of Hotell Karesoando it is already 11 o clock. It is about 1 kilometer back to the main road and being on a holliday I visit the wooden church. Than I crack on to stop after another 2 kilometers. I have reached the Arctic Livs store and grill. Unlike last year I do not need any choppings but I can do with a nice meal and the shops excelent internet connection. When I get out at one 'o clock I have done an astonishing 3 K. That is only 228 left to do and the day is nearly over. I left late because I saw the E10 on the map and remembered it being verry busy last year. So with that in mind I wanted to do the last strech at the end of the day after 6. I continue and get on the E45 or as they call it Via Lappia. Allong the way I see some wonderfull 100 year old stone bridges and clouds that hang like cathedrals in the air. I stop after 60 K to see if Anna is still alive. Stayed in her wonderfull cabins twice last year. She is in her eighties and does not understand a word of english. We jabber away and I tell her that it is to early for a cabin so I shake her hand and hope to see her alive again in the future. Then it is on to the Lapponian Lodge for a meal. Another one of those gems on the highway. They do a nice reindeer stew and it is all local and fresh produce. When I leave there it is altready after 9, and still 85 K to do. When I get to the station of Galivare it is just after midnight and today we are in the good books again with 235 K on the odo. At the train station I check the timetable and the train is running tomorrow at 07:05. After I meet a friendly drunk, I driver along the tracks for a while. It is not dark but it is late. I find a nice park just before a nice old church again and put my tent up. Set the Garmin for 6 in the morning and go to sleep.

-- Up

-- 15-07-2011 -- Vrijdag  / Friday

 - Heerlijk laat uit bed, kachel weer even hoog gezet en op het electrische plaatje in de hut met de Kokkaffe aan de slag. Forse wind vandaag die de meeste tijd nog schuin op kop staat. Net onder Kautokeino is de weg op de toendra vrijwel ongbeschut. De Sami hebben er in de loop berken aangeplant. deze worden d.m.v een zorgvuldig schema met enige regelmaat uitgedund en de takken worden dan verzameld om hutten en hekken van te maken. Dat traditionele gaat eraf maar het is nog steeds een goede brandstof om de lange winters door te komen. Heb met enige regelmaat geprobeerd om foto's te maken van deze typische bermbegroeiing, maar de Kamper en Karavan Klub of wel net als vorig jaar de KKK genoemd heefd daar vaak een stokje voor gestoken. Je zit hier op de drukke weg vanwaar je naar Finland en Zweden door kan. Veel Nederlandse nummerplaten vanmorgen. Ik kan niet geloven dat de brandstofprijzen al hoog genoeg zijn. Dan zou ik nog willen voorstellen om een speciaal Carravanner vignet in te voeren wat minimaal op 5000 euro per jaar zou moeten beginnen. Misschien dat deze prachtige weg dan volgend jaar weer vrij is om een mooie fotoreportage te maken. Nog een een leuk detail is dat je nederlanders ook kan herkennen aan hun portemonaie. Als ze hem openvouwen bij de kassa hebben ze altijd hun Lidl Customer Gold Card op een prominente plek in het plasticje geschoven. Je hoefd dan niet eerst moeilijk engels met elkaar te gaan staan praten. Als ik zo'n 50 of 60 km gereden heb kom ik in bij een leuk tentje uit net over de finse grens. Ik neem daar het gerecht met de langste naam. Ik ben dan in de veronderstelling dat je dan ook een aardig portie krijgt. De keuze is Pippurinenjauhelihapihavi geworden en blijkt pepersteak met friet en salade te zijn. Eindelijk weer eens wat anders dan pasta. De dame die het zaakje lijkt te runnen is helemaal gek van slede honden en zegt dat ik eens in de winter moet komen, dan schijnt het pas mooi te zijn. Het is een leuke plek dus waarom niet? Noorderlicht verzekerd zegt ze. -- Gald Tieva -- de lokatie is boven in de "arm" van Finland vraag naar de slede honden. Voor mensen die dat allemaal te tam vinden doen ze ook snowscooters. Ook schuift er na een tijdje nog een dame uit Denemarken aan die ik onderweg al gesproken had. Zenuwachtig moest eerst haar baby aan het infus gelegd worden. Ja de iPhone gaat niet zolang mee als de Nokia 6310 dat is duidelijk. Nadat ze stroom heeft gaat ze eerst het schermpje zorgvuldig schoonmaken. Dan hoor ik ze een half uur niet als ze met dat ding aan de slag gaat. Waarom nog met echte mensen praten als je ook de hele dag naar je pc of iPhone kan gaan zitten staren? Het is niet altijd een zegen die nieuwe media. Het is geloof ik al 4 uur geweest als ik eindelijk weer buiten sta. Daar zit ook weer een bijzonder figuur. Hij heeft een enorme rugzak en is op de fiets. Eerst denk ik dat hij van ver komt maar dat valt mee. Hij is even gaan rusten, en ik zeg dat hij zeker wel moe is van de harde wind? Hij zegt dat het hem niet hard genoeg kan waaien. Ik denk eerst met iemand te maken te hebben die net uit een inrichting is ontsnap en doe gauw een stapje terug, want hij heeft ook een wilde blik in de ogen. Maar dan geeft hij de tip van de dag: Hoe harder het waait hoe minder muggen. En hij heeft gelijk ik heb er nog maar weinig gezien. Als ik dan een flink stuk in westelijke richting moet rijden heb ik eindelijk de wind in de rug. De pepersteak maakt krachten los in mijn lichaam waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden, en ik moet dan ook vreselijk nodig naar het toilet. Nu laten geen van de Discovery Channel  huiskamer survivalisten deze excercitie in het wild de revu passeren. Als Ray Mears een 14 daagse voettocht door de sahara maakt schijnt hij het gewoon zo lang op te kunnen houden. Bij gebrek aan kennis moet ik dus weer ergens stoppen. Het zal het oostduitse tankstation worden van vorig jaar. Ik ga niet voor het vergelijkend waren onderzoek t.a.v de gebakjes en neem alleen een flesje cola en voor de vorm een koffie erbij. Als ik een slok genomen heb zou het me niets verbazen dat ik nog uit dezelfde pot zit te drinken als vorig jaar. Voorzichtig laat ik de koffie uit mijn mond terug het kopje in lopen en ga het toilet opzoeken. Daarna snel door naar Zweden. Het is alweer een uur of 9 of 10 ik weet het niet meer als ik de grens over rij. Weer is hij precies in het midden van een rivier. In het Zweeds is de naam van deze rivier de Kelottij?rvi. Ik check in een hotel deze keer. Lekker luxe met een paar biertjes erbij. Morgen richting G?llivare.

 - When ik woke up in my cabin or was it more like a coffin? It is small and old and at the moment of waking up it was creaking in the galeforce winds. Unfortunatly I do not have this wind in the back today. Cycled about 40 km to the border with Finland and I remembered a nice place from last year. They have an excelent internet connection but a difficult menu to read. I ordered the Pippurinenjauhelihapihavi and that worked out to be the pepper steak with chips. A lucky choise it could have been something completly different. Coffee is free with a meal the lady told me. Now she is on the phone talking to her supplier. It is still not even 3 in the afternoon. I say enjoy your friday afternoon office parties if you have any. I get one last coffee, if there is any left and than I have to hit the road again to cover the last 90 kilometers to Karesovantoe where I will rent a cabin or camp wild again. Most photos were spoiled by the constant presence of all those dreaded campervanners again. Fuel prices are not nearly high enough I say. They are everywhere and all in the color white. They are all individual blods on the landscape and need to be banned as far as I'm concerned. After I sat there for a while I get talking to the lady who seems to run the place. Her pasion is breeding Alaskan sledge dogs. They are not Huskey's but I forgot the name. She tells met that in winter it is really beautifull out here. I forgot to ask here name but she seemed to be verry enthousiastic about the dogs and it may be worth checking it out for a short winter holliday. -- Gald Tieva -- or call direct +358(0)16-528630. It is well possible to see the northen light, as this is still well within the polor circel. In the mean time someone I already spoken to allong the way came in. Nice woman from Danmark, cycling on het own. As modern people do we start looking for the nearest socket to recharge our devices that feed the "New Media". Outside I meet a nice man from Sweden who is also traveling by bike. He does not seem to have anything with him, but all his luggage is in an enormous backpack. And he tells me his bum is sore. No small wonder with so much weight pressing down on it. But he gives me the tip of the day. He likes the galeforce wind even if he has to battle against it. And all to keep the mosquito's away. After some more cycling I arrive a bit late in Karesovantoe. Check into a cheap hotel and with the bar about to close I can still order an ice cold beer.

-- Up

-- 14-07-2011 -- Donderdag  /  Thursday

 - Met een heel zware dag weer achter de rug ben ik nu na "slechts" 135 kilometer aangekomen in Kautokeino. Morgen is de volgende stop Finland, waar ik niet lang zal blijven want dat is maar iets van 60 kilometer totaal. Het was een dag met veel klimmen en wind. Tegenwind gecombineerd met bijzonder zwaar klimmen. Het Departement van verkeer is hier ook weer goed aan de gang geweest. De eerste 2.5 uur was ik geloof ik 40 kilometer opgeschoten om vanuit Alta wat op 30 meter ligt tot aan zo'n 300 meter te klimmen. Als je dan eindelijk de kloof uitkomt dan is er aan de linkerkant een boerderij met wat hutten en een koffie kamer. Even lekker gezeten met appelcake en een kaneel broodje. 2  koffie en een ijskoude cola. Ze hebben er een kast met een flinke collectie van kleine opgezette dieren. De meeste heb ik al eerder gezien maar dan zijn ze plat. Waarschijnlijk onder de wielen van zo'n campervanner doorgegaan. Toen ik al een poosje zat kwam er nog een fietser binnen en zoals dat gaat speek je altijd eerst even engels met elkaar tot je hoort dat er iets niet klopt. Ook een Nederlander dus. Sjors uit Nootdorp. We maken gezellig een praatje over fietsen in het algemeen. Sjors is dit jaar ook op weg naar de Noord Kaap en verwacht vanavond in Alta aan te komen. Dat moet lukken want het is nog minder dan 50 kilometer. Het is al bijna 3 uur als ik weer vertrek. De wind is harder gaan waaien en het regend af en toe. Rond 6 uur begint het zelfs alweer koud te worden. In de tussentijd ben ik zelfs al een keer naar de 400 meter geklomen en het lijkt wel of ik stil sta vandaag. Naast de weg zie ik ineens wat concentrische vormen in het zand, doorkruist met rechte lijnen. Zouden dit een soort Nasca lijnen van de toendra zijn? Een boektitel schiet door mijn hoofd: "Waren de goden Sami". Als de fondsen groter waren geweest dan had ik morgen in Kautokeino een helicopter kunnen huren om dit verder in kaart te brengen. Als ik helemaal verkleumd aankom in Adventure Camp huur ik weer een hut. Ik draai alletwee de radiatoren naar vol vermogen en steek ook het kookplaatje aan om pasta te maken. Vandaag met een kerrie, appel en paprika saus. Daarna ga ik nog even snel naar de buurtsuper verderop langs de weg om een paar pilsjes en wat chips of nootjes te gaan halen, maar bier mag na 8 uur niet meer worden verkocht in Noorwegen. Wat een flauwekul zeg dat een volwassen vent na een lange dag van fietsen niet eens twee blikjes bier mag kopen. De afstanden worden korter maar ik stop ook vaker. Bij iedere gelegenheid ga ik wel even koffie drinken. Kijken hoe ver ik morgen ga komen. Hoop dat de wind gaat liggen en het iets minder koud word, dan lijkt het me leuk om weer te gaan kamperen.

 - Today it was climbing all the way. There were moments that I thought I was standing still. After leaving Alta it was gorge time again, this time I climbed along a nice wild river up to 250 meters and later on even as high as 400. Stopped frequently and talked to a nice Dutch man. It was already 3 o'clock after I left the cafe where we met. He had to go to Alta wich is about 50 kilometers. I wanted to go to Kautokeino that is another 90 from there. The whole day was windy. In the gorge I was shielded from the wind but in the open on the toendra the small thin birch trees were whiping in the wind. After a not altogheter long day I finnaly arrived in Kautokeino were I checked into a cabin on a camping called "Adventure Camp". I still have to discover the Adventure part of it but it could be the matras that I'm about to use in a minute. Straight after I came in I turned up both electrical heaters to maximum capacity. I is still absolutly freezing cold her in july. Check out the extra photos with the threatening skies, so typical for this region. I can be sunny one moment and raining 5 minutes later.

-- Up

-- 13-07-2011 -- Woensdag  /  Wednesday 

 - Het kan bijna niet anders dan dat het Noorse Departement van Weg en Verkeer al meer dan 150 jaar wordt bevolkt door kleine jongens die niets liever doen dan met zwaar materieel en enorme hoeveelheden sprinstoffen zich een weg door de bergen banen. In de begin dagen van dit Departement was dit nog gewoon dynamiet. Maar de standaard opmerking bij de koffie automaat is al van de Mythbusters overgenomen. En als iemand het weer zegt: " When in doubt C4", dan gaat er altijd weer een bulderend gelach door de gangen. Vandaag heb ik me weer vreselijk geergerd aan dit gedrag. Vanuit de Camping is het ongeveer 25 km naar Skaidi. Ik kan me van vorig jaar nog herinneren dat je dan een soort mini plateau over moet. De weg is steil, en dat kan in dit geval niet anders. Eenmaal in Skaidi aangekomen ben ik op dit traject al gauw weer een uur aan het rammen geweest en stop even bij mijn Marokaanse vriend van vorig jaar. Ik zie hem gelijk staan en het is niet druk. Ik vertel hem van vorige keer toen ik zo laat aan kwam, en hoe bijzonder hij mijn fiets vond. Hij kon het zich niet meer herinneren. Als het rijden vanuit Nederland met een platte fiets naar de Noord Kaap zich niet als een bijzondere gebeurtenis in je brein registreerd dan ben ik benieuwd naar wat deze man zich wel kan herinneren van het afgelopen jaar? Ik pak maar koffie met een puntje en ga even lekker zitten. Internet heeft hij gelukkig niet. Dan komt er en vrouw binnen helemaal gehuld in motor kleding. Ik raak met haar aan de praat en ze bijkt uit zuid Norwegen te komen haar naam is Wenke. Ze reist alleen op de motor door heel Noorwegen om vrienden en bekenden te bezoeken en ze is al in de zestig. Ik geef haar een kaartje van de website en beloof dat ik haar foto erop zal zetten. Ondertussen geef ik haar het advies om bij de Gobitten Pizza en Grill in Lakselv nog even een bakkie te gaan doen en Ivan van mij gedag te zeggen. Buiten spreek ik nog even met een taxi chauffeur en vraag naar de situatie op het Alta Plateau. Cold Mist and Rain is het antwoord. Ik zal dan toch minimaal naar Alta moeten rijden als ik het plateau opga, want tussen Skaidi en Alta is helemaal niets. Na Skaidi wat op 17 meter ligt komen de mannen van Weg en Verkeer pas goed op gang, beneden ligt de rivier met net boven de bedding een prachtig stuk land waar je bij wijze van spreken het asphalt zo op kan smeren, maar nee wat hebben de heren bedacht? Tonnen aan rotsen zijn afgevoerd met zwaar materieel en honderden kilo's explosieven zijn er gebruikt om dit allemaal los te blazen. Het resultaat is enkele achterlijke bochten en een weg die vanuit het niets naar boven de 200 meter gaat stijgen. Dit herhaalt zich nog enkele keren om uiteindelijk net onder de 400 meter uit te komen, en het deze keer minder vriendelijke plateau over te steken. De regen en mist doen niets af aan de lange stroom van campervanners. Ik heb moeite om foto's te maken zonder een of meerdere van deze lelijke diepvries kisten in beeld. Met rokende schoorstenen razen ze voorbij met de verwarming op 10 ondertussen zijn mijn voeten langzaam veranderd in blokken ijs. Dan voordat je bijna aan het einde komt is er wat bebouwing. Op de grens van eeuwige sneeuw staan wat hutten en allemaal hebben ze een buiten toilet zoals vroeger op het platteland gebruikelijk was. Gelijk heb ik een vraag in mijn hoofd: hoe zouden ze dat in de winter doen? als het min 40 is en er hier en meter of 15 sneeuw ligt. Ik zie geen teken van leven anders had ik wel met een smoesje eropaf durven gaan en het en passant gevraagd. Een goede reden om volgend jaar nog een keer naar de Noord Kaap te gaan. Dan kom je bij in dit geval de afdaling door een kloof, waar zelfs de heren van Weg en Verkeer niets aan durfde te veranderen. Het is dan een kilometer of 5 lekker op topsnelheid naar beneden raggen met in de scherpe bochten af en toe de tassen over het asfalt schavend. Eenmaal beneden volg je de fjord en even later zie aan mijn rechterhand de COOP Mega Store, waar ik vorig jaar nog een set nieuwe achtertandwielen heb gekocht. Ik probeer weer het ongeloofelijke onlogisch in elkaar stekende fietsnetwerk te volgen. Ik moet zelfs een keer mijn fiets door iemands voortuin heen slepen om hem over de vangrail te tillen en weer op de grote weg te zetten. Als ik weer op de kuising van het Bossekop winkelcentrum sta zie ik het einde van de fjord in nevelen gehuld mijn voeten zijn steenkoud en het begint weer te regenen. Eigenlijk wilde ik doorrijden naar Narvik om nog iets van de Loffoten te zien en dan bij Abisco weer terug richting Kiruna met daarna Galivare om die fantastische trein weer te pakken. Het zal allemaal op een volgende expeditie moeten gebeuren want net buiten Alta na slechts 125 kilometer op het tellertje ben ik lekker naar binnen gegaan. Morgen volg ik weer de weg naar Kautekeino en hoop dat alle campervanners gewoon rechtdoor naar de Loffoten gaan.

 With the nearest McDonald's still at 419 kilometers I guess I'm still a long way from civilization.

 - Today I had a free breakfast that came with the room I had rented last night. Being one of the first in the breakfast hall there was still plenty, after I was done there was next to nothing left. For today I had to cross the Alta plateau. more than 80 kilometers of inhospitable land with hardly any vegetation. Last time I crossed it was on a sunny day with hardly any wind. That time it was only cold because I was late and did not know there was no place to shelter on the plateau for about 100 kilometers. Today was going to be different. Driving winds, rain and mist were my least concerns. There was also a never ending stream of campervanners. I do not know if this word exist in the english language but it combines the word campervan and caravan. I had some serious trouble getting photos without any of these ugly white deepfreezers in the frame. The Start of today's journey was the camping place at Russenes, then to Skaidi with a nice "little" climb to about 200 meters high. Then the descend to Skaidi. Where I met a nice lady called Wenke. She is Norwegian and travels the country on her motorbike. Also verry special was that she was already in her sixties. I gave her one of my cards for the website recommended the Gobitten Pizza and Grill en Lakselv and asked her to say hello to Ivan for me. After Skaidi the road climbed back to 220 or so and then droped back again. This ritual repeated it's selve a couple of times to finnally end at just under 400 meters. My feet had turned to ice by now and there was a could mist with now and then a litte rain. Then before you get the drop through the gorge there is a little bit of what seems to be habitation. But the funny thing is that all these huts have outhouses at quite some distance from the main building and I instandly wonder how would they make use of them when it is winter and temperature drop to about minus 40 celcius. The only thing I can think of is that I'm glad not to live here. Even in the middle of july I find it verry cold. After navigating the dreadfull cycle Lanes in Alta I take the road to Kautokeino about another 100 kilometers. I already feel misserable but when it starts to rain harden than before I call it a day again. Not even 9 'o clock the pasta is on and the blog is nearly ready I even have the night off.

-- Up

-- 12-07-2010 -- Dinsdag  /  Tuesday

 - Niet zo heel vroeg en rustig aan ben ik vandaag naar het ontbijtbuffet gegaan. Alles was weer prima verzorgd door Ella. Zij werk er al jaren en bij binnenkomst herkende ze me meteen. Ik geloof dat je in de winter in visindustrie werkt in Honningsvag. Om half twaalf is het vertrek en ik trap rustig in want de spieren verslappen snel na zo'n dagje niets doen. eerst de 4 km tunnel die eerst langzaam klimt en dan weer voorzichtig naar benenden gaat. Als ik even daarna de Nordkapp tunnel nader staat daar een meisje net 6 volgestouwde Ortlib producten in een campervan te douwen. De eigenaar had de angst op haar gezicht gelezen en haar fiets maar op de drager gezet. Zo kan natuurlijk iedereen de Noord Kaap halen. Ik stop nog even om mijn jack wat strakker te trekken. Op de heen weg sloeg de wind eronder en was ik binnen een seconde veranderd in de niet zo earodynamische Michellin man. Ik was op de heenweg al zo moe dat ik m'n reflexen niet helemaal vertrouwde, en daarom ook niet eens geprobeerd heb om een nieuw record "Afdalen met volle bepakking" te vestigen. Nu ging het allemaal prima. Ik heb vanmorgen nog wat aan de versnellingen zitten rommelen omdat ik steeds niet naar het grootste tandwiel achter kon schakelen. Met een schoevendraaier draai ik op goed geluk het bovenste en daarna het onderste schroefje op de derailleur. Hoe zat dat ook weer H L wat is boven en welke beneden? Zelfs met bril op kan ik geen H(igh) of L(ow) ontdekken. Als ik wel naar het grootste tandwiel kan schakelen kan ik weer niet de kleine 11 gebruiken om op hoge snelheid tot een kilometer of 60 nog wat extra mee te trappen. Net als het jaar ervoor kom ik weer in de vortex van het gele licht van de tunnelverlichting. Het verdwijnpunt is een onmeetbaar zwart gat. op een paar honderd meter voor de bodem staan continue een paar krachtige motoren te draaien om de lucht fris te houden. De noord kant is steiler dan de zuidkant. Het is mijn nog geen een keer gelukt om de noordkant in een keer omhoog te fietsen. In de noordkant zitten ook geen bochten, dus je kan gelijk snelheid gaan maken. Weer trekt het vaalgele licht als een stroboscoop over me heen. Er zitten een paar bejaarden in een camper achter me maar die houden zich keurig aan de maximum snelheid van 60 Km. Daar ben ik allang over heen dus ze zakken achter me weg. geen vervelende Polen dit jaar om de boel te verstieren en op maximum snelheid ga ik als een speer naar beneden. Het stuur niet te krampachtig vast houden dan stuurt de fiets zichzelf.Als ik de motoren van de afzuig hoor naderen knijp ik alvast de rem een paar keer losjes in. Ook komt er een Campervanner aan van de andere kant, dus  oppassen voor de zuiging zodat je niet uit de goede koers getrokken kan worden. Het stadium van op het klokje kijken is allang voorbij. Het gaat hard, heel hard dat is een ding wat zeker is. Als ik na veel zwoegen bovengekomen eindelijk op het max speed knopje kan drukken dan blijkt het dit jaar 107,03. 85 kilometer verder stop ik in Olderfjord bij het restaurant om even koffie en een puntje te nemen. Colaatje erbij en buiten is het mist en af en toe miezerregen. Na de koffie ga ik bij de receptie een  kleine kamer boeken. Lekker douchen en daarna een rendier burger eten. Ik help de lokale bevolking graag als ik kan en in dit geval blijven ze maar met die beesten zitten. Morgen op naar Alta. Ik hoop dat het weer goed is, maar op de noorse weerpagina geven ze voor de Zweedse binnenlanden beter weer op. We zullen zien.

 - Left the hostel at about half past eleven, not verry early not even by my standards. First I slowly got my muscles warmed up again. Then it is the Honnigsvag tunnel of 4 kilometers long. first it has an incline but after a while the road starts to descend again. Then I'm up for the North Cape Tunnel again. A marvel of Norwegian enginering on a Brunnel like scale. It is almost 7 kilometers long and runs at 212 meters under the icecold waters of the Barents Sea. The incline on the south side is 9% but the north is mostly 10%. I straiten my jacket and plunge under the sea. Behind me are a couple of campervans but they stick nicely to the maximum speed, wich I was not planning on this time. The overhead lights become stroboscopic and with every flash I seen my odometer go up. first a lowly 70 but faster still. Last year my final speed was 93 from the south side, but I had to brake due to some Polish builders in a verry slowly moving van. Now it's all different. My bike is hurling trough time it seems and after 90 K I do not dare to look at the odo anymore. The light is not flashing anymore but has become a solid stream. I can hear the turbine engines near the bottom and apply the brakes These engines can give you a nasty backwash in combination with other traffic. Then comes the long hawl up. Climbing is not my forte on the recumbent. I'm simply to heavy for that. I concentrate on the lights that mark the fire exits. With about 7 to 9 kilometers I have to fight for every meter up. My body is shrouded in vapor from my own breath. I feel like a locomotive but coal is running out. After finally reaching the top I press the Max Speed button on my odometer. Not a bad result this year. 107.03 When after about 105 kilometers I get to a place called Olderfjord it is raining slightly and there is a mist. My feet are freezing cold. I book a small hotel room and call it a day.

-- Up

-- 11-07-2010 -- Maandag  /  Monday

 - Vandaag was een echte rustdag, na het ontbijtbuffet te hebben geplunderd ben ik eigenlijk gelijk met de foto's de fimpjes en nog meer spul van de website te organiseren. Voor de reis heb ik nog een extra harddisk aangeschaft omdat ik ban was dat niet alles op mijn pc zou passen. Alles wat maar weg zou kunnen raken heb ik naar deze disk gekopieerd voor de zekerheid. Aan het einde van de middag ben ik weer even wat nieuwe proviant in wezen slaan. Daarna nog lekker een biertje genomen op mijn kamer en geprobeerd vroeg naar bed te gaan. Dat laatste lukt vrijwel nooit. Als morgen het weer een beetje goed is ga ik weer op pad.

 - Today was a total restday. Fiddled about with the files for the website. The photografic material is so much that it needs to be moved to a portable storage that I bought before I left. At the end of the day I did get to Honingsvag for provisions. I wanted to into town for a beer but that proved to be a further 3 km walk. Even I have my limits. Tomorow if weather permits I leave again to move the other direction this time. South it will be. How the road is going to turn I don't know yet. It all depends on the weather.

-- Up

-- 09 and 10-07-2011 -- Zaterdag - Zondag  /  Satureday - Sunday

- Na het inmiddels bekende ochtend ritueel ben ik vanuit mijn cabin vertrokken. Deze keer was het maar 20 Euro. Wel zonder bonnetje want ook deze Finse rendierhoeders zijn niet achterlijk. Het zou me niets verbazen als de zwarte vankantiehuisjes economie van Finland groter is dan die van Nederland. De eigenaar wilde net met alleen Crocks en een zwembroek aan met zijn Suzuki 400 offroad motorfietsje 10 km verderop wat rendieren bij elkaar gaan drijven. Op mijn vraag of dat wel verstandig is om zo op de motor te stappen antwoorde hij schouderophalend dat rendieren gevaarlijker zijn. Ik gaf hem mijn sleutel en ging op pad. Een paar kilometer later hoorde ik het jankende geluid van een tweetakt en zag hem nog net tussen de bomen door op het strand van een verlaten meer een wheelie trekken. Zijn licht roze Crocks staken vreemd af bij het fel geel van zijn motorfiets. Vandaag is het de bedoeling om tot een camping te rijden die ik nog ken van vorig jaar. Het is voorbij Lakselv aan de Porsangerfjord. Aan het einde van de middag wil ik dan nog even op de koffie bij mijn vriend van vorig jaar die in Lakselv de Gobitten Pizza en grill beheerd. Tot die tijd hou ik me bezig met een van de zwaarste trajecten die ik tot nu toe tegen ben gekomen. het is weg 92 van Kamaanen naar Karigasniemi. Als je hem met de Google car doet zie je nauwelijks dat er heuvels in zitten. Geloof Google niet want ze zijn er wel. Na de Noorse grens over te zijn gestoken die ligt in het midden van de rivier Teno Deatnu kom ik in Karasjok aan. Ik draai het verlaten winkel centrum op om bij de lokale buurtsuper een lunch te gaan kopen. Geen Internet, dan maar verder. Dan lijkt het of ik het zware klimmen achter me gelaten heb en kunnen we weer een beetje "normaal" gaan rijden met kilometers in gedachte. Het klimmen is in mijjn optiek alleen maar overleven van helling tot helling. Het is nog steeds vreselijk warm maar er staat een harde wind die voor de verandering eens in de rug is. Het landschap in Noorwegen is gelijk anders, ze hebben weides en houden schapen, die hier bedaard langs de weg liggen in de schaduw van de vanrail vaak. In het begin ben je bang dat ze voor je wiel springen maar dat valt mee. Een kilometer of 40 voor Lakselv zie ik een camping met Kaffe, en ik zou best een bakkie lusten. Internet hebben ze ook dus kan ik gelijk weer even proberen het internet vol stouwen met onzinnige opmekingen verhalen en idiote foto's. Dat mijn Facebook account nog niet vol is dat moet een wonder zijn. Gelukkig weet ik me op tijd los te rukken uit mijn internet gepruts, met op de achtergrond het geluid van zware "Shadows" achtige basgitaren, die Noorse hits begeleiden. Het moeten hits uit het verleden zijn want niemand gebruikt nog de "Shadows" gitaren. Ik kan de teksten niet verstaan maar het is fantastische muziek. Verder zie ik alleen maar mannen met stetsons en afritsbroeken, van het type "kijk ik ben ook lekker ruig outdoor". Overal aan de hutten hangen waadpakken te drogen. De volgende stop is natuurlijk Lakselv waar ik hartelijk wordt onvangen door Ivan en zijn vader. Ik eet een heerlijke pizza Pepperoni die gerust een van de beste van heel de Finnmark en omstreken kan worden genoemd. We maken een praatje en ik word bijna gedwongen om eindeloos koffie te drinken. Nu is dat koffie drinken geen punt en Ivan vraagt nog of hij een plaats voor me moet regelen om te slapen. Zoals je gasten behandeld hoef ik dan ook helemaal niets te betalen voor deze fijne onderbreking. Ik heb op de camping gehoord dat er heel slecht weer op komst is voor de aankomende dagen dus ik sla het aanbod af en ga snel verder. Ik heb nog steeds de wind in de rug en schiet lekker op. De natuur langs de Porsangerfjord is zo mooi met zijn hoge bergen en duizende rendieren die 's avonds aan zee langs het strand struinen. Als ik langs het plaatsje Olderfjord kom heb je daar de Statoil waar ik vorig jaar die twee veel te zwaar beladen Duitsers tegen kwam. Nu is er niemand. Op de daar net voorbij gelegen camping het zelfde. Het hotel heeft een soort lobby waar je kan internetten en tv kijken. Ik zie nog iemand zitten en de deur is niet helemaal in het slot gevallen. Dus ik ga brutaal naar binnen en vraag aan het meisje wat daar nog tv aan het kijken is of ik even mijn flessen met water op mag vullen en in de lobby zitten. Geen probleem. Zelf gaat ze naar bed en ik blijf helemaal alleen achter. Vorig jaar moest ik nog 5 Euro betalen om te kunnen internetten in het ernaast gelegen restaurant. Gelukkig is het password "troll" ongewijzigd gebleven en kan ik moeiteloos het WiFi netwerk op. De hoofdreden van deze stop is het opladen van alle electronica. Ik heb in de loop van de dag zoveel foto's gemaakt dat de batterij op sterven na dood is. Alle stopkontacten heb ik in gebruik. Vul mijn water flessen en misbruik in de tussentijd en passant nog even de sanitaire voorzieningen. Geheel tegen de Noorse regel dat een tourist financieel moet worden uitgekleed kost dit een keer niets. Het is rond middernacht als ik vertrek. Ik had ook nog stiekum op de bank kunnen bijven slapen maar ik denk aan het slechte weer. Ik weet dat er tot aan de tunnel naar Honnigsvag geen abnormaal klimwerk in zit dus ik schiet lekker op. regelmatig stop ik zelfs om een paar foto's te maken of om rendieren met een sukkeldrafje van de weg af te drijven. Er staan er zoveel dat er bijna geen doorkomen aan is. Sommige likken aan de weg, ik denk dat dit met zout te maken heeft maar misschien vinden ze het gewoon lekker. Ik hoor het ene rendier al tegen de ander zeggen: "ik geloof dat ik hier een Pirelli gevonden heb". Om half 6 's morgens kom ik na eens niet te hard door de Nordkapp tunnel zijn gereden aan in Honningvag. Ik rij naar de hostel om te kijken of er al iemand is. De bedoeling is om de helft van mijn bagage achter te laten. Op deze manier hoop ik mijzelf wat te ontzien op de vreselijke zware klim die mij nog te wachten staat. De receptie gaat pas om 8 uur open. Vlak voor het begin van de klim naar de Noord Kaap is ook nog een camping kan ik me herinneren. Daar aangekomen blijkt deze receptie pas om 9 uur open te gaan. De middernacht zon was om 4 urur al warm maar nu om 7 uur is het al gewoon heet als ik daar een poosje in het gras zit. Ik wil niet gaan slapen maar eerst proberen de "klus" te klaren. Na een tijdje zie ik een man met een nederlands fietsshirt lopen. Ik ga een praatje maken en vraag op ik bij hun wat van mijn spullen in de tent mag leggen. Zelf gaan ze ook nog naar boven om morgen alweer met de boot naar Narvik te varen. Een komt uit Schiedam en de ander uit Driebergen. Hun namen zijn me ontschoten. Het is precies 8 uur als ik vertrek. Het eerste stuk is moordend, een goede 3 kilometer met 10 a 11% omhoog. Er lijkt geen einde aan te komen en net als vorig jaar is het weer vreselijk heet. Natuurlijk ben ik niet helemaal fris meer maar toch weet ik boven te komen en om ongeveer half 9 sta ik weer naast het bekende "bolletje" wat de meeste mensen alleen van de tv kennen. Ik zoek natuurlijk een willig slachtoffer om een paar foto's te maken. Ik heb zelfs een ander M5 shirt aangetrokken vanmorgen want anders riskeer je zomaar de kans dat niemand gelooft als je zegt dat je er weer geweest bent. Als Andreas, een duitser die met de motor is, de kiekjes heeft gemaakt komt er net een lichte Honda motorfiets het bijna verlaten terrein rond de wereld bol op gereden. Het is Kevin die helemaal uit Australie is. Niet het hele stuk met de motor maar dat is een ingewikkeld verhaal. Later zullen we elkaar nog een paar keer tegenkomen in het Nordkapp gebouw waar zij de film gaan bekijken en ik een Cola en koffie neem. De puistige vakantie kracht verteld me botweg dat je niet kan internetten op de Noord Kaap. Gelukkig is ook dit password ongewijzigd gebleven en ik kan me maar met moeite inhouden om niet terug te lopen naar de kassa om die trut met de bekende Google pagina in het gezicht te zwaaien. Daarna ga ik dieper de rotsen in en daal 3 niveau's af naar de meest noordelijke kapel en de Grotto bar waar je op vertoon van je Nordkapp Club membership card iets kan drinken. Deze speciale club is op slot en zo te zien gaat hij ook niet meer open. Helemaal onder in de zaal is een groot balkon waar je over zee uit kan kijken. Er ligt ook nog een grote vracht met sneeuw op het balkon en het is er heerlijk koel. Dan is het tijd om te vertrekken, het weer kan snel omslaan op de Noord Kaap en het zal ook wel weer anderhalf uur duren om de 30 kilometer naar de camping terug te fietsen. Als ik daar aankom zijn de andere heren alweer terug van hun beklimming. We maken een praatje ik pak mijn spullen en zoek de hostel op waar ik vorig jaar ook zat. Inmiddels is het alweer maandag en ben ik het ontbijt buffet gepasseerd en ik zie buiten alleen maar regen. 360 kilometer fietsen in Nederland is al een aardige prestatie maar hier met die bergen moet je er toch wel even van bijkomen. Ik kan op internet niemand vinden die zonder stopover in een ruk met volledige kampeer uitrusting vanuit Finland naar de Noord Kaap is gefietst en de prachtige M5 ligfiets heeft mijn oude karkas tot nu toe dan ook voorbeeldig gedragen. Ook over de banden tot nu toe niets dan lof. Geen enkele keer lek gereden en weinig sporen van slijtage. De Continental Grand Prix 28 mm (Hand made in Germany) krijgt een dikke 8. Mensen die mij kennen weten dat ik zelden zo'n hoog cijfer geef.

  2518 kilometers on my odo. Taken into account a few half days, it ist still almost 200 K on average for the whole trip

- As you may have noticed the dates in the heading you will understand that I'm doing two day in one update. As I did not sleep during the ride from Finland to North Cape I will only confuse myself by trying to spit it up. After leaving my comfortable cabin about 10 in the morning I got on the road to the border between Finland and Norway. I still encountered steep hills and hoped this would disapear since I was getting a bit weary of all that hard climbing. The border between Norway and Findland is exacly in de middel of a river separating the two countries. After entering Norway the landscape started changing. Lush meadows and sheep farming. My goal for today was Lakselv where I was about to meet an old friend from last year. His Name is Ivan and he owns and runs the Gobitten Pizza and Grill in Lakselv. Before I got there I stopped of at a campsite allong the way for a cold drink coffee and maybe internet. You never know about internet, somtimes you expect it to find they do not have it, but sometimes in the most obscure places they seem to have a 100 Mb fibre connection. Also along the almost deserted road from Inari to the Norwegian border I saw huge rolls with black cable and it will not take long before fibre spans the globe and we can always be connected. After I arrived at the Gobitten Pizza and Grill I was warmly greeted by Ivans father and then by Ivan himself.The coffee was as good or even better than last year and the pepperoni pizza he served me was absolutly the best in the whole of Lappland. By than I had heard a few times allong the way that the weather was about to turn nasty. So I refused Ivans offer to set me up for the night and visit the festival that was going on in Lakselv that night. Back on the road with a strong wind in the back I was confident that I could make it to Honningsvag and maybe to the Cape in a nonstop rally before the weather turned. Next stop was the place Olderfjord. Not mutch going on about 11 at night. The place was deserted restaurant and sovenier shop where I bought last years Nordkapp sticker all firmly locked up. A bit further of the road is som sort of hostel for wich you need an access code to get in. Lucky for me that the door was not closed all the way and I could let myself in. I recharged the battery of my camera that was nearly depleted due to the many pictures I took during the day and evenening. The landscape was beautifull the low midnight sun casting a warm light that gave long shadows to rocky outcrops and sometimes the road was full with reigndeer. At about midnight after refilling my waterbottles and abusing the toilet facilities I got on my way again.It was now sunday and I still had about 100 kilometers to Honningsvag and after that another 35 to the top of the North Cape rock. With no incidents in the completely deserted Nordkapp tunnel I aririved  at Honingsvag at about half past 5 in the morning. I always find it amazing that with a tiny device in your hand you know up te 2 meters accurate where you are in the world. Finding satalites is not a problem by the look of it. The hostel was not open yet and I moved on to a camp site I remembered from last year. The reception there was only open at 9 so after waiting a while and almost faling asleep in the grass I saw sombody with a cycling shirt proclaiming something in Dutch. I went over and we chatted for sometime. He and some friends were camping and also going to the top today. So I asked if I could leave some of my gear in their tent while I was making the climb to the top. It is heavy enough without luggage, so if you drop some you do not have to be ashamed. What follows then can only be discribed with the word horrendous. You think that the road is going straight into the sky. The first 3 kilometers is a climb of 10 to 11% and recumbent bikes are not renouned for their climbing abillities esspecially if your 90 kg like me. But being tired from the long ride I made it to the top in about an hour and a half. Still under a bleu sky I asked a nice German who stood there admiring the view to make a few photos. Nearly broke my neck on the stairs but then Andreas from Saarbrucken took a couple of shots. As we were busy with that there was a small motorbike stopping next to us. It was Kevin who was all the way from Australia. We met up a few more times in the next hour when we were exploring the Nordkapp hall. Not long after I went back to get my luggage from the campsite and was looking forward to have a good sleep. Now being monday I still reside in the hostel. It has only just stopped raining but it looks as if ik can start again anytime soon. I rest and wait until the weather is slightly better as I promised myself not to drive trough the rain. I thank you all for your continuing support and hope you enjoy the photos.

-- Up

 

-- 08-07-2011 -- Vrijdag  /  Friday

 - De hele nacht heeft het geregend en 's morgens is het ook niet droog. Ik check of ik nog een halve vrije dag kan nemen? Het zal wel moeten want de ochtend is al voorbij. Als ik om half 1 eindelijk weg rij kom ik bij het uitrijden van Ivalo een grote supermarkt tegen. Ik besluit naar binnen te gaan om toch maar eerst de voorraden aan te vullen. Je neemt al snel te veel, dus de fiets weegt als dieplood als ik erop wegga. Kort daarna dienen de eerste heuvels zich al aan. De weg naar Inari is een kilometer of 40. Daar aangekomen  zie ik voor een souvenier cafe nog een ligfiets staan. Het spotten hiervan komt nu op ongeveer 1 per 1000 km. Het zijn duitsers die vandaag in Inari blijven om een beetje rond te kijken. We maken een praatje wisselen wat info uit over de weg naar Karigasniemi. en daarna moet ik echt gaan want 40 km is natuurlijk echt een joke. De weg naar Karigasniemi laat zich nog het best beschrijven door je voor te stellen dat je in een roeiboot op volle zee tegen Atlantische golven van  32 meter aan kijkt je roeit je scheel en ploegt langzaam omhoog. In de tussentijd duikt de neus van de boot diep in het water, met als gevolg een ijskoude spray over je heen. Je moet blijven roeien anders komt de boot dwars op de golven te liggen en is er direkt gevaar om om te slaan. Op een gegeven moment breekt er een riem. In mijn geval de ketting. Half uurtje knutselen en met git zwarte handen weer verder. Inmiddels al weer een uur of 8 's avonds, en met deze lange heuvel sessie nog lang niet klaar. Moet ik zo nog minimaal 40 Km rijden. Jammer genoeg geven ze volgens de tv hier 30 mm regen op vannacht voor deze regio. Laat ik maar snel weer op pad gaan naar Karigasniemi. Na nog een km of 20 gaat het regenen hoewel ik nog maar 120 gedaan heb neem ik de volgende gelegenheid om een cabin te huren. Ik had mijzelf beloofd om niet meer door de regen te rijden. Prachtige lokatie langs de rivier kleine cabin, maar wel gloednieuw gratis sauna met erna in de rivier springen. Zal ik dan morgen eens gaan proberen? Nog eens 280 Km naar de Noord Kaap morgen, en er wordt goed weer verwacht. zou ik weer in die 20 dagen vallen dat de zon er schijnt en je het einde van de wereld kan zien? We gaan het meemaken. De weg is nu in iedergeval beestachtig zwaar. Heb vanavond even snel 200 gram macaroni een zakje chilli maaltijd? twee snoei hete rendierworsten een zak gedroogde abricozen en ook nog 250 gr noten in de ruif gegooid. Dat hoef ik dus in ieder geval morgen niet meer mee te nemen. Er zat al een pittige stijger bij van een % of 10 (stond op de borden). Hoop dat deze ketting het nog even volhoud? Ben eerlijk gezecht niet veel fietswinkels tegen gekomen.

 -  It happens more often these days, I get up later all the time. Lack of sleep? It 's the ever present sun and it's light. My body does not want to shut down. This morning I had a good excuse. It happened to be raining all night and morning and after last years trip I did promise myself not ever to drive in the rain again. Everything gets wet. If you put your raingear on and have to negociate slopes of 10% or more you are slowly frying yourself from within. So if I can help it I go in, either for coffee or for an early night. The road was not easy today but the views made up for it. Mountains all arround. Once I get to Lakselv I know that following the Porsanger Fjord is easy terrain wise that is. It might be snowing or a howling storm to complicate things. After I left Ivalo I first did some grosery shopping, and the larder is now verry full again. Just outside Ivalo the hills started already and stayed there for the rest of the day. In Inare I met some nice German guys, sorry I forgot your name after a long day on the steep hills towards Karigasniemi. then it was of to Karigasniemi the last place in Finland just before the Norwegian border. Then it is still about 280 K. I start to enjoy it more, up till now it has been a mad race. Now the country side starts to change. Trees get thinner and will eventually disapear. I like that best. In Norwegian they have a good word for that I think they call these empty plain "Vida's" I think. (yes no internet tonight and the knowledge drops) that would nicely translate in English as "Void" a fabulous sombre word. I like that, it is all about reflexion a trip like this. You focus the mind and you stay on the only track. North....... till you have reached the end of the world.

-- Up

-- 07-07-2011 -- Donderdag  /  Thursday

 - Met bosjes trekken ze al weer vroeg voorbij op de weg boven het meer. De echte campervanners van de laats--te ongetemde natuur. Je herkend ze vaak als echte outdoor mensen omdat er achter op hun caravan vaak een kleine agregaat hangt en / of een buitenboordmortor. Nederlandse caravaners hebben deze eerste levensbehoefte vaak vervangen door een sataliet schotel zodat zij ook op de campeerplaats nog kunnen vernemen dat die enge Noud Wellink ons laatste pension geld aan de Grieken heeft gegeven. En als zeer waarschijnlijk vervolg daarop we tot ons 77 jaar door moeten werken. Daar wil ik m'n vakantie niet door laten vergallen. Of wat dacht je van lekker languit op die kleine rotbankjes naar Blik op de weg kijken? De Nederlanders proberen hun thuis situatie het liefst mee op reis te nemen. Gelukkig voor mij zetten ze ook in het buitenland de aardappelen om 5 uur op tafel en is er 's nachts geen kip of ander merk caravan op de weg. Toen ik eindelijk om half 10 de hangmat ik kwam moest ik nog al m'n spullen oppakken en weer proberen in de tassen te krijgen, wat iedere keer weer een hele klus is. Na nog geen 2 km fietsen kom ik bij een leuk houten tentje wat half over het water is gebouwd. Uitstekende koffie deze keer waar ik de eigenaar van het etablisement dan ook uitvoerig mee complimenteerde. Waarop op hij in perfect engels aan mij uitlegde "that is is important to clean the fucking machine" met deze speuk van de dag kon ik na een uurtje van website bijwerken en plaatjes voor diezelfde website knippen en plakken dan toch eindelijk op weg. Aanvankelijk zou de reis naar Inari gaan, maar halverwege de dag heb ik me bedacht en gewoon weer een halve vrije dag genomen. Dus laat op en vroeg naar bed dat is mijn devies. In de plaats Ivalo en cabin gehuurd met WLan of WiFi internet wat ik wel eerst zelf nog moest maken bij de eigenaresse. Heb de laatste pakjes pasta bij elkaar gelegd en nog een flinke grote pot kunnen maken. Morgen moet ik als de bliksem weer nieuwe spullen kopen. Wellicht kan ik nog even lekker licht naar Inari klimmen met maar een flesje water. Nu is het bijna al weer 2 uur en ik ga zo maar snel naar bed. Deze cabin ziet er niet echt fris uit, maar er zit een douche in dus een en al luxe deze keer. Buiten regent het, maar morgen is het beter.... zeggen ze.

      2057 Km in 10 days That North Cape is not so far away after all.

 - Today all went pretty smooth, got up at 9 and drove on to a road side caf for my a daily doses of the black stuff. nicely build over the water I had to recharge my tusty Nokia 6310i with infrared and bleutooth on al week the battery must be getting old. Last years trip it lasted 5 weeks without recharging. Then with all the electronics on their infuses I started typing away at yesterdays blog. Outside there was not to much traffic and I had to go sooner or later. On it went to Tankaavara Gold Village where the internet connection had just broken down. So after a few drinks and more coffee I went on again. It was climbing all the way for a long time. But a wonderful view was mine in the end. Loo for the photo with the tire tracks.  The high fencework is to herd al reigndeer together or the Caribou as they call the same animal in Canada. I saw quite a few today. Then there was a long swooping descend of about 6 kilometers. I reached speeds in excess of 80 kilometers an hour and would not have been amused if one of the verry expensive continenal road tires would have blown out on me. Almost at the botton I saw a lonely biker. You who have been on the road will reccognice the type as wanabe world cyclists. Laden with crap they take a sabbatical and try to move 55 kg of rubbish arround the globe and in the mean time eaten frightfully filty stuff and live under attrocious circumstances. Their bikes are often so heavy and slow that they never make it in one year. Must have past her on the upslope with still about 65 K on the clock because I just started pedaling allong. In her tent tonight she may still wonder what that thing was that passed her. That my dear was the all new M5 M-Racer. Now I have arrived in Ivalo. To Lakselv in Norway it is 215 K. Well doable if the weather is good and I can get myself to get up in time. it's half past two at night now and raining so not looking good I should say.

 

-- Up

--  06-07-2011 -- Woensdag  / Wednesday 

 -  Als ik me eindelijk los weet te rukken uit de comfortabele Cabin is het al laat, en ik bedoel in de catagorie heel laat. Bijna 2 uur is het al. Ik heb de Garmin ingesteld om mij naar  Inari te brengen. Een vooropgesteld plan is er verder niet wat de route betreft. Ik doe dit jaar aan het z.g.n adaptief navigeren. Ik kies gewoon iedere keer weer een plaats een paar honderd kilometer verderop. De enigste voorwaarde is dat de plaats Noord moet liggen. Het geeft je een doel om naar toe te rijden en het geeft geen stress, want als de weg me niet bevalt dan ga ik links of rechts een kleinere weg op. Alles is eigenlijk adaptief op deze trip. De slaap plaatsen zijn niet vooraf bepaald, en wat ik ga eten is al helemaal een verassing. Het is overigens verbluffend hoe adaptief het lichaam zich weer gedraagd. Het hele jaar door is het bezig zich aan te passen aan de situatie waarin het zich bevind. Neem nou de kantoor situatie, dan zal het gaan trachten om wat strakker tussen de armleuning van je bureau stoel  te gaan passen om op die manier te voorkomen dat je er gemakkelijk uit zou kunnen vallen. Maak je zoals ik een tochtje met de fiets dan zal je zien dat het aanvankelijk aan de oude situatie wil blijven vasthouden, maar als de eerste heuvels in zicht komen, en je verteld het lichaam dat we ook bagage meegenomen hebben en dat er straks ook bergen komen, dan komt het lichaam met de vraag: "hoeveel is dat dan die bagage?" en "hoe hoog zijn die bergen eigenlijjk?". Als ik dan zeg: "een kilo of 14 zonder water en eten, en die bergen zijn maar een meter of 500 maar gaan de hele dag door." Dan begint het lichaam tegen te stribbelen opdat het veel te veel bagage is en de bergen te hoog. Als dat een paar dagen zo doorgaat dan gaat het lichaam toch aan de slag en begint een wedstrijd met de bagage. Laten we kijken of het lichaam weer wint dit jaar. Als ik na het circus van Santa Town en alles wat erbij hoort eindelijk de poolcircel ben binnengereden kom ik na een kilometer of 70 bij een restaurant met tankstation. Er hangen allemaal  chineese lantaarns en ik zie ook alleen maar aziaten. Het blijken  chinezen te zijn. Dus mijn eerste nieuwe vriendin in Fins Lapland is een Chinese. Haar naam is Yu Lan en ze heeft net als ik een passie voor de Noord Kaap. Ieder jaar gaat ze er met haar man naar toe en neemt ze een paar van die afgesleten stenen mee van het stand. Haar hele restaurant ligt er mee vol. Van de groene stenen die je op sommige plaatsen in de Finnmark kan vinden had ze nog nooit gehoord en de oude rotstekeningen bij Alta kende ze ook niet. Ze schreef alle informatie gelijk op om haar man waarschijnlijk bij een volgende reis de hele wagen vol met groene stenen te laten laden. Gelukkig of eigenlijk jammer genoeg was de internet verbinding ook prima daar. Ik ging dan ook pas om een uur of 8 op mijn horloge weg. Na weer eindeloos prutsen met internet. Het is geen zegen die moderne nieuwe media. Ja bent er de hele dag me aan de gang. Op je werk is dat niet erg dan ben je er toch. Maar nu gaat het direkt van mijn eigen fiettijd af. Ik moet dus weer wat goed gaan maken in de nachtelijke uren. Als het om 1 uur koud begint te worden heb ik alweer behoefte aan een slaapplaats en deze vind ik weer aan de oevers van een prachtig meer. Ik heb om een uur of 7 al een flink bord chinees gegeten (what else) dus ik sla het ritueel van het kampvuur over deze keer. Zacht wiegend in de lichte wind val ik bij het geluid van watervogels en de zon laag over het water in slaap.

 

 - Enormously late this morning, left at about 2 o clock in the afternoon. Headed strait for Santa Town. There is no other road so I could not avoid it. Did not get in the shop, the restaurant or any other attracions for that matter. Some T-Shirts you do not want to be seen in. Just in case I always have the photo's to prove I was there. The road was incredably bussy but fortunatly it was still only the Fins driving their caravans. They have the abillity to messure up the width of reigndeer antlers from a distance, and this bread in skill also applies for driving their caravan. Effortlessly they pass you with ample space between you and theirs large caravans or camers. If there is not enough room they brake and stay behind you. Just like their ancestors would have done with a raging reigndeer bull. Other european drivers seem to lack this abillity, and especially the Dutch are terrible with passing you in the road. The width of their caravan is at best a hunch, or in most cases a wild guess. You understand that I do not look forward seeing the first Dutch caravanners on the road. But still they com (Jeff Wayne, War of the worlds). After Santa Town I stopped of at a petrol station for something to eat. If they have internet I stay otherwise I roll on. Internet was great and the place was run by Chinese people. I quickly asked wat prawn cracker was in Finnish, but was met by a blank stare. That is what you get when you ask stupid questions. Because of this 4 hour long chinese interlude I was doomed to nightriding again, wich I did. At 1 in the night I stopped at the side of a beautifull lake. Tired but content I swayed in the light breeze just to quickly fall asleep with the sound of trout or salmon jumping out of the water.

-- Up

-- 05-07-2010 -- Dinsdag / Tuesday

 - Het is middernacht en ik heb net de teller weer op 0 gezet. vandaag 275 Km gereden. Ik glij door de nacht en het is ijskoud. Uit m'n tassen haal ik een windicht jack en mijn fiets overschoenen. deze laatste zijn eigenlijk om je voeten bij regen droog te houden maar ze houden er ook lekker de koude wind af. Ik heb al meer dan een uur geen auto meer gezien, maar ik wil ook niet net als gister mezelf helemaal leeg rijden zodat ik om 6 uur 's morgens bij een wegrestaurant weer een beetje kan bijkomen. Nee rond 1 uur begin ik naar een goede plek uit te kijken om te kamperen. Ik rij momenteel op de 849 met links de Martimojoki rivier. zo met de lage middernacht zon zie ze je de mist als rook opkolken. Ik stop om een paar foto's te maken maar moet snel door. Te koud.om te blijven staan. Enige tijd verder en weer een andere rivier. Ik zie een opening tussen de bomen, en de berm is niet te steil om mijn fiets er doorheen te zeulen. Wat een geweldige plek. Eerst maak ik een vuur. Geen gepruts met blokjes of kleine stukjes papier Maya dust of andere rotzooi, nee gewoon een flinke scheut peut uit de brander. En omdat het al weken niet heeft geregend ben ik na 5 minuten al klaar. Hout ligt er zat en ik pak snel mijn pannenset en en de tas met de al slinkende voorraad aan eten. Pasta opgezet en gelijk nog een pannetje met water uit de kristalheldere rivier geschept om de KokCaffe van neef Eddy weer te gaan proberen. Deze keer is de koffie perfect, het zit hem niet in de dosering, hij moet alleen in het wild gemaakt worden. Het is hier alleen vanaf half 1 tot half 2 iets donkerder dan overdag. Dan is de zon op de laagste stand. Pas als ik helemaal klaar ben met koken hang ik mijn tent op tussen de bomen. Ik doe mijn ogen dicht en ben gelijk weg.  Als ik wakker word is het al bijna 9 uur en ga langzaam aan de slag, wassen zal het niet worden daar is die rivier me te koud voor. Maar tandenpoetsen lukt aardig. Alles even lekker laten luchten en intussen weer met de Kokkaffe van neef Eddy aan de slag. Ik moet hem bij gelegenheid een mailtje sturen want het gaat hard. Of ik zal er in de volgende winkel om moeten vragen. Na een kilometer of 50 in de rit voor vandaag kom ik langs een soort van winkel die potdicht lijkt te zitten. Maar niets is minder waar. Hier binnen gebeurt het allemaal in deze regio. Omdat het driekwart van het jaar onder sneew en ijs zit doen ze meestal niet veel aan de buitenkant, maar van binnen ook niet in dit geval. In dit geval is het allemaal niet erg ze hebben er n.l. internet en dan maakt het helemaal niet meer uit wat voor chaos het is binnen. Inmiddels is het op mijn horloge al weer bijna 4 uur en met maar 50 kilometer zal het nog spannend worden of ik de 200 weer ga halen......Toen ik eindelijk buiten was zag ik dat er nog een deur in de gevel zat en ze ook nog een winkel hadden. Even snel de voorraden aangevuld en de flessen met water volgegooid. Na een gruwelijke rit die aanvankelijk perfect begon zijn we dan eindelijk een gedeelte met wegwerkzaamheden tegen gekomen. Net als in Zweden vorig jaar trekken ook de Finnen alles uit de kast om het de fietser zo onaangenaam mogelijk te maken. In Nederland zetten ze bij werken altijd een busje klaar voor mensen die b.v. niet een steile roltrap afdurven als de lift gerepareerd word. Hier mag je dat allemaal zelf uitzoeken. Het zal aanzienlijk in de kosten schelen, maar ik had dat busje graag gezien gister. Veel te dikke mannen in hun zojuist gechiptunde Audi rijden weer veel te hard voorbij en ik lig de hele tijd in de vuurlinie van rondvliegend grind ter grote van dokwerkers vuisten. En het stof duurd meestal een kwartier om weer op een niveau uit te komen zodat je weer adem kan halen. Het laatste stadium is het grind met een laag zand bedekken. Daar is zelfs met mijn dikke 28 mm Continentals niet overheen te rijden. dat was dus lopen geblazen. Na nog enkele stukken zo gedaan te hebben ben ik deze weg naar de hel afgegaan en ben de echte grindwegen  op gaan zoeken. Ben daardoor wel een heel stuk omgereden maar heb bijna 2 uur geen auto gezien. Het is pas laat als ik Rovanimi binnendraai. Het is een mooie stad als je van beton houd. De brug is naar mijn smaak van de zelfde ontwerper als het Zwaantje in Rotterdam. Ik moet zo laat nog flink zoeken om een slaapplaats te kunnen vinden. Maar het is uiteindelijk gelukt om een cabin te vinden net boven de stad. 217 Km weer op het tellertje gedraaid en voor het eerst in 3 dagen weer kunnen douchen. Pasta gegeten (What else) en neef Eddy redde weer de dag met zijn Kokkaffe.

 - By the time midnight comes again I have done about 275 K for the day. I have been on the road for more than 2 full days without a wash and it has to be said the the expedition members are getting freighfully smelly. But who cares? places for coffee are not verry common in these parts and if you are driving nights there is a good chance the're not open at all. Because 275 if well in the clear for today and I do not want to go another day without sleep I start looking for a suitable camping spot. I 'm following a whole bunch of rivers right now and I even have to admit that I made a small navigation error. But when I see a clearing down by the river (Bruce Springsteen) I spot the perfect place for a night in the forest again. A fire is quickly made. Last year I was fooling arround with bits of paper small twigs etc. Not this time, I leave these technics for morrons like Ray Mears. The way I do it now would not fill an hour long documentary on how to make fire onthe Discovery Channel. After last years near death experience, where I was fooling around with bits of paper, I now splosh some of the burner fluid over the wood, and within 5 minutes I'm in business for cooking. I make pasta with cristal clear river water and some Swedish KokCafe that I got form my cousin Eddy. After dinner I get the the smoke up to get rid of these awfull mosquitto's but it will not help. I go to sleep in my comfortable hammock tent with it's perfect netting. Today about 190 K to Rovannimi, that's the place where Father Christmas is suppost to live. I will probably have reached Disney world like proportions. See if that old bugger is also open at night. If not though on him, guess he will have to make a new appointment with me. More to come.... After I wake up I consider a wash in the icecold river. That tought only lasted a fraction of a second. But I did clean my teeth. Then I get about with stowing everything away again and making some more of that wonderfull Kokkaffe. Then not even 50 K into the ride I come accross some dump that does not even look to be open at all. But Finland being covered with ice and snow for most of the year is not good with beautifiing the exteriors of one's buildings. In the end it does not matter at all, for they have internet inside. Now endless coffee's cokes and icecreams further down the line I will once again have to ride like the wind to get my daily avarage in order. Looking at my watch I see that it is almost 4, that is already 5 'o clock official time. Better get going .... More to come After this lunch break of about 5 hours I leave the cafe and go to the shop next door where I buy some much needed suppies and fill up the waterbottles. After some horrendous roadworks where I had to get of the bike and walk it for about 3 miles. Mainly over stretches where they applied a last coat of sand over the gravel before the tarmac was being laid. Finally I made it to Rovanimi navigating proper gravelroads where the Google car does not dare to venture. this slowed me down considerably and it was late when I got there. Santa Claus had already gone to bed in his prefab bungalow near Santa World, and so did I after I got a cabin and cooked some pasta (What else).

-- 04-07-2010 -- Maandag  / Monday

 - Als het middernacht uur voorbij is en de teller weer op nul staat licht de verlaten weg voor me. Zo zonder al dat verkeer en de nog zakkende zon onder de wolken heeft hij bijna een hypnotiserende werking. Het begint ook koud te worden dus dat is goed door trappen om warm te blijven. Ik trek zelf een jasje aan bij een van de mooiste bushaltes die ik ooit gezien heb. Dan grijp ik naar het meest krachtige vorm van fiets doping die er is. Tot nu toe heb ik nog zonder gekunt maar nu is het tijd dat ik hem ga pakken. Mijn trouwe mp3 speler met zijn vaste verzameling van krachtige hit uit vaak een ver verleden. Ik laat de speler zelf zijn gaan gaan en laat hem een "Random" lijst afspelen. Ik begroet de nummers als oude bekende en begin gelijk een lekker fiets ritme op te werken. De weg is nu compleet leeg het is nog geen half 2 en de zon begint alweer te stijgen. Je hoeft hier nooit door dorpjes heen te navigeren maar gewoon alsmaar rechtuit. Ik begin in een soort van high te komen en weet dat ik na zo'n lange dag hier uiteindelijk weer een zware prijs voor zal moeten betalen. De volgende plaats op de kaart is Oulu en het is nog bijna 200 km. Het is zo koud dat ik af en toe moet stoppen om mijn voeten warm te stampen. Het kan niet meer dan een graad of 2 a 3 zijn. Wat een verschil met een paar dagen terug. Ook zie ik al de typische duinen met dennebomen in het landschap. Het zand is een bijzondere kleur geel en het is een goede indicatie dat we dichter naar de poolcircel rijden. Dit landschap is miljoenen jaren geleden al gevomd door enorme gletchers die tot diep in Europa reikten. Om 4 uur begin ik te denken aan stoppen. Ik heb het zo koud en heb zo'n slaap dat ik begin uit te kijken naar een rustplaats. Dit zal weer een ABC worden. Ik denk nog makkie daar hebben we de code van: ABC12abc. Voor de meeste ABC's werkt dat maar deze heeft jammer genoeg geen internet, of ze willen me het kaartje niet geven. Na lang ontbijt ga ik verder om 15 km later op een parkeerplaats mijn slaapzakje uit te rollen om een dutje te gaan doen. Om 2 uur wordt ik wakker en ga weer verder tot de volgende lunch stop. Weer geen internet.....  GPX Track van de laatste 2 dagen.

 - Just after midnight I start to find a good rithem and also plugged in my mp3 player. It's not one of these modern ones but only a couple of GB's witch is normally more than enough for anybody.I have a wide selection of personal favorite that range from Herp Alpert to Jimmy Hendrickx. I let the machine decide what numbers will be played in what order. So it kicks in with "Hangin around" by the Strangles. than some Pink Floyd, Neil Young etc. It is the first time I'm riding with music this trip, and I believe it is the most potent drug there is .I greet all artist like long lost friends and then I Ride and I Ride (The Passenger, Iggy Pop). After a while I trully get in a trance like state. The road disapears in the distance somtimes it is half an hour before there is any other traffic. And I ride some more, while The wind cries Marry (Jimmy Hendrickx). My body and feet get realy cold so I have to get of the bike ocassionlly to stamp my feet on the ground to get the circulation going. After hours of making good progress my body starts to crash. To much sleep and to little to eat. The engine needs to be fed and with this sort of pace the amount of callories use up are absolutly phenomenal. I stop at yet another ABC restaurant. It promesses on the sign outside tha it will be open at 6. All sort of early workers are waiting outside for it to open, and I slum down the front wall to warm myself in the rising sun. I have some breakfast and continue my way down the road. After about 15 K I find a nice spot where I can roll out my sleeping bag under a tree and in the sun. I sleep till 2 in the afternoon. Hungry again I follow the road again to find a nice place that is open for lunch. Unfortunatly no internet again.

-- [Up]

--  Zondag  / Sunday

 - Na even weer aan een grote schare van semi bejaarden het voordeel van de ligfiets te hebben uitgelegd ben ik op pad gegaan. Eerst weer lekker rustig op gang komen over de kleine weggetjes. Dan ga ik de E8 weer opzoeken. Er staat enorm veel wind en ik heb moeite om de fiets naar de 28 tot 30 km te krijgen. De wind is zo sterk dat ik besluit om mijzelf niet op te branden en doe het rustig aan. Eerste stop bij een klein tankstation. Er is vandaag op zondag niet veel open. Ik kom er achter dat Finse kranten een beetje lijm op de ruggetjes hebben zodat ze niet uit elkaar vallen bij het lezen. Dan heb ik na weer uren van ploeteren tegenwing. Een lange lunch in een ABC wegrestaurant volgt al snel. Na enig aandringen hebben ze ook internet en zelfs een origineel kaartje met de code. Deze zal wel niet vaak veranderen omdat ik er doosjes vol van zie onder de kassa. Het eten is ronduit erbarmelijk, ik weet niet wat dat is maar koken kunnen ze ook in Finland niet. Dan probeer ik mezelf weer op te peppen voor de middag sessie. Uiteindelijk kom ik in Kokkola uit, en wat en feest ik zie in de verte het M teken in de lucht een zucht van verlichting gaat door me heen bij het zien van "The Golden Arches".Uren zit ik daar te prutsen met internet een Cesar Salad en een half dozijn Mc Flurries. (op aanraden van Rene, waarvan ik op FB zag dat hij ook bij de Mac had ingechecked.). Ook werd ik nog door de enig inwonende Nederlander van noord Finland herkend aan mijn Gamma tasje. Gezellig hebben we een praatje gemaakt en om 11 uur stuurde ze me weg, want de winkel gind dicht De wind was wat gaan liggen en het was een heel stuk afgekoeld. Fietsen dan maar, daar zijn we voor gekomen. Om 12 uur 's nachts tik ik mijn klokje weer op 0. Ik ben wel lang onderweg geweest maar heb relatief weinig km gedaan. op 3 na 200.

 - After a slow start from the camping site I got on my way. There was once again a verry strong headwind. That did not make things better when it came to progress. First a breakfast stop at a petrol station. There is not much open because today is sunday. Then it's of again to the lunch break at an ABC Restaurant. By this time i'm following the E8 motorway witch has a small shoulder were you can safely ride your bike. The headwind is so strong today that when I finally saw The Golden Arches in the sky near Kokkola I was allmost in a euphoric state. Hours I spend with the Garmin, the internet and eating of food I at least knew. By 11 they kicked me out because of closure.Because it was so late already there was only a small chance of finding a camping reception that would still be open. So when I was about an hour underway I reset my odo to zero again. Did almost 200 K today. verry little milage considering the time I had been underway. 

 -- [Up]

-- 02-07-2011 -- Zaterdag  /  Satureday

 - Vanmorgen natuurlijk weer veel te lang rond zitten lummelen, met een lekkere grote pot koffie en internet en de enorme weelde van de heerlijke cabin die ik had weten te bemachtigen gisteravond. Een goed excus is dat de was nog niet droog is. Alles had gister de hele dag in plastic gezeten en stinkt als een bunzing. Eindelijk om 1 uur vertrokken, en wederom gloeiend heet. Later op de dag bij een tankstation kom ik erachter dat het zelfs al een uur later is. Andere tijdzone zeker? Echte wereld reizigers hebben niet zoveel op met dit soort door overheden opgelegde futiliteiten, en ik laat mijn horloge dan ook gewoon staan zoals het is. Bij dat tankstation ben ik aan de yoghurt drank gegaan, want op de een of ander manier kan mijn lichaam het vet niet zo goed verdragen. Misschien als we in straks in Lapland weer met kettingzaag olie gaan frituren dat ik dan nog een poging waag. Ik slobber een paar flessen weg en ga weer op pad. Mijn maag gaat vreselijk tekeer? Misschien toch maar beter die friet besteld.op een gegeven moment gaat het niet lekker meer en voel ik me ronduit slecht. Ik zie borden voor een camping. Eigenlijk had ik vandaag Vaasa willen halen om weer mooi over de 200 Km heen te gaan, maar dat gaat me echt niet lukken. Later in de camping bar na mijn tweede biertje is de maagpijn gelukkig weer verdwenen. Ik raak weer in gesprek met iemand die in het bont zit duizenden "Mink and Fox" heeft hij. Ik probeer hem te vertellen dat er in Nederland veel weerstand is tegen het dragen van bont, en even denkt hij dat ik een soort eco activist ben. Hij is zoals de meeste Finnen op zaterdag avon op dit uur echt behoorlijk dronken en zijn engels is ook niet echt te volgen. Een vage belofte om morgen de Mink en Vos boerderij te komen bezoek zal ik waarschijnlijk af moeten slaan. Nog even een aardig detail: ligt in europa de bont handel bijna op zijn gat dan zijn het nu de Russen en Chinezen die massaal inkopen. Trots liet de man me weten dat in dit dorp met omringende gebieden er nog 38 van dit soort farms waren met ieder enige duizende dieren. Ik zeg booming business. Met de gedachte aan al deze zielige beestjes in kooien, overgeleverd aan de nukken van hun stomdronken bont dompteurs  val ik in een onrustige slaap. 

 - Today I did not get up early, in fact I got up rather late. My freshly washed clothes were still soaking wet hanging in the porch of the cabin. My tent and sleepingbag were in a better state. After leaving at about 1 in the afternoon I realised that I could not afford any more fooling arround today if I wished to get to 200 Km again today. Later after first following some lush country roads again I got to the highway. It was still verry hot and as an extra bonus there was a farily strong headwind. It slowed me down a bit but also cooled me down. At a service station I got some yoghurt drinks and a packet of raisins. The first yoghurt drinks went down well and I went back in for another two. probably on of them was over the sell by date because it did not take long for my stomac started to go bad. I saw some signs for a camping and quickly followed them. After only 170 K I had to stop. Later in the camping bar after two ice cold beers I started to feel beter again.

-- [Up] 

-- 01-07-2011 -- Vrijdag  /  Friday

 - Om 6 uur ben ik al weer wakker met de regen op mijn gezicht. Mijn slaapzak is al behoorlijk vochig aan de buiten kant ik begin snel mijn spullen op te ruimen. Echt lekker zit het allemaal niet, de was nog kletsnat in plastic zakken en haastig weggedouwde spullen. Binnen in het hoofdgebouw is nog niemand dus de beloofde bastu of sauna zal wel op de timer staan. Om 7 uur is het gevaar mooi op temperatuur, ik schat dat het in de cabin zo'n 140 graden is gevoelsmatig. In het midden staat een roestvrijstalen gevaar wat nog het meest weg heeft van twee op elkaar gestapelde olievatten met daarin een halve ton aan rotsen. Als ik over deze rotsen twee pollepels mint water gooi moet ik snel achteruit. Het lijkt wel een explosie van stoom. Ik blijf voorlopig even van het water af en ga zo ver mogelijk op de beneden ring zitten. Als het zweet  druppels begint te vormen op mijn armen, zie ik op de achterkant van mijn dankzij de fietshandschoenen nog perfect witte handen de roestbruinen vlekken. Ik realiseer me ineens dat ik ouder begin te worden, dat mijn geest word gegijzeld door dit 51 jaar oude lichaam. Ineens ben ik blij dat ik deze expeditie weer mag maken dit jaar. Na deze overpijnzing kom ik weer snel terug in de realiteit met de smerigste koffie die ik ooit gedronken heb. Snel ga ik op pad. De eerste 50 kilometer door het zacht glooiende landschap met als maximale hoogte 15 meter. Dan ga ik de snelweg weer opzoeken, want ik had hoge daggemiddelden beloofd en die haal je nooit op dit soort wegen. Voor dat soort werk moet je toch de doorgaande weg hebben. Het vergt uiterste concentratie om in het spiegeltje het achterop komende verkeer in de gaten te houden. In de middag kom ik door een wat grotere plaats met de naam Pori. De naam heeft iets van een belofte, alsof je er lekker volgas doorheen kan. Niets is minder waar. Het fietsnetwerk komt er weer met een dikke onvoldoende vanaf.  Als ik een tussenstop maak bij mijn eerste Hessburger ben ik ook al niet veel vrolijker. Hessburger is de Finse Mac zeg maar. Wat krijg je als je dit Amerikaanse business model laat vertalen door een natie die zich massaal bezich houden met hout hakken en denken dat crocs de meest modieuse schoenen zijn? Juist fletse kleuren en poepbruin geschilderde muren, met producten die bijna niet weg te douwen zijn. Iets van een salade hebben ze niet, dus ik zie mezelf genoodzaakt om een klein burgertje met friet te bestellen. Ik neem er ook twee cupjes met BBQ saus bij. Dit is alweer een fout, de saus heeft nog het meest weg van carboleum, ik kan alleen maar hopen dat het minder giftig is. de laatste uren volg ik weer de slille weggetjes die zich langs de kustlijn omhoog werken. Er zitten wel weer wat klimmetjes in maar het uitzicht maakt veel goed. Om 8 uur kom ik aan op camping Mire [zie track hier] en ook vandaag heb ik weer 235 kilometer gereden. Dan moet er nog gezorgd worden voor de nog kletsnatte was van gister en de tent en slaapzak uithangen. Na een lange dag val ik om een uur of 1 in slaap.

 - Woke up at 6 in the morning with rain in my face. after last night's internet session it was still early after only 4 hours of sleep. Quickly stuffed my sleeping bag in it's waterproof cover and stowed everything away. Than I headed for the main building again where they promised me a bastu (sauna) last night. At seven the thing was hot enough. it was a wooden cabin with in the middle a stainless steel structure of about two oildrums high filled with half a ton of rocks. It was already hot when I got in but after I poured on two ladles of minty water I almost passed out. The blast of the superheated water nearly trew me out of the door again. I then sat down on the lower ring because the temperature is supposed to be the lowest. Due to wearing cycling gloves all day long I looked down on my still perfectly white hands, and saw the liverspots on the back of them. I realised that I was being held hostage by this 51 year old body and could soon no longer pretend that I was a boy. After that moment of reflexion I got ready for an early start. After some filthy cofee at reception I left. The first 50 K where trough lush country side again and the altitude never got any higher than 15 meters. After a while  it got a bit tougher up to a maximum of 70. During the afternoon I followed the highway for some time to make up for distance. I looked at my odo meter on the Garmin and could not make out why I did not reach the 1000 K mark yet. but then it dawned on me. yesterday was the ferry day and I did verry little cycling kilometers. The last hours I got of the main road and meandered along the coastline. It is all smooth boulders formed by an ice age long ago and with the sun low on the water I realise how lucky I am to be able to make this expedition again. Found a nice campsite at about 8 o'clock where I could check into a cabin. After hanging out all the camping equipment that was all still wet from the rain I got on with my routine of shower, washing my clothes and cooking. After 235 K I could finally get some sleep.   

-- [Up] 

-- 30-06-2011 -- Donderdag  / Thursday

 - Zoals gebruikelijk ga ik steeds minder slapen op dit soort uitstapjes, en ook heb ik net als vorig jaar het idee dat het altijd dag is. Vanmorgen geprobeerd om een ticket te boeken bij de Viking line. maar het nummer was steeds in gesprek. Ik ben er uiteindelijk maar gewoon naartoe gereden. Gek genoeg was een retourtje gratis en en enkeltje moest ik betalen. Het was niet moeilijk kiezen. Misschien staan ze nu nog op me te wachten op de kade. Gezellig volle boot met een even zo vol ontbijtbuffet. dat kwam goed uit want ik had net weer een beetje trek gekregen. Na 3x opscheppen ben ik gestopt met tellen. Een wel heel lekkere combinatie was de Ceasar Salad met Zweedse balletjes, spek en een lekker vers broodje dun gesmeerd met echte boter. voor de koffie heb ik maar een limonade glas gepakt want die kopjes waren me te klein. De Aland's eilanden zijn werkelijk geweldig licht glooiend met hier en daar een paar lelijke rotspukkels. Toen ik om kwart over 2 aan de andere kant aankwam was jammer genoeg de boot net weg. Ik heb toen een paar lekere relax uren gehad. Daarna was het met een pont stelsel op naar Osnas en aansluitend Gustavi. Wel was ik de eerste fietser die op tijd was voor de boot aan de andere kant. Het was een kilometer of 22 en ik heb gereden als de wind. Met nog geen 30 seconden over en een slagboom die net dicht was, maar toch nog even omhoog ging werd ik door de bemanning met applaus ontvangen. Het lijkt op alweer een nieuw wereld record voor M5 Ligfietsen. Het landschap is werkelijk adembenemend. In Gustavi ben ik er maar afgegaan bij het stuga teken langs de weg. Stuga's hadden ze niet maar wel kon ik nog een 12 persoons Yord huren, dat is een soort van vilten Mongolen tent. Het was maar 8 tiendjes dus ik heb er voor bedankt. Nu heb ik de hangmat tent weer opgehangen. Maar geef eerst nog even aan mijn internet verslaving toe. Morgen maar weer lekker laat op pad dat is meer mijn ritme.

 - Left Sweden this morning on my way to the Aland's Islands. These Finish Islands are absolutly beautifull. Cycling is heavilly promoted although the island is quite hilly. There are fields with grain and the always stunning collor of endless fields of rapeseed. This vibrand yellow is a nice contrast with all the lush green and the deep bleu of the surronding water. Came across some old castle structures and the island is rich in history. After crossing the island, witch was only about 60 Km I found that the nex ferry had just left. So I waited about two verry enjoyable hours in the sun and even cooling my feed in the still nippy sea. After following the whole tour allong the islands in the archipellago I finally made it to a place called Kustavi, where I found a nice campsite with exelent internet connection. Tomorrow I get up late as this is a better rithem for me. Down here it still gets semi dark for a couple of hours but after a few days mor you will see that the light is always on, and so is my body.

-- [Up]

-- 29-06-2011 -- Woensdag / Wednesday

 - Zonder het in de gaten te hebben ben ik rete vroeg op vanmorgen. Ik merk op dat de hut het thema koffie heeft. Twee kleuren bruin geschilderd en gordijnen met alle bekende soorten en smaken print die je maar kan bedenken. Alleen de Zweedse "Kokcaffe" van neef Eddy staat er niet bij. Na alweer de luxe van een douche ga ik snel een pannetje water opzetten on het mirakel van deze koffie te gaan testen. Het is bruin en het smaakt naar koffie, kan volgende keer iets sterker. De werkzame stoffen zijn OK want m'n maag begint al te borrelen Vandaag ga ik proberen om de boot te halen die naar de Alands eilanden vaart. Het is weer een aardig eindje trappen naar Kappelskar en ik weet niet of ik daar vroeg aan ga komen de zon brand nu al fel op de camping neer en gisteren heb ik vanwege die zon een paar uur versuft in de Mac gezeten. Je moet oppassen voor een zonnesteek met dit weer. onderweg weet ik al snel dat het weer heel erg heet gaat worden. Bij de camping receptie annex winkel nog even snel een bakkie gedaan. En daarna pas lekker lui om half 10 pas weggereden. Ik had uitgerekend dat het ongeveer een 185 km zou worden. Blijkt dat de Garmin ook de Zweedse grind routes heeft meegeteld. Maarja zo lekker tussen de bomen en in de schaduw was er eigenlijk niks mis mee. Langs meren en bergen het ene vergezicht nog beter dan het andere. Ik dacht zelfs nog even aan zwemmen. Het tempo was er ook naar, dus toch maar weer iets met asfalt opgezocht. eerst weer snelweg maar dat was toch ook weer niks Na een eerste stop in de Mac waar ik dan altijd even snel mijn pagina bijwerk en Facebook tegenwoordig niet te vergeten, verbaast het me  altijd weer hoeveel chinezen je tegenwoordig ziet. Pas nog bij een fietstochtje naar kinderdijk zag ik ze ook al met 6 dik over de dijk gaan. Maar wat moeten ze nu met twee bussen vol bij een Preem benzinestation op een verlaten rotonde in Zweden? Sommigen stukken waren redelijk gelijkvloers vandaag, maar naar het eind, net toen ik dacht dat we naar de kust gingen afzakken heb ik op de kleine binnenwegen nog een paar flinke puisten gehad. Een keer moest ik zelfs nog helemaal naar het aller kleinste voorblad. Verder voelde ik me niet zo lekker en heb weinig gegeten overdag. In Bar 55 heb ik twee broodjes geprobeerd. De vatsige truckers die er zaten hadden niet eens het fatsoen om iets terug te zeggen en mevr. 55 achter de broodjes kende het engelse woord sandwich niet eens. Nu is het goed dat ik niet naar Zweden ben gekomen om Michelin sterren uit te delen, want 55 was zeker niet in aanmerking gekomen. Zelden zulke flauwe kaas op een broodje gehad en de ham leek meer op een goedkope blik boterham worst. Tel daar nog de super melige broodje besmeerd met klonten camping boter bij op en 55 zit ineens weer aan een 3. Ik heb zelfs tegen mijn gewoontes in een halve weggegooid. Heb voor de vorm nog even m'n lege bord naar binnen gebracht, en nogmaals de truckers vriendelijk gedag gezegd. En weer konden ze niet het fatsoen opbrengen om iets terug te zeggen. Dus 55 niet doen van de zomer, en al helemaal niet voor omrijden. het is inmiddels al weer half 1 van donderdag geworden. Heb er weer 236 km uitgeknalt, pasta gekookt en de was gedaan, en ik hoop dat het morgen niet zo heet is. De boot gaat om half 10. Daarna nog een km of 90 het eiland over om nogmaals een pond te pakken naar Finland.

 - Without clear intension I was up early this morning. The sun is once again relentlessly burning down from a clear sky. Being not even 8 'o clock I wonder if I'm going to make it on time for the ferry in Kappelskar wich is another 185 km cycling again. Yesterday I must have drank about 12 Liters of fluids, but still almost suffered from a heatstroke. It all worked out differently, lots of climbing en about 25 K of gravel road. Not one of my favorites. There is always a good change that you fall on gravel. The only advantage is that te scenary is stunning and you don't see many cars. Did not feel verry well and could not eat mutch because of a queesy stomach. Arrived at half 9 at the camping site from where the ferry will leave for the Alands islands. half 10 I have to be on the dock. 236 K today, hope this heat does not last, but that will probably mean rain. difficult choise ;-)

-- [Up]

-- 28-06-2011 -- Dinsdag / Tuesday

 - Vandaag was het vroeg op, het beloofd een warme dag te worden. Heb gehoord dat het in NL ook wel tropisch lijkt. om een uur of 12 had ik al weer dik 100 Km op de teller staan, maar toen begon de hitte pas goed toe te slaan. ik heb na een stop bij een klein winkelcentrumpje voor aanvulling van de vloeistoffen en een paar mierenzoete broodjes nog eens 65 km uit weten te persen maar toen viel ik bijna flauw van de hitte. Er staat nagenoeg geen wind. Nu zit ik te wachten tot het af gaat koelen. zellfs hier op het terras van de Mac in Katrineholm onder mijn parasolletje is het bijna niet uit te houden. Buiten nog dat ik moet melden dat ik vanmorgen al een eland heb gezien. Het blijven geweldige beesten. Valt er niet veel te vertellen op het moment en ik heb te weinig energie en inspiratie om er zoals vorig jaar nog wat erbij te verzinnen.

 - It is the early bird that catches the moose, and I was lucky enough to spot the first moose on the roadside this morning.Normally you would expect them a lot higher up and not in the crowded south. The heat is absolutly stiffling today. it is almost 40 celcius here. After 165 Km in relative comport I almost passed out after about 3 'o clock. so that is as good as any excuse to slip into the Mac again. This one is oposite the railway station in Katrineholm. If it cools down a bit after 6 a cycle on for a while but I can do with a shower tonight. or a swim. Found a verry good cabin. shower pasta and now I'm in for a good nigth sleep. total for tody is 215 Km. it is not what I had in mind, but the heat slows me down. You will find the GPX file here if you want to open the route or follow it in Google maps.

-- [Up]

-- 27-06-2011 -- Maandag / Monday

  - Vanmorgen al bijzonder vroeg op maar de expeditie leden moesten eerst nog ontbijten, torn stond er nog een truck overdwars. Waarna ik ook nog vast kwam te zitten aan de poort. Het begon al snel op een bijzonder complex boek van Frans Kafka te lijken. Na weer in de knoop te hebben gezeten met Gotenborg en zijn fietspad stelsel ben ik eindelijk na slechts een eerste 100 Km bij een Mc Donalds aangekomen. Het eten is nietszegend maar de internet verbinding des te beter. Na nog vele omzwervingen en nog een tweede stop bij een volgende Mc Donalds na enkele uurtjes trappen in de avond toch nog op een aardige 250 kilometer uigekomen. Prachtige "Gratis" campeerplek gevonden ner naast een prachtig meer. Te moe om te koken en gelijk gaan liggen.

  - This morning started of on the wrong foot delays at the terminal gatehouse. I was the passenger that did not exist on any list. I also did not have a clearance ticket from the DFDS Line. I all rapidly turned into one of these impossible Franz Kafka novels, for I was the passenger that did not exist and therefore could not be cheked out. When the gates finally opened for me it was almost 10 'o clock. And after 100 km I finally found a Mc Donalds with internet connection  In the afternoon I even found anothe Mc Donalds, but this time only for cofee and Coke. I can drink liters of it all day long. After struggling with the hills some more I finnally managed to clock up 250 kilometers. Camped wild near a beautifull lake.

-- [Up]

-- 26-06-2011 -- Zondag / Sunday

  - Na een geweldige nachtrust heb ik vanmorgen  kennis gemaakt met de rest van de bemanning. Natuurlijk heb ik uitvoerig met de kok gesproken, zijn naam is Stig en hij is ook nog  hoofdsteward. Nadat ik aan tafel ben aangeschoven bij wat anderen bemanningsleden lijkt het wel of ik was thuis gekomen. Ik voelde bij het kennis maken al aan de eeltige knuisten dat dit geen gasten waren die zich de hele dag met een toetsenbordje making good speed bezig houden. Ongemerkt zetten we aan tafel een wedstrijdje gebakken eieren eten in. En hoewel ik al jaren geen eelt meer op mijn handen heb gehad vinden ze een goede tegenstander in mij. Het enige verschil is dat ik na al dat eten met een volle pens weer een poosje in mijn hut kan bijkomen, en zij nog aan de slag moeten. Het weer is geweldig vandaag, volgens de Garmin varen we ongeveer een kilometer of 33. Vanmorgen al kwamen we langs Vlieland en we zitten in een soort van snelweg voor vrachtverkeer. De zee is vol met boten en booreilanden. Ik vul de dag met lezen en zeer veel eten. Na de lunch ben ik nog op de brug geweest en heb ook gelijk het zwembad gevonden. Van de vriendelijke stuurman Thomaz die alleen de middag wacht heeft mocht ik even in de comfortabele bestuurdersstoel zitten. Ik zag ook al uit mijn ooghoeken dat ze een sateliet internet verbinding hadden en dacht gelijk aan een Facebook update vanaf volle zee. maar de verbinding was te langzaam. Het duurde een eeuwigheid voordat mijn Finland Fever pagina geladen was. Maar hij deed het wel!!!  's Avonds had ik zelfs de maaltijd "At the Captain's table" maar dat is niet zo moeilijk met een bemanning van 14 en maar twee tafels in de messroom.

  - I slept well in my cosy cabin, not a ripple on this calm sea. got up at 7 and started looking for some coffee. Made contact with the crew and introduced myself to the headchef / main steward who goes by the name of Stig. Served myself with an enormous portion of bacon and fried eggs. The bread was home made and just out of the oven. It is going to be a verry sunny and warm day today. We follow a busy shipping lane and the sea is full with all sorts of vessels, and the horizon is dotted with oil and gas platforms. I pass the time reading and eating enormous amounts of food. That is one of the key thing about cycling: eat when you can. On a good day cycling you can easely burn of 10 to 15.000 kalories. So i'm not sticking to lean cuisine on this trip. After lunch I visited the bridge and spoke to Thomaz, the officer on watch. Everything is verry new and the ship basically sails itself under these conditions. They also have a satelite internet connection so I did not have to go Cold turkey on the "New Media". The connection was a bit slugisch and I did not dare to ask if I could quickly update my Facebook pages. During the 5 minutes that I sat in the "Captains" chair the ship must have burned of more fuel than a campervan could have used up, if it was going all the way to the North Cape. I guess I will have to redeem meself the coming couple of weeks.

-- [Up]

-- 25-06-2011 -- Zaterdag / Satureday

  - Na een rit zonder vertraging en niet al te veel bijzondere gebeurtenissen zijn we in Gent aan gekomen. Eerst zijn mijn vrouw Carol en ik nog iets wezen eten in een leuke brasserie en daarna naar het haventerrein. duizenden nieuwe Volvo en Saab auto's staan er op inmense parkeerplaatsen te wachten op een nieuwe eigenaar. Bij het haven kantoor krijg ik een pin code om het hek mee te openen. Daarna helpt het personeel me een plaats te vinden voor de fiets. Ik ben helemaal alleen in het passagiers verblijf deze reis. Dus mijn droom is werkelijkheid geworden: geen gillende kinderen aan boord. Langzaam vaart de boot vanuit Gent weg om eerst een paar sluizen te moeten nemen. Dan is het nog een uur of wat voordat we op open zee zijn. Het is zeer rustig weer dus zeebenen niet nodig deze reis.

 - After a fairly uneventfull trip to Gent [Belgium] I said goodby to my wife Carol after we had a nice meal together in "Le Canar Bizar". Then I boarded the boat by means of a pincode to open the gate that led to the ship. It is verry much a D.I.Y. crossing. Once onboard I found out that the whole crew is Danish, and a nice lad showed me my cabin, the muster stations, lifeboats etc. I am also the only passenger on this trip. So my dream comes true: no creaming children abord this ship. Before we reach open sea we need to navigate a couple of big locks first. There is no bar onboard so the only thing I can do is read and go to bed early.

-- [Up]

 Het wachten is tot vrijdag 24 juni. Momenteel heb ik een plaats gereserveerd op een vrachtschip vanuit de haven van Gent (Belgie) deze boot is van de DFDS-TOR line en vaart op een regelmatig schema van Gent naar Gotenborg in Zweden of Brega op de zuidkust van Noorwegen.

    

op zaterdag om 22:00 uur is het vertrek, en verwachte aankomst is maandag ochtend om 7 uur. Ik kijk niet uit naar de ochtendspits van Gotenborg maar het is niet anders. Je kan deze reizen niet zomaar boeken maar je kan bellen of een mail sturen at bookings.gent@dfds.com en dan krijg je vrij vlot antwoord. Deze dienst is bedoeld voor vrachtwagen chaffeurs die met hun vrachtwagen mee willen reizen. Bij elkaar was ik voor deze mini cruise Euro 220,00 kwijt. Dat is een eenpersoonshut met douche en toilet inclusief alle maaltijden. Als je er zin in hebt mag je op de brug kijken en soms doen ze een BBQ met de gehele bemanning en passagiers. Er moet ook ergens een zwembad(je) aan boord zijn heb ik gelezen. De terug weg plan ik pas als ik eraan ga beginnen dat geeft nog wat extra spanning anders wordt het net zo'n bejaarden reis, en ik was pas van plan om over 30 jaar het dekentje over mijn knieen te trekken als we over de Rijn langs de Lorelei varen.
 Satureday on june 24 I will leave by freight boat from the docks of the Belgium harbor town of Gant. The boat will arrive on the monday morning 7 'o clock  in the Swedish town of Gothenborg. From there it will be about 1000 Km to Stockholm, from where I will make the crossing bij ferry to the Allands islands and eventually to Finland. I did not plan a return trip, but all options are open. Bike, train, plane or bus. It is all a matter of time, and how mutch I have left for the way back. So the first map you seen could possibly be used on the way back.

 

 
 Vanuit Heinenoord naar de plaats Grenaa in Denemarken. Dan de boot naar Zweden Grenaa - Varberg. met de Stena Line ongeveer een uur of 5 varen. Vertrektijden zijn 1 uur 's nachts of half 3 's middags. Verwachte fietstijd door het vlakke land een dag of 3. Als het veel regend een dag of 2 langer. Ik heb zo'n hekel aan regen dat is onvoorstelbaar.
 Starting in Heinenoord (the Netherlands) It would have been to the ferry at Grenaa (Danmark). But because I will leave by boat instead this map could be used on the way home.
 

 

 
 Door Zweden van Varberg naar Stockholm of de plaats Kappelskar. Even aankijken hoe het verkeer terplaatse is naar de drukke plaats Stockholm. Deze stad is zeker een bezoekje waard, maar of het op de fiets te doen is moet ik nog bekijken. Als uitwijk is de plaats Kappelskar met zijn veerdienst naar Mariehamn gekozen. Google Maps laat rustige wegen zien langs deze alternative route.
 If traffic towards Stockholm proves to be to dense and only highways are leading to this place, I have an alternative port scheduled at "Kappelskar". From there a ferry is also leaving for Mariehamn. Once accross the island there will be a ferry system from Vardo towards Kustavi.