>

Week 1: zondag maandag dinsdag woensdag donderdag vrijdag zaterdag

Week 2: zondag maandag dinsdag woensdag donderdag vrijdag zaterdag

Week 3: zondag maandag dinsdag woensdag donderdag vrijdag zaterdag

Week 4: zondag maandag dinsdag woensdag donderdag vrijdag zaterdag

Week 5: zondag maandag dinsdag woensdag donderdag vrijdag zaterdag

Week 6: zondag Epiloog

**** eReader Reis verslag **** Alvast voor de liefhebbers. De reisverslagen Gotenburg - Noord Kaap gebundeld in deze PDF . er zitten geen foto's bij. Veel leesplezier.

**** Noord Kaap Film **** Week 2: Zaterdag Noord Kaap bedwongen - Afdaling op het Noord Kaap eiland Magaroya. mp4 Filmpje van ongeveer 7 Mb. Let op de bussen vol met "Leunstoel Explorers" die omhoog komen.

**** M5 Web Link **** Kijk ook eens op de M5 website. Ze hebben in Middelburg de tocht met groot enthousiasme gevold. Ook is er een fraaie link naar deze webpagina. Als je dan toch op de M5 website bent lees dan gelijk wat je nog meer met een ligfiets kan doen.

**** Achtergrond Info **** Het is al even terug in mijn relaas dat ik de schoolplaat met het Behouden Huys op Nova Zembla noemde. Ik beschreef toen dat Willem Barents één voet op een dodelijk getroffen ijsbeer had en dat zijn geweer nog na rookte. Toen ik de plaat voor het eerst zag bij ons op de dorpsschool was ik een jaar of 9. En dik 40 jaar later kloppen de hooflijnen maar niet de details. Maar dat het koud was op Nava Zembla is een ding wat zeker is!

- Terug naar Week Overzicht

19-07-2010 -Maandag Week 6-  Als ik 's morgens wakker word dan kan ik douchen  zonder munten en met echt warm water. Vervolgens kan ik zonder problemen een schone onderbroek aantrekken. Ik trek ook voor het eerst in ruim 5 weken weer een spijkerbroek aan. De riem heeft een extra gaatje nodig. Want als ik op de weegschaal sta ben ik 81 kilo. Toen ik wegging nog bijna 92. Het lichaam heeft de 11 kilo bagage moeiteloos kunnen compenseren. Probeer als Wereldfietser maar eens 55 kilo af te vallen. Alleen de essentie van het lichaam is over, vet zit er bijna niet meer aan. Na ruim 50 jaar ben ik op mijn ideale gewicht uitgekomen.  Gelukkig heb ik stiekum niet alleen op woensdag friet gegeten. Ik had het anders denk ik niet overleeft. Ik maak nog even de balans op t.a.v. de totaal afstand. Het is geen 5000 kilometer geworden. Maar ik heb nu tenminste nog een week vrij. Nog een ding rest mij, en dat is om in de schuur te gaan kijken hoe ik in de kettingzaag olie zit. Ik vind naast de kettingen en tweetakt benzine gelukkig nog een jerrycan met een liter of 4 erin. Ik smeer het tostie ijzer er lekker dik mee in en ga aan een welverdiende lunch beginnen.

                       

- Terug naar Week Overzicht

18-07-2010 -Zondag Week 6- Ik was weer héél laat gaan slapen gisteravond, of eigenlijk vanmorgen. Ik hoorde de Garmin en ben na een paar keer de "snooze" functie misbruikt te hebben er toch uitgekomen. Half negen al. De laaste dag van mijn expeditie naar de meest noordelijke buitengewesten van Europa zit er bijna op. In het keukentje had ik gisteravond al wat "ëchte" koffie gevonden. Samen met de filters uit een ander kastje kon ik een bijna echte bak met koffie zetten. De koffie stond er waarschijnlijk al een poos en had een hoop smaak verloren. Intussen maak ik nog een schifting tussen spullen die hier in het vuilnisbakje achter kunnen blijven en dingen die nog mee moeten. Bij de "zimmer frei" voor de schappelijke prijs van € 20,00 zat natuurlijk geen ontbijt. Dus alleen met koffie op ging ik naar buiten. De fiets stond nog keurig tegen een bank op de binnenhof. Buiten de poort trek ik net mijn fietshandschoentjes aan als er twee Duitse racefietsers langs komen. Het racefietser inhalen met volle bepakking heb ik sinds enkele jaren verheven tot een hogere kunstvorm. Ruime ervaring heb ik al opgedaan langs de Dammervaart in Belgie. Niet op weg naar Jean en Lieve, want die kende ik toen nog niet, maar altijd naar Boulogne sur Mer. Ik groet de heren als ze langs razen en achter in de straat slaan ze links af. Die kant moet ik van de Garmin ook aanhouden. Even denk ik dat ik ze kwijt ben, maar op een recht stuk zie ik toch het fel rode shirt van de achterste renner.De spieren zijn nog lang niet warm en toch zet ik alle zeilen bij. Een zie ik al angstig omkijken. Net toen ze langs stoven moesten ze nog grinnekend lachen om "das Liegerad". Als ik er bijna achter zit doe ik even rustig aan om de ademhaling en de hartslag weer onder controle te krijgen. Dan schakel ik een keer terug en ga er met 35 voorbij. Ik kijk schuin omhoog naar de voorste renner en zeg in mijn beste Duits alsof het de gewoonste zaak van de wereld is "noch ein shon gutemorgen". Dat doet het bloed koken van de renners, en ervaring leert dat de meest fitte je dan voorbij wil gaan om te laten zien wat echt snel rijden is. Het is vandaag niet anders en de voorste pikt aan. Goed in het spiegeltje kijkend is het dan zaak om iedere keer een tandje bij te zetten, zodat ze het gevoel hebben dat je aan je laatste sprint bezig bent. Als je ze dan schuin achter je zwaar hoort hijgen geef je ineens vol gas om er met een echte sprint tot  een kilometer of 50 vandoor te gaan. De meeste zetten nog diezelfde middag hun glanzende van earowielen voorziene fiets op eBay en gaan net als Jean en Lieve achter de gordijnen zitten. Sommigen kopen ook een ligfiets die snappen gelijk dat dit veel comfortabeler en sneller is. Nadat de adrenaline  een beetje gezakt is laat ik natuurlijk zelf ook het tempo wat zakken. Het is 20 over 10 en ik zit op zondag ochtend op de lekker rustige binnenwegen. De zon schijnt en er is zo vroeg nog niet veel wind. Ik volg dezelfde rustige weg maar na een minuut of 10 ben ik ineens de hele besturing en contole over de fiets kwijt. Automatisch is mijn linkerbeen al uit het pedaal geklikt. en probeer ik met één been aan de grond tot stilstand te komen. Van de ander kant komt een auto, maar die remt gelukkig al af. Hij ziet de lange vonkenbaan van mijn spd plaatje op het asfalt. Dan stuur ik het voorwiel op de velg en buitel ik over straat. Ik reed nog steeds een kilometer of 35 toen ook deze band het opgaf. Bij nadere inspectie blijkt de hele zijkant eruit te liggen. Het is niet eens de kant van de band die bij scherp sturen de kettingbaan wel eens raakt. Dat had ik nog kunnen begrijpen. Op de Swalbe website wordt je als klant weer gek gemaakt met de laatste nieuwe Nano Technologie. Het begint een beetje op software te lijken. Dat laten ze de klant ook vaak onvrijwillig testen, in een later stadium als er dan veel geklaagt word over het product dan brengen ze een "patch" uit. Dit zal wel veel goedkoper zijn dan eerst het product uitvoerig zelf te testen. het jammere bij banden is dat je ook meteen speelt met het leven van de klant. Als de tegemoet komende auto iets dichter bij geweest was ben ik er van overtuigd dat ik dan onder de wielen terecht gekomen was. Schijnbaar deinzen ze bij Swalbe nergens voor terug. De zijwangen van deze Swalbe Durano 451 zijn zo dun als rijstpapier. Het woord Nano Technologie is alleen een loze kreet om de nog goedkopere materiaal keuze te kunnen maskeren. Gelukkig heb ik aan mijn frame met een paar tiewraps nog een ouderwetse Stelvio 451 vastgezet. Hoewel de nieuwe Durano door sommige de hemel wordt ingeprezen heb ik liever de "Ouderwetse" band die zijn sporen al verdiend had. Ik heb hem in iedergeval nog nooit kapot gekregen. Swalbe had in een eerdere beoordeling reeds een 3 gekregen, maar ik moet dit nu naar beneden bijstellen naar een 1 !!!. Deze keer heb ik zowel de binnen als de buitenband mee naar huis genomen. Hier zijn ze nog niet mee klaar. Ik heb inmiddeld uitgevonden aan wie ik mijn pakket met bijbehorende brief moet richten: Herman Hymer (Meister Production) und Hannelore Home (Qualitäts kontrolle). Zo'n bijna dood ervaring is nog overheen te stappen. Het ergste was dat de racefietsers me weer voorbij kwamen. Ze hadden nog vuurrode koppen van de inspanning en stopte niet eens om te vragen of ze konden helpen. Mijn denkbeeld omtend Duitsers werd weer bevestigd. De rest van de tocht verliep eigenlijk zonder veel bijzonderheden. Het is een prachtige dag, alleen jammer van de in kracht toenemende tegenwind. Na 100 kilometer op alleen koffie gereden te hebben stop ik bij een bakkerij die op zondag open is. Het terras is in de schaduw en dat is lekker. Binnen vraag ik aan één van de meisjes of ik een grote chocolade croissant en twee enorme vierkante stukken plaatgebak kan krijgen? Ik heb zelf uit de koeling alvast een literfles Cola gepakt. Als ze het met een soort van kado papier wil gaan inpakken zeg ik dat ik het gelijk op ga eten. Ze kijkt me eerst ongelovig aan maar geeft me er dan een gebaksvorkje bij. Onderweg naar de deur vraag ik of ze ook koffie hebben. Ook dat is geen probleem en ik zeg dat ik zo weer terug kom. Als ik na nog geen 5 minuten terug ben voor de balie met een lege Cola fles en alleen wat papier voor de vuilnisbak kan ze echt haar ogen niet meer geloven. echte Wereldfietsers kunnen 's ochtends niet op pad zonder een paar liter havermout pap of Brinta. Overdreven hebben ze het dan in hun verhalen over "hongerklop". Met de ligfiets doe je de eerste 100 kilometer nog gewoon op je nuchtere maag. Na de koffie fiets ik verder. Het is nog een kleine 30 kilometer naar de Nederlandse grens. Ik ben die Slechte Duitse fietspaden meer dan zat, en verwacht een soort fietsers hemel op aarde als de grens over ben. Als dat moment aanbreekt wacht mij een teleurstelling. In Duitsland nog wel, maar in Nederland helemaal geen fietspad meer. Maar wel en veel smallere rijbaan van schots en scheef gelegde klinkers uit het jaar 0. Het bezoekers centrum van Bourtange waar ik na 138 kilometer om 4 uur aankom stelt ook niet veel voor. Mijn oudste zoon Joe is net 10 minuten geleden aangekomen op de parkeerplaats. Ik koop niet het "Vesting Bourtange" T-Shirt en ik geef mijn zoon 20 euro cent om de toiletten in te mogen. Pa is weer begonnen met betalen alles is weer bij het oude en de "Trip of a lifetime" is voorbij.

- Terug naar Week Overzicht

17-07-2010 -Zaterdag Week 5- Het is alweer Zaterdag vandaag. Het was behoorlijk laat voordat ik ging slapen. Zijn het die 4 halve liters Holsteiner of is het de spanning omtrend het naderende einddoel van deze tocht. Vannacht is het hier een vreselijk noodweer geweest. De straatverlichting was uit toen ik naar mijn kamer liep. Garmin tjirpte me weer wakker om 8 uur. De zon stroomde door het raam naar binnen. Nog geen wind, maar het is nog te vroeg om er wat van te kunnen zeggen. Na een degelijk Duits ontbijt met veel sap en koffie zo rond een uur of 10 opgestapt. Ik volg het traject van de North Sea Cycle Route. Het is de bedoeling om hier en daar naar eigen inzicht een paar stukjes af te snijden. Heb ergens gelezen dat je op de buitendijkse route met enige regelmaat zelf een groot aantal schapen hekken moet openen en sluiten. Daar begin ik natuurlijk niet aan. Dat soort klusjes laat ik aan mijn vrienden met meer dan 50 kg, bagage over. Momenteel heb ik me alweer in de Mc van Cucxhaven gevestigd. De Duitse Mc Donalds moet de slechtste service verlener zijn van alle Mc's in héél Europa. Om te beginnen hebben ze geen expresso koffie. Dus ook geen dubbele. Er is internet zegt de jongen achter de balie. Hij verteld er alleen niet bij dat je er fors voor moet betalen. Mc Donalds Duitsland ook een 3. Bijna één uur is het als ik weer verder ga. Nog een kleine 300 kilometer naar de Nederlandse grens. Als ik weer even geprobeerd heb over de duitse fietspaden te rijden krijg ik er al snel genoeg van en ga proberen of de North Sea Cycle Route te vinden is. Op zich is dat niet moeilijk want het volgt gewoon de buitenste rand van Duitsland. Bij een plaatsje vlak achter de duinen ga ik een soort van boulevard op. Het heeft iets weg van Miami Beach maar dan met de alure van de Watervallen van Coo. 3x niks dus. Jammer alleen dat er alleen maar veel te zware Duitse moeders met 3 of 4 breed het fietspad versperren met hun buggies of kinderwagens. Na me door het strand gewoel heen geworsteld te hebben gaat de prachtige NSCR  over in steenslag. Steenslag??? Hoe kan dat nou, daar heb ik nooit wat over gelezen. Ik ga toch een kust route fietsen, ik kom hier niet om een rally te rijden. Bovendien staat zo vlak aan zee de wind natuurlijk het hardst tegen je aan te waaien. Ik zoom de Garmin uit en maak a la minute mijn eigen route. veilig achter de duinen. Dan maar weer die slechte fietspaden het is niet anders. In sommige van die dorpen gebruiken ze wel 4 soorten bestrating door elkaar. En alles ligt schots en scheef. Opeens zie ik de lucht dichttrekken vanuit zee het ziet eruit als een wolkbreuk. Ik zet er stevig de sokken in om een schuilplaats te vinden. Ik voel de eerste druppels al. Dan net als ik denk dat ik nog verder moet rijden of snel mijn regenpak moet aantrekken, zie ik weer zo'n degelijk Duits bushokje. Bijna een uur heb ik er gezeten. De straat stond helemaal blank. Nog een keer trap ik erin. Als we in de buitenwijken van Cuxhaven komen pak ik op de Garmin de NSCR track weer op. Ik volg hem helemaal het haven terrein van Cuxhaven in. Dan loopt het dood bij een bord wat zegt "letste wende platz" of wel uw allerlaatste kans om te keren. Ik kijk of er een weg omheen is. Of misschien kan ik mijn fiets een stukje kan dragen langs een opbreking. Moedeloos maak ik een praatje met een lokale oude zeebonk die daar lekker op een bankje zit in de zon van de voorbij varende schepen zit te genieten. Hij verteld me doodleuk dat ze hier al ruim anderhalf jaar bezig zijn om een nieuwe sluis te maken en dat ik weer een kilometer of 10 om moet rijden. Nou North Sea Cycle Route People!!! Bedankt en ook een 3. Jullie GPX heb ik een week voor vertrek van de officiele website gehaald. Daarna gaat het door naar Bremen en navigeer ik alleen nog op eigen kracht en kan niet begrijpen wat mensen er toe beweegd om de NSCR te gaan doen. Na 15 maart als officieel het Duitse kuilengraaf seizoen op de stranden is geopend kom je er gewoon niet meer doorheen met de fiets. De slechte wegen en de snoeiharde wind maken het tot één van de meest idiote fietsroutes die je kan bedenken. In één woord "Useless". Het weer ziet er niet goed uit en mijn zoon wil me graag op komen halen met de auto. Ik wil toch wel minimaal zelf de grens van Nederland over komen. Nu heb ik altijd al een andere "outpost of civilisation" willen bezoeken. Het is de plaats Bourtange. Ook wel vesting Bourtange genoemd. Het lijkt me een mooi punt om de tocht af te sluiten. Ik ben na bijna 150 kilometer vanavond uitgekomen bij Gastehaus Falk in het plaatsje Nordenham aan de overkant van de rivier de Weser net onder Bremerhaven. Eigenlijk waren ze met vakantie, maar de tijdelijke huismeester kon wel wat extra gebruiken. Voor € 20,00 heb ik een heel appartement met keuken en badkamer. Alles gloednieuw. Ik pak nog één keer uit nostalgie mijn eigen zwartgeblakerde pannetjes en maak uit mijn eigen voorraad nog een stevige pasta met de bekende mix van Noorse en Zweedse zakjes curries. Zo expirimenteer ik vanavond met een half zakje "Indisk Gryte" en doe er nog een heel zakje "Bali Kyllinggryte" bij. Deze laatste is heel goed en bevat zelfs stukjes appel en rode paprika. Ik roer dit dan meestal aan met een beetje koud water en gooi het snel roerend door de kokende pasta om klonten te vookomen. Normaal buiten in de openlucht kokend zet ik het pannetje dan op een paar hete stenen en laat de pasta gaar worden onder een deksel zonder dat alles aanbrand. Als laatste stooi ik er dan nog wat uit een potje overheen wat ik in de hostel uit Honningsvag mee genomen heb. Hier staat op "Kjott & Grill krydder" dat spreekt voor zich lijkt me.. Het is een beetje feest en hoewel het nog geen 4 uur is doe ik er ook nog twee zakjes zorgvuldig bewaarde "Cup a Soupe" bij. Het is behoorlijk pittig en een waardige afsluiting van een 5 weken lange expeditie.

 - Terug naar Week Overzicht

16-07-2010 -Vrijdag Week 5- De dagen lopen nu iets in elkaar over omdat ik gister tot de aankomst bij de Stena line Ferry heb beschreven. Na een extra lange sessie van 15 en een half uur trapte ik bijna 400 kilometer weg. Als ik bij de terminal mijn fiets neer zet regend het natuurlijk weer uitzonderlijk hard. Zweden kan mij wat dat betreft niet meer verrassen. Ik ga het terminal gebouw in en ga naar de "Truckers Lounge". Ik pak een gratis truckers koffie en ga aan een tafeltje zitten. Er is gelukkig geen controle vandaag. Echte truckers hebben natuurlijk geen regenpak aan en SPD schoenen. Nee dat zijn die gastenmet  van die klompen van ongeschoren koeienvacht. Verder hebben vele nog wat tattoo's zo hier en daar en een stinkend verkreukeld "Rolling Thunder" t shirt aan. Ik kijk uit het raam of er niemand aan mijn fiets zit te prutsen anders moet ik de laatste 1000 kilometer lopen. Ik blijf nog precies 2 minuten wakker dan zakt mijn hoofd gewoon naar beneden op het tafeltje. Om ongeveer kwart voor 3 word ik vanzelf gelukkig wakker. In het hoogseizoen mag je al om 3 uur beginnen met aan boord gaan. Ik ga snel naar beneden en ga helemaal vooraan wachten tot de laaste minuten voorbij zijn. Eenmaal aan boord zet ik mijn fiets met het slot vast aan een pijp en trek ik alle bagage eraf. Snel zoek ik mijn hut op. 7115 is het deze keer geworden. Ik weet niet waarom maar ik moet ineens denken aan het nummer "Lucky number" van Lene Lovich. Ik trek de deur achter me dicht en trek alle natte spullen van me af. Ik zet snel mijn wekker op 8 uur. Ik heb het buffet geboek voor de tweede zit en die begint om half 9. Dan laat ik me helemaal bek af op het bed neer zakken. Om 8 uur wordt ik wakker. Ik weet niet meer wat er toen gebeurd is maar als ik weer wakker ben is het al ver na 12 uur. Shit ik had echt zin om dat buffet nog eens mee te maken. Ik draai nog even snel een wasje op 40 graden en hang alles op hangertjes onder het enorme ventilatie rooster. Ik pak nog een rol kaakjes uit mijn tas en ga na dit karige diner weer slapen. Ik droom van een overvol ontbijt buffet en de techneuten van Schwalbe. Het zou me niets verbazen als Herman er achter de vulcaniseer machine staat en af en toe een grote bestelling "fur die Niederlande" op inferieure manier van rubber voorziet. Vlak voordat ik badend in het zweet wakker wordt schiet ik net met mijn via de Zweedse pizza maffia bestelde Sig Sauer 303a de hele gloed nieuwe productie hal van Swalbe vol met patrijspoorten van anderhalve meter in doorsnee. Ik schreeuw er nog achter aan "You call this quality? you Irisch smugs!!" Als de rook van de 303a  is opgetrokken en ik langzaam bij mijn positieven kom heb ik een barstende koppijn. En ik weet ook gelijk waar het van komt. We zijn weer in handen van de "Ventilatie People". Dit is een select gezelschap van ingenieurs en techneuten die je willen doen geloven dat de door hun rond gepompte lucht in gebouwen, maar ook op schepen van betere kwaliteit is dan de echte "frisse" lucht. Dit is natuurlijk een leugen die in het leven is geroepen om bij nieuwe gebouwen op hang en sluitwerk te kunnen besparen. De ramen kunnen dan niet meer open, en het rondpompen van reeds door honderden mensen in en uitgeademde lucht begint wel iets weg te krijgen van een uitgebreide geld witwas operatie. Je transfert het eerst naar Nassau in de Bahama's vervolgens gaat het door naar Lichtenstein om na nog een half dozijn van deze vrijplaatsen te eindigen op Grand Cayman. Dan is het geld weer zo fris als een roos en kan je er zonder problemen mee verder investeren. Dat is met die lucht precies hetzelfde. Laat je niks wijsmaken en vraag gewoon om een raam wat open kan. De meeste zenuwpezen, niet toevallig ook vaak lid van de KKK staan om stipt 7 uur in een lange rij te wachten tot de ontbijtzaal open gaat. Zelf wacht ik die eerste golf meestal af en ga ook niet als eerste naar het auto dek. Er zijn altijd wel een paar idioten die het nodig vinden hun auto een kwartier voor het uitrijden al te starten. Op dit gedrag hebben zelfs de "Ventillatie People" nog geen antwoord. De 303a zou hier nog kunnen helpen. Als ik bij de open klep sta zie ik dat het echt een stralende dag is. Het is een uur op half 11 als ik het terrein af rij. Ik ga een stukje noord om de ingang van het Ost See Kanal te vinden. Het fietspad stelsel van Kiel is een heel stuk beter dan dat van Gotenborg. Moeiteloos fiets ik op mijn gemak naar het begin van het fietspad. Dat laatste blijkt wat moeilijker. Na een poosje zoeken kom ik eindelijk goed uit. Aan de Garmin heb ik niks. Deze is door de vele regen weer vol met vocht gaan zitten. Als de zon erop schijnt dan komt de kaart onder een deken van condens te zitten. Bij Garmin zeggen ze voor dit model: gegarandeerd waterdicht tot 3 meter. Ik zeg Garmin leugenaars een dikke onvoldoende een 3. Het regende hard in Zweden maar zo diep ben ik er niet mee geweest. Al met al zijn er maar weinig producten die de Noord Kaap test kunnen doorstaan. De eerste 40 kilometer probeer ik de fietsroute bordjes te volgen maar met enige regelmaat moet ik dan weer eens met een pondje naar de overkant of over stoffige gravel paden met een tempo van nog geen 15 kilometer. Zo rond een uur of één kom ik bij een grote boerderij aan waar je zelf voor € 2.50 een kilo aardbeien of nog een hoop andere bessen kan plukken. Het is er enorm druk met een groot terras. Verder verkopen ze er een soort van zelfgemaakte aardbeien kwark punten van een werkelijk asociaal groot formaat. Toch heb ik meer trek in iets hartigs en schuif na een koffie en cola besteld te hebben door naar de volgende buffet wagen. Ik bekijk de broodjes die er liggen. Het lijkt een combintie te zijn van uitgebakken varkensvet met kaantjes. Ik neem er ook nog één met kaas voor het geval het varkensvet mocht tegenvallen. Ze zijn alle twee prima. Na de lunch wil ik wat kilometers maken en blijf een poosje op de provinciale weg. Op sommige stukken is het fietspad zo slecht dat ik toch weer ga zoeken naar het fietspad langs het kanaal. Als ik het weer oppak is het twee beton stroken van een centimeter of 50 breed. Maar af en toe ook weer een stukje asfalt. Het is even wennen om niet naast de beton strook te komen met mijn voorwiel en de wind is jammer genoeg vrij sterk tegen. Het beton is mooi glad zonder van die irritante vulstukken ertussen. Nee de Duitsers zijn echte beton kunstenaars. Hele kusten hebben ze met hun fraaie monumenten volgestouwd. Toch duurd het niet lang meer voordat ik weer hele stukken boven de 30 rij. Af en toe afremmend voor een paar sukkelaars of legio mensen die hun hond uitlaten. Na ongeveer een honderd kilometer kom ik weer bij een pond. Deze zijn overigens allemaal gratis. Dan gaat het door naar Gluckstadt. Er staat een lange rij met automobisten te wachten tot ze het veer kunnen nemen wat hun meeneemt de rivier de Elbe over. Sommige hebben al 3 uur in de rij gestaan hoor ik later op de boot. Met mijn fiets ga ik de rij van enkele kilometers over het fietspad voorbij. Af en toe wuif ik overdreven vriendelijk naar de sjagerijnige gezichten. Ik zie er gelukkig ook een hoop van de KKK tussen staan. Hebben ze toch nog voor niets zo staan te dringen voor het ontbijt buffet. Eenmaal op de pond bleek het een soort van mini cruise te zijn. De overtocht duurde behoorlijk lang en ik zie later het verschil op de gps en mijn dagteller, 8 kilometer. Na het aanmeren zag ik een echte Duitse Imbis, zeg maar een soort van frietschuur. De Duitsers hebben het dan over "pommes" als ze friet bedoelen. Het is maar dat je het weet. Na de pommes ben ik door gefietst naar het plaatsje Freiburg (Elbe) er is volgens mij nog een Freiburg maar dat ligt in het Zwarte Woud. Een werkelijk heel leuk hotel gevonden. Er is hier na 1950 helemaal niets meer veranderd. Na de was ben ik in de kasten op zoek naar hangertjes om alles op te hangen. Wat denk je? Wie kent ze nog, van die met kunststof beklede hangers, helemaal vol met goudkleurige knoppen. Zo kitch dat je er gewoon om moet lachen. Het plastic kleefde gewoon zo ver was het vergaan. Een gespecialiseerde dealer legt zo grif € 65.00 neer voor zo'n ding. Na een verkwikkende douche ga ik weer terug naar het hoofd gedeelte van het hotel een paar straten verderop, of liever Gasthof zoals de Duitsers zeggen. Even een gouden tip, wanneer je in Duitsland wilt overnachten. Neem dan altijd een Gasthof. De prijzen voor de overnachting zijn laag en de snitzels zijn groot. De daad bij het woord voegend heb ik dus ook een snitzel besteld. Maar wel met brood want ik had 's middags ook al friet gegeten. Als ik zo door blijf gaan krijg ik echt problemen op mijn werk. Weet je nog? daar hebben ze de gouden "Alleen op woensdag friet" dag. En na mijn vierde halve liter bier neem ik mezelf plechtig voor om voortaan alleen nog maar in Duitsland te gaan fietsen. Vandaag al leuterend en keuvelend nog een respectabele 150 kilometer afgelegd. Jammer genoeg regend het in Duitsland nu ook.

- Terug naar Week Overzicht

15-07-2010 -Donderdag Week 5- Als ik bij de Mc in Karlstad weg ga is het al bijna half 10. Op het terras zitten nog wat jongeren die alles over de ligfiets willen weten. Ik geef ze graag de hele rondleiding. Dan ga ik op pad. Eerst nog even over die typische Zweedse fietspaden proberen de stad uit te navigeren. Het valt niet mee maar ik kom uit op de E45. Hij is niet druk. Ik ben voornemens om er nog een flinke deuk in te slaan vanavond. Ik heb er pas 105 kilometer op zitten. Bijna de hele middag in de Mc Donalds zitten lummelen met het internet. Ik ga de snelweg op waar nog maar sporadisch een auto langskomt. En alle leden van de KKK zijn al naar bed. Als ik begin te trappen weet ik al snel dat we weer in LowRacer Country zijn aangekomen. Nog maar zelden hoef ik naar het binnenblad terug te schakelan. Ik heb al snel mijn ritme gevonden. Het is nog wel beestachtig warm en ik rijd alleen nog in shirt en lange broek (Lang is tegen de muggen). Om een uur of twee stop ik om nog wat te drinken en een rol koekjes te eten. Ik heb nog geen zin om te gaan slapen of om wat te eten te koken. Heerlijk rustig ik het op de weg. Overdag is dat wel anders, dan wordt je om de minuut weggedrukt en moet je continue in je spiegel blijven kijken. Hier in het zuiden van Zweden wordt het wel donker om een uur of 11. Het schemert nog lang, maar ik moet toch het licht aansteken. De batterij is vol dus de koplamp kan minimaal 10 uur mee. en de achterlampjes zijn led's en de volledig opgeladen. De benen zijn ineen weer ijzersterk en al snel trek ik het gezapige gemiddelde van afgelopen middag van een magere 21 kilometer op tot 28 en later tot boven de 30. Alle plaatsen van de heenweg komen weer terug. Saffle en Amal. Op de heenweg hadden ze nog een magische naam nu heb ik het T-Shirt and have been there. Ik kom weer langs het viaduct met sluis. Op de heenweg was dat mijn eerste kennismaking met de Zweedse regen. Nu is het gelukkig droog. De nacht is warm en in mijn rechter lies krijg ik een beetje een schrale brandplek van het trappen. Op de lichte afdalingen rijd ik wijdbeens naar beneden om wat afkoeling te krijgen. Later in de nacht begint het gelukkig af te koelen. Op een geven moment slaan mijn tanden keihard op elkaar. Ik ben al blij dat mijn tong er niet tussen zat. Met minder dan twee kapotte banden verwacht ik niet weg te komen. Het valt gelukkig mee ook het carbon voorvorkje mankeerd niets. In het donker heb ik een gat in de weg over het hoofd gezien.Ik geef het "Dental work" van tandarts Younness een dikke 8. Al het brug en kroon werk is na deze harde klap prima blijven zitten. Ik zie in verte Bill's Grill al opdoemen en overweeg even om Bill en zijn aardige Filipijnse vrouw wakker te maken voor een extra grote hamburgen. De lichten zijn uit. Ik sta ervoor en zie naast Bill's Grill een bushokje. Zal ik het erop wagen? even een dutje doen en dan morgen bij Bill het ontbijt. Ik hoor achter me een geklik en denk dat er een mentaal gestoorde tapdancer achter me staat. Hij heeft zijn mes klaar om de weinige bezittingen die ik bij me heb af te pakken. Als ik omkijk staat er niemand maar is het geluid van mijn eigen SPD plaatjes. De benen willen dus verder zij blijven door pompen. Ze zeggen wel eens dat hoe harder je het lichaam slaat en afknijpt hoe meer het nog blijkt te kunnen. Ik ga dat eens proberen vannacht. Ik zwaai nog een keer naar de donkere ramen van Bill's Grill en ga op pad. Op de mp3 zoek ik naar de juiste muziek. Ik vind vanavond het nummer "Walk on by" van Burt Bacharach. Het is niet de zoetsappige uitvoering met Dion Warwich of Dianna Ross. Nee deze is van de Stranglers. Het is denk ik niet zoals de oude Burt het bedoeld heeft. De snoeiharde bass geeft ongeveer het hartslag ritme aan en de af en toe snerpende gitaren en het gierende hammond orgel geven de benen gewoon vleugels. Ik zet het toch al lange nummer in "Loop" modus. Dit is het nummer waarmee ik vroeger op het strand van Bermuda urenlang kon blijven hardlopen langs de vloedlijn. Toen had ik nog de Sony DD met cassette bandjes die af en toe wat jankte als je hem te snel heen en weer bewoog. Nooit iemand geweest om op de handdoek te blijven liggen. Ik zie me nog niet snel het zelfde doen met de muziek van Simon and Garfuncle. Zelfs met hun ruigste nummer "Kodac Chrome" sla je fysiek nog geen deuk in een pakje boter. Dat soort rommel heb ik dan ook niet op mijn mp3 player. Nee muziek is net als fietsen. Het moet goed pijn doen. het één aan de spieren en het ander aan je oren. Natuurlijk is de muziek keuze voor iedereen weer anders. Maar één ding staat voor mij vast. Muziek helpt bij de fysieke inspanning. Kortom de benen zijn goed, de weg is OK en de hellingen zijn zo goed als verdwenen. Het is tijd voor een nieuw persoonlijk record. Alleen met de muziek en en mijn eigen lampjes blijf ik op een hoog tempo doortrappen. Ik heb ineens genoeg van de regen en het onvoorspelbare weer in Zweden. Na een tijdje zie ik al dat Gotenborg onder de 200 kilometer is. Ik voel geen pijn ik heb nog geen slaap en ik trap maar door. Stiekum heb ik al een paar stukjes snelweg genomen. Als je dat niet doet dan moet je helemaal omrijden over de kleine weggetjes en weer veel klimmen. Om 5 uur 's ochtends als het al weer licht geworden is voel ik een vreemde wobble. Ik weet gelijk "lekke band". Deze keer is het de achterband. Ik ben blij dat het niet in het donker is en ook niet in de regen. Ik leg de fiets nadat ik de achterste tassen eraf gehaald heb op de zij, met het wiel naar de greppel. Ik heb geen zin om er ook nog gereedschap bij te pakken, dus trek de binnen en buitenband er met de hand af. Bij nadere inspectie zit de band helemaal vol met kleine scheurtjes, en is het loopvlak nog maar flinterdun. Hoe kan dat nou Swalbe???. Deze banden worden op de website aangeprezen als de topband en ze zouden meer dan 10.000 kilometer mee moeten gaan. Het is dat ik de puf niet meer heb om de band mee naar huis te nemen en vergezeld van een verontwaardigde brief naar het Swalbe hoofdkantoor terug te sturen. Hoe kan dat nou? nog niet eens de helft 4000 kilometer maar. Ik zie de Swalbe doctoren "ins labor" en in hun witte jassen met hun latex handschoenen de band al betasten naarstig zoeken ze naar een excuus. Altijd op zoek om de klant de schuld te kunnen geven. Ik weet genoeg. Swalbe ook een 3. Tegen mijn gewoonte in heb ik de buiten en de binnenband gewoon achtergelaten. Wel goed zichtbaar boven in de berm, zodat de wegwerkers hem gemakkelijk op kunnen pakken. Normaal laat ik nog geen snoep papierjte achter in de natuur, maar nu werd het me even te veel. Nog geen 4 weken op gereden, wat is dat nou voor kwaliteit? Om een uur of 6 zit ik nog op de autosnelweg. Er zijn nog geen leden van de KKK op de been, maar er is wel al wat werkverkeer. Ik ga over een hele hoge brug ik denk dat het bij Hammar was. Ik rij met de fiets vlak langs de rand om het steeds drukker wordende verkeer niet voor de voeten te rijden. Als ik langs de simpele vangrails naar beneden kijk ben ik ineens bang. Wat een hoogte het is een meter of 40 boven het water en mijn fiets past gewoon onder de vangrails door. Ik fiets zo snel ik kan naar het hoogste punt. Dan als een schicht naar beneden. Ik besluit de snelweg af te gaan en de laatste 60 kilometer naar Gotenborg dan maar binnendoor te gaan rijden. Ik kijk op de GPS en denk een mogelijkheid te zien. Ik draai rechts de afslag af en wil de rivier volgen naar Gotenborg. Ik zie een knul van een jaar of 18 met een enorme brander in de middenberm het ontkruid te lijf gaan. Ik complimenteer hem met de vroege BBQ en of hij al open is. Schaapachtig kijkt hij me aan. Geen gevoel voor humor die Zweden of is het nog te vroeg? Ja je kan de rivier volgen zegt hij. Er moet een fietspad zijn. Deze informatie blijk een leugen, hij heeft me zeker terug willen pakken voor mijn stomme gedrag. Later na een flinke poos prutsen langs een kanaal en wat sluisjes zie ik een man met zijn hond. Hij geeft me wel de goede info, maar ik moet weer een aardig stuk terug rijden. De knul met de brander is gelukkig weg, hij kan dus mijn dankbetuiging niet in ontvangst nemen. Ik kan aan de overkant van de rivier op een stille landweg. Nog maar 40 kilometer naar Gotenborg en dan begint het te regenen. Nog geen kwartier eerder was het nog een prachtige ochtend en rook ik met alle zintuigen zo scherp als een mes de veldbloemen uit de berm. Ze me deden denken aan de zeep die mijn oma altijd gebruikte. Nu stond ik met mijn regenpak aan en had ik ineens geen zin meer. Maar ik zette door en na een hele omzwerving over het fietspaden stelsel van Gotenborg (ook een 3) kwam ik eindelijk bij een rontonde aan die ik al twee keer gezien had. Het was inmiddels een uur of 11 geworden. Buiten zaten een aantal leden van de Zweedse Pizza Maffia, deze keer waren het Turken. Verwar in het buitenland nooit de Turk voor de Kurd of andersom want dan kom je er niet in. Dus bij twijfel kop houden. Ik vroeg of ze mij konden vertellen hoe ik bij de haven aan de overkant kon komen? Nou dat was een eind rijden dachten ze. Het makkelijkste was met de boot naar de overkant. Ik was nog vroeg en besloot voor het ontbijt maar een 4 kazen pizza bij hun te nemen samen met een paar cola's. Tijdens het wachten op de pizza belde ik met het boekings kantoor van de Stena Line. Geen probleem zei de aardige dame, en de ticket was overgezet naar deze middag. De boot naar de andere kant van de haven voer natuurlijk net weg. Het was geen probleem, ik had nog tijd zat. Eenmaal nog steeds onder de stromende regen bij de Stena terminal aangekomen heb ik mijn fiets alvast brutaal tegen het incheck hokje aangezet om niet eerst nog een hele stroom van de KKK voor te laten gaan. Het was alwat over 12 uur en het inchecken begon om 3 uur. Ik had nog geen oog dicht gedaan en had met als enige onderbreking bij de Mc Donalds in Karlstad 15 en een half uur gefietst. Het klokje stond op 3 kilometer na op 400 kilometer. Doe dat maar eens na met zo'n wereld fiets met 55 kilo bagage. Als je het al zou halen dan moet je de rest van de week aan de pure zuurstof. De onderste foto is van "Bill's Grill by night" en kort daarna was de batterij van mijn foto toestel leeg. Wel is hier weer een GPX file. Only for real night riders!

- Terug naar Week Overzicht

14-07-2010 -Woensdag Week 5 - Vandaag lijkt het erg op zomer. Was om 8 uur al wakker maar ga nog even liggen. Dan koffie (oplos) en langzaam inpakken. Gelukkig is alles weer droog. Ik maak nog even een praatje met de eigenaresse van de camping die uit Schotland komt en samen met haar man deze camping alweer zo'n 7 jaar runnen. De naam van de camping is Byn's Camping. Het dorpje waar het in ligt heet Byn. En ik kom te weten dat Byn in het Zweeds al dorp betekend. Dus we hebben hier te maken de "dorps camping van het dorp dorp" mijn hooft begint te kraken na deze mentale inspanning en ik neem me voor om terug te gaan naar het simpele werk van lekker hard trappen en beestachtig veel calorieen verbranden. Daar heb je gelukkig geen verstand voor nodig. Als dat zo zou zijn was er een goede kans geweest dat ik niet eens bij ons van het eiland (Hoeksche Waard) was afgekomen. Het weggetje van de camping af en weer terug naar de stille landweg van gisteravond. In tegenstelling tot gister is het nu gloeiend heet. Je kan er geen pijl op trekken op dat weer in Zweden. Maar ik klaag niet. Je kan beter zeiknat zijn van het zweet dan drijfnat en ijskoud van de regen. Het fietspad pak ik na een poosje weer op. Ik zal er in een later stadium wat linkjes van opzoeken. Het is bij elkaar meer dan 120 kilometer. Op weg naar Karlstad kom ik over het geasfalteerde stuk. Dit is het traject geweest van een spoorlijn. Het asfalt is glad en er zijn nagenoeg geen hellingen. Af en toe wat van die rare klaphekken die de vaart eruit halen. Het kan me niet schelen, het is lekker zonnig en ik heb vakantie. Onderweg kom ik bij zo'n klaphek een oude man tegen. Later begrijp ik dat hij 78 is. Hij rijd op een stok oude roestige fiets met een enorme koplamp. dan zie ik het plaatje voorop het balhoofd. Bij nadere inspectie  zie ik dat het van het legendarische merk Monarch is. Ik dacht dat het Nederlands was, maar kan zo snel hier vanuit de Mc Donalds geen goede info vinden. Ik doe even via deze pagina een oproep aan de kenners. De eigenaar zelf maakte me duidelijk dat de fiets van 1948 was en hij wees me trots op het kleine pookje op de bovenste frambuis. Hij momeld de magische woorden "STURMEY ARCHER"  en het is al 3 versnellingen. Ook heeft hij een echte Rayban zonnebril uit de jaren 50 op. Gewoon over z'n gewone bril natuurlijk. Ik krijg de indruk dat hij nog nooit wat heeft weggegooid. We fietsen samen weg en gelukkig ben ik sneller. Als ik een kwartier later even afstap om een paar foto's te maken en wat te drinken zie ik hem diep gebogen over het stuur alweer aankomen. Hij heeft ongetwijfeld het pookje op 3 staan. Dit is mijn kans voor een foto. Ik zwaai en maak een aktie foto van hem. Ik zie dat hij ook niet gelooft in spd pedalen met de daarbij horende schoenen. Nee hij heeft een soort van klompen aan. Je ziet ze ook wel aan de voeten van veel te dikke vrachtwagen chauffeurs. Van die modellen met het liefst van die ongeschoren koeien vacht. Na deze aktie foto zet hij er nog eens goed de sokken in. Sportief pakt hij met twee handen het stuur in het midden vast. En ik zie hem gewoon denken: "Probeer me nu maar eens in te halen". Het kost me inderdaad wel wat moeite maar het is natuurlijk geen partij. Toch is hij duidelijk een goede fietser en het zou met niet verbazen als een van zijn kleine pleziertjes het inhalen van stadslui met hun glanzende racefietsen is. Ik hoop dat ik dat ook nog mag doen als ik oud ben. Na nog een kilometer of 30 kom ik in Karlstad aan. Ik kijk een poosje rond en kijk op de Garmin waar  de Mc Donalds is in deze stad. Inmiddels ben ik weer een paar koffie's en een Mc Cesar Salad verder. Lekker even het dagboek bijgewerkt  en in z'n algemeenheid zitten internetten. In tegenstelling tot het voetballen kan ik het internet mindergoed missen. Oeiiiiiii het is al weer bijna half 9. Zometeen ga ik nog een stukje rijden. Als ik straks wegga is het minder heet en het verkeer is dan afgenomen. Net als thuis is mij opgevallen, zetten de echte leden van de KKK ook om 5 uur de aardappels op de (klap)tafel. En allemaal van thuis meegebracht natuurlijk. De lokale middenstand kan beter te maken hebben met fietsers die bijna niets mee nemen en per dag zeker rond de 10.000 kalorien verbranden, dan met de Campervanners dat mag duidelijk zijn. Ik ga nu de Mc verlaten om een goede campeerplek te vinden. Dan weten jullie morgen of de hangmattent goed muggen bestendig is.

 

- Terug naar Week Overzicht

13-07-2010 - Dinsdag Week 5 - Jammer genoeg regend het weer eens vanmorgen. Afgelopen nacht is het zelfs zo slecht geweest met onweer dat er in de regio diverse huizen in brand zijn gegaan door bliksem inslag. Ook ik ben wakker geworden van de harde klappen van het onweer. Om 8 uur regende het nog behoorlijk door en heb ik me nog eens lekker omgedraaid. Maar om 11 uur miezerde het nog zacht en ben ik toch weggereden. Ik nam afscheid van Pieter die zelf ook per fiets de regio doorkruiste. Iedere dag deed hij een andere route. Hij wees me op het fietspad langs de oude spoorbaan. Als het goed is dan heb je 90 kilometer prima verhard fietspad tot aan de stad Karlstad. Boven Karlstad buig ik af naar de kust. Daarna moet ik de route nog inkleuren. Maar één ding is zeker: niet meer de E45, die is nu nog goed te doen. maar verder naar het zuiden veranderd hij langzaam in een snelweg. Ben nu in Malung en heb voor de 4e dag geen internet. Het is buiten net weer droog en ik moet verder. Bijna 12 uur en nog maar 17 kilometer gedaan. De totaal stand tot zover is 3223 kilometer zover. Na een kilometer of 50 zie ik de door veel nederlanders op het internet zo aangeprezen "Dutch Mountain" cafe met een gemelangerde kaart van uitsmijters met echte hollandse kaas en zelf gebakken appelpuntjes etc. Toen ik was gaan zitten komt er net een hele familie Nederlanders binnen met kleine kinderen. Kleurplaatje schreeuwen, rennen en gillen. Ik heb spijt. Ook het door mij bestelde satétje friet is het niet echt. De friet te zout de saté te flauw en de saus te weinig niet lekker en te dun. Toen ik ook nog een Zweedse mevrouw een paar Nederlandse klomppantoffels zag kopen wist ik het zeker. Nooit meer de Nederlanse entrepeneur opzoeken in het buitenland. Als ik naar buiten ga begint het echt heel erg hard te regenen. Ik kan kiezen terug naar de klomppantoffles of wegrijden. Ik hoef niet lang na te denken. Zonder regenpak ben ik weg. De Dutch Mountain doet z'n naam wel eer aan. Want naar beneden hoef ik bijna 10 minuten lang niet te trappen. Van 517 meter hoogte naar zo'n 230 is aardig wat. Dan moet ik op gaan letten als de E45 over een brug gaat moet ik volgens Pieter na de brug gelijk links afslaan.Het is bij de plaats Stollet. Ik ga de hoofdweg af en ja hoor er is daar helemaal langs de rivier een prachtige weg. Ook is het even droog dus trek ik m'n regenspullen uit. Ik volg de bocht en dan begint het gravel. Hoe zit dat Pieter? Ik hoor het hem nog zeggen "Perfect Tarmac all the way to Karlstad". Ik besluit maar door te rijden de ondergrond is best wel aardig hard. Als je maar niet het midden of de zachtere bermen opzoekt met de harde Swalbe's. Met een rustig gangetje ploeter ik voort. tijdens een regenpak wissel komt er een auto voorbij. Ik groet, want het is de eerste in bijna een uur. De auto stopt en er komt een man uit die met veel belangstelling mijn fiets bewonderd. Hij heeft er altijd al een willen hebben. tientallen vragen moet ik beantworden over het rijden op een ligfiets. Hij heet Mats en heeft een bedrijfje zoals geloof ik iedereen hier in de buurt. Het er met mensen op uit trekken de natuur in.Te voet of met kanoe of kajak. Ik ben hem nog vergeten te vragen naar de nieuwe Sig Sauer 303a, maar hij heeft me een kaartje gegeven met z'n website. Ik moet zeggen het rijd niet gemakkelijk de natte gravel weg maar de natuur is hier prachtig zo langs de rivier en verkeer is er nauwelijks. Je ziet er de mooiste houten huizen, en sommige hebben zelfs nu nog de kachel aan? Die Zweden moeten wel koukleumen zijn, zelfs ik heb het vandaag niet koud. Jammer genoeg is het alles bij elkaar misschien en uur droog geweest. Van de middag heb ik nagenoeg geen foto's want toen heb ik het regenpak helemaal dicht moeten doen. Wel zag ik m'n derde eland in de middag. Maar hij ging er weer met een oorverdovend gekraak van takken vandoor. Bovendien werd het wel wat kouder zo rond 5 uur. Ik zie bij het kleine plaatsje Byn een bordje met het camping en stuga teken. Het is een uur of 6 als ik binnen in mijn stuga voor de nacht al mijn echt drijfnatte spullen uittrek. Mijn handen zijn helemaal zacht en wit gerimpeld van het urenlang door de regen rijden. Ik ga in het dorpje wat te eten kopen en neem ook weer twee blikjes bier mee. Deze hebben de naam Falcon BBQ Lager en op het blikje staan allemaal vlammen. Dit spreekt me op het moment meer aan dan van dat ijskoude parelende water wat je vaak ziet op een blikje bier. Toch nog 105 kilometer gedaan vandaag. Ik wilde niet achter komen op schema. Morgen, zeggen de lokale Pelleboeren dan gaat het pas echt lekker weer worden. Hier is weer eens een GPX file. Het moet in Google Earth een mooi gezicht zijn zo langs de rivier.

- Terug naar Week Overzicht

12-07-2010 -Maandag Week 5 - Heerlijk geslapen met daarna een heel vroeg ontbijt om half 7 en daarna  weer naar het station. De trein had er om 07:22 moeten zijn op Ostersund Central. Er is wat pech met een van de rijtuigen. We vertrekken omgeveer een half uurtje later. Ook geen probleem want het is vandaag echt prima weer. Het is nog niet te heet in de trein als we vertrekken. We hebben weer de nodige wetenswaardig heden te verwerken over waar de oudste ski gevonden is wat het langste eiland is het langste stuk spoor de hoogste brug en zo gaat dat maar door. Er zijn ook weer lekker veel mogelijkheden om eens uit te stappen voor koffie een ontbijt een bezienswaardigheid of dan weer de lunch. Voor je het in de gaten hebt ben je al in Mora aangekomen. Ik tuig de fiets weer op om een lekker stukje te gaan trappen. Eerst stop ik nog bij diverse winkels om een paar nieuwe snelbinders te kopen. De oude van de Gamma hebben na 5 weken al hun beste tijd gehad. Ook de Gamma krijgt een 3 voor de moeite net als de "Seal Skin" sokken. Het eerste stuk van de E45 is heel erg druk en dat is niet prettig rijden. Veel leden van de KKK kennen niet goed de breedte van hun kleine vrachtwagen en sommige komen heel dicht langs. Want je zou in je vakantie toch eens 5 minuten later aankomen, dat kan echt niet. Het is gewoon heet vandaag en zie mijn pas gewassen shirt bijna letterlijk in rook opgaan. Om een uur of half 4 ben ik pas echt Mora uitgereden en na de kruising in de weg waarbij veel verkeer richting Karlstad rijd, neem ik de E45 verder naar het zuiden. Ik geniet van het lekkere weer maar niet van de lange stijle heuvels. Naar 500 meter gaat het soms. Om 6 uur krijg ik een leuk bordje in het oog. Het is voor het plaatsje Oje, maar ik laat het klinken als Ojéé. Een goede gelegenheid om eens te vragen of er nog plaats is in deze jeugdherberg. Het is er werkelijk heel mooi. Er is zelfs een plek waar je kunt zwemmen. De lokale jeugd houd zich bezig met het van de brug af duiken en springen. Zelf heb ik even aan het water gevoeld maar dat moet nog minimaal 15 graden warmer voor mij. Voor morgen heb ik een alternatieve route uitgezet langs een oude spoorlijn en de rivier die richting Karlstad gaat. Als het goed gaat dan hoef ik niet veel meer te klimmen. De weg zal zich niet lenen voor een snelle rit. Maar ik heb mezelf beloofd om de laatste dagen in Zweden echt te genieten. Ik heb nog 5 dagen om ongeveer 500 kilometer te doen, dat moet dus lukken.

- Terug naar Week Overzicht

11-07-2010 - Zondag Week 5 - Stipt op tijd is de trein aanwezig voor vertrek. De Garmin heb ik niet nodig gehad want ik word gewekt door Magnus en Patrick. Ze zijn de hele nacht aan het feesten geweest en hebben het nog steeds naar hun zin. Gister was de bruiloft van een schoolvriend en ze zijn tot een uur of 5 doorgegaan voordat de feestzaal op slot ging. Alletwee komen ze uit Kiruna en werken zoals volgens mij iedereen uit Kiruna voor de mijn. Patrick diep onder de grond en Magnus doet een paar verdiepingen hoger de "road materials" wat dat ook mag zijn. Verder kom ik nog te weten dat er ook wordt geexpirimeteerd met Shitake Muschrooms.  En dat de omstandigheden ook ideaal zouden zijn voor het verbouwen van wiet zijn ze het ook over eens. Toch is de drug van het noorden alcohol. Het kost een vermogen maar een hoop mensen houden van een goede slok op zijn tijd. Ik zeg gedag tegen Magnus en Patrick en loop het laatste stukje naar de trein. Met een beetje fantasie kan ik mijn dubbel lange fiets een beetje rechtop voor de deuren van de trein vastzetten. De trein is niet zo oud als ik dacht en omdat er geen bovenleidingen zijn is het diesel. Vroeger tot in de jaren 60 was de hele lijn stoom waarvan onderweg veel van te vinden is in de vorm van watervul stations voor de stoomlocomotieven, en de oude locomotieven zelf waar er op diverse stations nog een paar van te vinden zijn. In Moskosel is een klein museum met als hoofdthema de mensen die het spoor hebben aangelegd. Het moet ook een hard bestaan zijn geweest, en dat word mooi in beeld gebracht d.m.v. mooite oude foto's. Vlak voor we gaan stoppen in Moskosel voor de lunch begin ik alvast aan de goede kant uit het raampje te kijken of ik ergen in een boot met zware buitenboordmotor neef Edwin kan ontwaren. Op het meer zie ik niemand staan met een half dozijn werphengels. Hij zal er nog wel niet zijn. Later bij de lunch maak ik een praatje met een van de aardige dames van het restaurantje wat ook nog fungeert als cafe, museum en natuurlijk station. De aardige dame die ik voorzichig vraag of ze het huis met de Nederlandse vlag kent hier verder op in de straat. Geeft te kennen dat ze neef "Eddy" wel kent. En ze wist ook dat ik met de ligfiets zou komen. Sterker nog ze heeft me zelfs langs zien rijden een paar weken terug. Ik geloof niet dat je in Moskosel iets voor je zelf kan houden. Neef Edwin komt vanavond pas weet ze. Nog net op tijd voor de voetbal finale Nederland - Spanje. In een stil hoekje van het cafe gedeelte zie ik twee heren in sombere zwarte pakken. Ze hebben duidelijk maling aan de bordjes verboden te roken. Ze drinken tevreden een soort van bessenjenever met bier. Ik probeer nog een gesprek aan te knopen maar ze spreken geen woord engels.Het likt wel of de tijd heeft stilgestaan hier in Moskosel. Volgend jaar wil ik er nog wel eens terug naar het hoge noorden. Het lijkt me heerlijk om als het zonnetje schijnt het water op te gaan. Of 's ochtends vroeg een paar elanden af te knallen. Ik las tijdens een van de vele stops die het treintje maakt in een special tijdschrift voor de jacht dat de Sauer 303 classic vervangen gaat worden voor de 303:a. Hier past nog zwaardere munitie in en het begint al wat weg te krijgen van een anti tank wapen. Naar de plaatjes kijkend geef ik de eland geen schijn van kans. De "exit wound " moet zo groot zijn als een garage deur. Ik besluit om bij de volgende stop niet de traditioneel klaar gemaakte eland burger te bestellen maar gewoon kaas te nemen. Het is heerlijk weer en de kilometers rollen weg onder de wielen. Het zijn een soort M5 kilometers maar dan helemaal zonder moeite. Wel gaat er bijna een hele truck lading diesel in het treintje bij één van de velen tussenstop, maarja met 3000 fietskilometers op de klok alweer ben ik al aardig op weg om de planeet te redden. Nog een culinaire stop voor het diner en daarna komen we alweer aan in Ostersund. En voor ik het vergeet te vermelden: het is weer begonnen met regenen. Na het uitladen van de fiets zoek ik eerst op aanraden van iemand op de trein naar de jeugdherberg. Nadat ik het gevonden heb doet niemand de deur open. Misschien ben ik niet jong genoeg meer voor de jeugdherberg. Ik doe een paar circels rondom het station en vind een hotel. Morgen doe ik nog een stukje trein naar Mora. Dan gaat het weer verder op de fiets. Ze geven redelijk weer op dus het kan weer kamperen worden. Dat is nog wel de mooiste manier van reizen hier in Zweden. Je kan dan vollop van de natuur genieten. Hoop dat het met de muggen mee gaat vallen. Anders heb ik nog wat handige ideeen achter achter de hand. Iets met rokrige kampvuren, allemaal van "The Discovery Channel" natuurlijk Als ik aankomend jaar alle herhalingen van Ray Mears nog eens bekijk ben ik klaar om mijn eigen Log Cabin te bouwen, te gaan vissen en jagen en in de stille uurtjes nog een paar kanoe's te maken. Waarom zou je eigenlijk wachten tot je gepensioneerd bent? Een stuk land kopen is bijna een "Euro Knaller" hier in dit prachtige land. Ik verwacht bij het zelf bouwen van zo'n cabin ook geen gezanik met een welstands commisie of het gemeente huis wat een foutje heeft ontdekt in je bouwplannen. Nee dat zijn allemaal van die dingen die er bij ons in Nederland zijn ingeslopen. We zouden hier eigenlijk weer vanaf moeten Maarja wat moet je al die gasten dan gaan laten doen?. 

- Terug naar Week Overzicht

10-07-2010 - Zaterdag Week 4 - Heerlijk geslapen, en gisteravond niet te veel zelfgemaakte Ice Tea gedronken. Met een handvol douche munten ga ik naar het was en douche gedeelte van de camping. Daar is Anna al druk bezig om met de krulspelden nog in de boel weer eens lekker schoon te maken. We kunnen elkaar niet verstaan, maar ik begrijp dat ze "fertig" is en dat klinkt als klaar. Gister had ik ook al een hand douchemunten, en dat kwam omdat de zoon van Anna geen wisselgeld kon vinden. Toen heb ik er in één keer 5 in het apparaat gedaan en dacht 5 x 3 minuten is een kwartier lang heerlijk douchen. Helaas het apparaat kan de munten slechts stuk voor stuk "inlezen". Dus na 3 minuten was het feest al afgelopen. Dat ging dus deze ochtend beter. Nadeel was dat ik iedere 3 minuten de douche uitmoet om weer een munt te voeren. Het is heerlijk weer en lekker warm. De benen zijn niet te stijf en ik maak nog een paar bakjes oploskoffie voor mezelf en ga dit lekker buiten opdrinken. Geen haast denk ik nog, toch maar 150 km vandaag. Ik ga bij Anna de sleutel weer inleveren en vraag of ik een foto van haar mag maken. Ja maar wel tussen de mooie bloemen op haar balkon. Je kan zien dat het haar lust en haar leven is. Ze zegt nog dat ik altijd "velkom" ben en dan ga ik de helling af naast haar huis en de grote weg op. Ik probeer rustig het ritme op te pakken en het gaat best lekker. Na een uur begint het alweer te dreigen met van die prachtige wolken. Het blijft nog lang droog maar rond een uur of half 1 gaat het toch regenen. Toen ik wegreed was het bijna 20 graden. Maar met de bewolking en de regen daalt dit snel naar een graad of 11 a 13. Met het regenpak weer aan is het geen fietsen want Zweden slaat weer hard toe met een heuvelrug van meer dan 500 meter hoogte. Soms mag je een heel stuk afdalen. Om vervolgens weer lekker omhoog te trappen. Als ik een kilometer of 50 gereden heb dan zie ik twee mensen in de berm staan. Met de gebruikelijke volgepakte fietsen met bagage en zelfs een aanhanger. Het zijn twee aardige Zwitsers die al jaren in hun vakantie de stille wegen van noord zweden fietsen. Ook kom it te weten dat ze uit een zuidelijk dal komen waar ze nog Rumansk spreken zoals ze het zelf noemen. Er zijn nog maar 40.000 mensen die deze taal spreken. Het is weer het normale weer voor deze regio. Dat is meestal een lichte wind met hele grote wolken partijen waar regelmatig de zon door schijnt. Dit kan dan twee kanten op. Of de wolken worden donkerder en het gaat regenen voor de rest van de dag, of de zon komt er permanent door. Vandaag is het de regen variant. Ik stop voor lunch in de Lapponia Lodge en hoop dat het overwaait. Maar na een uur moet ik toch het regenpak aantrekken. De weg gaat een paar keer naar de 500 meter. Het verkeer is ook drukker en gestreste vakantie gangers maken er een sport van om hun witte diepvrieskisten op wielen zo krap mogelijk langs me heen te sturen in de regen. Er is hier toch al meer verkeer omdat er redelijk wat mensen werkzaam zijn in de mijnbouw in deze regio. Je hebt er Gallivare (spreek uit als Jelliewaare) en natuurlijk het bekende Kiruna met de bekende ijzerberg. Om een uur of 5 is het weer gestopt met regenen en kan ik nog relatief lekker door rijden tot ik om 6 uur in Gallivare aankom. Ik kijk op het station hoe laat de trein vertrekt mogenochtend en ga nog even ergens een pizza eten. Internetten lukt nergens dus dat komt later wel. Het is al een uur of 11 als ik weer terug ben op het station. en het is een prachtige avond met de middernacht zon die onder langs de wolken schijnt. Ik bestuit als de monderne zwerver die ik geworden ben op het station te blijven slapen. De half ronde lattenbank is niet echt comfortabel, maar morgen in de trein kan ik vast ook nog wel even wegdutten. De trein vertrekt om 06:50 uur en ik zet de Garmin op 5 uur. Je weet maar nooit......

- Terug naar Week Overzicht

09-07-2010 - Vrijdag Week 4 - Vandaag gaat het verder over de weg die ik op de heenweg al gereden heb. En wat een prachtige weg is dat. Bovendien geeft het houvast en de leuke adresjes voor koffie of een hut 's avonds weet ik al te vinden. Na een wat onrustige nacht dankzij de Ice Tea poeder die was gemaakt met een grote hoeveelheid Aspartam. Als je hier niet aan gewend bent kan dit nog wel eens een sterk laxerende werking hebben. In zekere zin maakte ze wel waar wat op de verpakking staat, n.l. "Light 90% mindre sukker". Ik was 's ochtends bij vertrek dan ook minimaal 3 kilo lichter. Ik had er niet veel vertrouwen in. De benen hadden na 5 minuten al geen zin meer en alles deed zeer na gisteren. Gelukkig is het maar 32 kilometer naar de Finse grens. En als het weer en de wind meewerken dan kan ik weer bij Anna komen, maar dan moet ik wel het ritme zien te vinden. Het is bijna 200 kilometer naar Anna. Pas na 50 kilometer ben ik gestopt voor koffie en wat te eten. Zelf heb ik ook koffie in de uitrusting maar dat is van dat poederspul. Voor 's ochtends voor vertrek is het maar net iets beter dan niks. Deze keer ga ik niet meer bij het benzinen station van de heenweg koffie drinken. En ik moet zeggen dat waar ik nu stopte een hele leuke winkel met koffie, gebakt, hamburgers, souveniers was. Ook deden ze maaltijden, maar ik twijfelde het was nog te vroeg. Ik had bijna de "Klef Koter met mos" besteld voor maar  € 10.50.(zie foto helemaal bovenaan) Maar heb het deze keer weer bij een paar beignets gehouden. Eigenlijk waren het langwerpige doughnuts met veel jam, en alweer gefrituurd in naar ik aanneem kettingzaag olie. Het had die typische nasmaak. Een Cola en twee mokken koffie om het af te maken. De lucht zag er heel dreigend uit maar het bleef droog. Na de koffie ging het beter. Mijn spieren waren nog stijf maar ik negeerde ze gewoon. Tot twee uur had ik alleen wat lichte tegenwind, en de laatste stevige heuvels van de Finmark had ik achter me gelaten. Jammer maar om een uur of 2 moet ik een kilometer of 10 voor Karesuando het regenpak aantrekken. Dat haalt de vaart er altijd goed uit. Het fietst niet lekker met een regenpak. Na de Zweedse grens direkt door naar de Arctiv Livs buurtsuper (verslag woensdag week 2) waar ik nog net een late lunch van Kip Hawai kan bestellen. Ik laat de kokkin haar foto op het internet zien, en krijg extra veel en gratis koffie. Ik heb nog even met de goede WiFi verbinding de website geupdate en en paar mailtjes beantwoord. Niet zitten lummelen en daarna gelijk weggegaan. Het is nog ruim 60 kilometer naar Anna en ik dacht dat ik in mijn dagboek iet had geschreven over wegwerkzaamheden op de heenweg. Dit was jammergenoeg ook zo. Deze keer wel over de volle 20 kilometer. Gelukkig niet allemaal los grind, maar het het tempo liep terug. Bij Anna aangekomen kon ik haar nergens vinden. Maar ergens van achter kwam haar zoon. Hij was pas 60 geworden en je raad het al........ ja ook met pensioen. Hoe kan het dat we in Nederland gewoon nog bijna 10 jaar langer moeten werken? Zijn moeder Anna was al dik in de 80 en woonde alleen op de boerderij en deed de huisjes er nog gewoon bij. Het is toch na een uur of 4 nog een lekkere zonige dag geworden. Op 500 meter na net geen 200 km gereden. Morgen gaat de rit naar Galivare, waar ik ga kijken of ik de touristen trein kan nemen. De 9 verspilde dagen in Lakselv hebben het fiets schema wel wat in de war gestuurd. Hoewel het nu zomer is en buiten kamperen tot de mogelijkheden behoord heb je nu weer te maken met milarden muggen. Ook tijdens het fietsen moet je de snelheid beslist niet onder de 20 laten komen, want dan wordt je belaagd door honderden muggen en horsels. Het geeft de wereldfietser vleugels, of ernstig bloedverlies.

 - Terug naar Week Overzicht

08-07-2010 - Donderdag Week 4 - Wat een prachtige ochtend vanmorgen. Dit was weer zo'n echte klasse lokatie. Met prima faciliteiten, aardige mensen en niet al te belachelijk duur (kletsnat en op de fiets krijg je al gauw een special price). Op de foto zie je dat je kamer al gauw vol is als je er een bijna 3 meter lange LowRacer naar binnen probeerd te schuiven. Eigenlijk had ik met de eigenaar afgesproken dat hij er om 8 uur al zo zijn voor  koffie en ontbijt. Dus lekker buiten in de zon zit ik te wachten als ik van iemand ander hoor dat het wel eens wat later kan worden met het ontbijt. Omdat de man tot  5 uur 's ochttends is wezen vissen. Ik besluit niet meer te wachten en wil vroeg op pad. Dan komt er uit de hut ernaast ook een fietser. Snel gaat hij nog iemand roepen. Het is zijn vriend waarmee hij samen ook op weg is naar de Noordkaap. Hij komt uit Luik en zijn vriend uit Blankenbergen. We maken gezellig een praatje. Gelukkig beginnen ze niet zoals Jean over de Fortis bank te zaniken. Ze zijn in Zweden al een keer van de weg gereden door een oude baas die ze niet eens gezien had. Een ander automobilist had vanuit zijn wagen de politie gebeld. Gelukkig zijn ze er goed afgekomen. Ze hebben tijd zat en doen het rustig aan. Dan ga ik weg. Ik had er al zo'n voorgevoel van, want ik had ook een beetje spierpijn vanmorgen. De benen zijn echt waardeloos. Schreef ik nog niet zolang geleden dat ik met een scherp kartelmes stokbrood op m'n bovenbenen kon snijden. Nou ik zou er met een bot plastic mes vandaag niet eens een puddingbroodje op in tweeen kunnen duwen. Het lijkt wel of ik niet vooruit kom. Na een kilometer of 20 eet ik eerst maar even een rol koekjes op en drink ik wat zelf gemixte energie drank. En nergens koffie te krijgen. Er is gewoon helemaal niets hier. Af en toe kom ik nog meer Noord Kaap gangers tegen. Stoppen doe ik niet meer want ik wil kilometers maken. Meestal kom ik na de lunch wel op gang. Maar welke lunch er is hier helemaal niks. Na een kilometer of 80 van veel klimen door een bijna zielloos landschap. zie ik een bord langs de kant van de weg "Kaffe 300 meter". Dat lijkt erop denk ik nog, en jawel het was een echte Sami souvenier lokatie. Ik zet mijn fiets vlak voor de enorme tipee die daar was opgezet. Kaffe vraag ik im mijn beste Noors. Nou dat hebben ze gelukkig. Het is een hele Sami familie die de bussiness runt. De man zit in een schaal met dampende botten met zijn mes het merg eruit te peuteren. Later blijkt dat hij rendier soep aan het maken is. Hij geeft mij gratis een kop vol met de bouillon die hij gemaakt heeft , en zegt good for strenght en hij maakt met zijn handen een fietsende beweging. Nou dat kan ik vandaag wel gebruiken. Ik doe er wat zout bij en neem voorzichtig een slok want het is nog gloeiend heet. Het viel tegen, het was niet lekker en het was te slap. Ik laat dit natuurlijk niet merken maar ook weer niet over enthousiast, want voor het zelfde geld geeft hij me nog een paar bakken. De pan is een liter of 25 dus dat kan hij wel missen. Nee hij heeft geen rendieren, maar volgend seisoen leent hij er een stuk of wat van zijn zwager want de touristen blijven ernaar vragen. Van zijn zoon, en jongen van een jaar of 10 die heel goed engels spreekt koop ik om hem een plezier te doen nog een stuk van het typische groene gesteente wat hier op een paar plaatsen gevonden wordt. Het kost maar 50 cent. Ik neem nog wat koffie en praat lekker door met de vader van de jongen die ook heel goed engels spreekt en ondertussen met het tweede stadium van de soep bezig is. Hij laat er een paar kilo met flinke stukken "diepvries" rendier vlees in zakken. Gek genoeg is hij ook precies 50 maar zijn geboorte dag is in juni. Ik vraag niet naar zijn favorite plaat toen hij jong was. Ergens verdekt opgesteld staat een cassette recorder met de traditionele Sami muziek op. En ik vermoed dat er hier toen hij jong was niet veel anders was. De oude vrouw zegt dat ik nog even mee moet om te kijken naar de prachtige souveniers die ze zelf maakt. En omdat het zo gezellig geweest was zeg ik dat ik alleen één heel klein dingetje mee kan nemen. Eerst wil ze me een half dozijn rendier vellen verkopen. Ik wijs op mijn fiets en ze snapt dat ik dat niet ga doen. Hoopvol pakt ze een paar kunstig geborduurde kussens met een achterkant van rendiervel. Ik wijs weer op mijn fiets en ze gaat snappen dat deze agressive verkoop methodes geen invloed hebben op mij. Intussen heb ik op haar tafeltje een bakje gevonden met ringen gemaakt van rendier gewij. In het bakje zitten er ook nog een paar waar ze nog mee bezig is en ze laat zien hoe dat gaat. In de rand van de ring snijd ze hele kleine traditionele figuurtjes. Ze laat zien dat er verschillende zijn zoals de jacht de zon het vissen en jagen de tipee etc. Ik hoef niet te zoeken naar het merkje made in Taiwan, want ik zie dat ze door haar zelf gemaakt zijn. Ze is al ver in de 70 en het is een zus van de vrouw van de man van de rendier soep. Hij is weer de vader van het jongetje. Ik ben niet nieuwsgierig, maar als ik weg ga dan weet ik altijd alles. Bij het afrekenen ben ik al snel weer een illusie armer. Met euro's wil ik betalen. Razend snel pakt de oude vrouw, helemaal krom van ouderdom en de barre omstandigheden die hier in de winter moeten heersen, een rekenmachine uit haar traditionele sami schort. Snel gaan haar git zwarte handen over het toetsenbord, waarbij ook het sinus en tanges knopje niet geschuwd worden. Na een paar keer nog wat narekenen laat ze me zien hoeveel het is in euro's. Ik denk dat je met gemak twee nieuwe auto's kan kopen voor het getal wat op haar machine staat. Ik druk haar 20 Euro in de hand. Maar moet er nog 5 bij doen voor de koop bezegeld is. Als ik na deze vrij lange stop wegga zijn de benen nog steeds niet goed. Alles gaat moeizaam. Zelfs een snoeiharde classic rock sessie op de mp3 speler kan daar geen verandering in brengen. Na Kautokeino begint het te regenen en trekt de lucht dicht. Ik besluit om nog een kilometer of 10 door te rijden. Daar heb ik op de heenweg ook een stuga gehuurd. Het is pas kwart over 3 als ik stop. Het barst hier van de muggen en de locals zeggen dat het nog nooit zo erg is geweest. Ik ga binnen lekker op bed liggen maakt een klein zakje pinda's open en lees wat van m'n eReader. Buiten is er een flinke storm opgestoken en ik ben blij dat ik niet verder ben gereden. Als ik morgen weer bij Anna wil blijven logeren dan moet ik niet al te laat weg want ik zie op de kaart dat het bijna 200 kilometer is. Vandaag weer een tegenvallende 105 kilometer en ik heb ook maar 4.5 uur gereden. Ondertussen blijft het genieten van de reis en ik wil niet ten kosten van alles iedere dag proberen 200 kilometer te halen. Ik heb besloten om me niet meer helemaal drijfnat te laten regenen zoals op de heen reis. Bij elkaar is het toch nog een leuke dag geweest, en heb ik echte souveniers gekocht.

- Terug naar Week Overzicht

07-07-2010 - Woensdag Week 4 - Na een deprimerende week van stil zitten ben ik van middag weer op pad gegaan. Het valt weer zwaar na zo lang niks gedaan te hebben. Om twee uur ben ik na een paar laatste verplichte koffies bij mijn Irakeese vrienden weggereden. Aanvankelijk richting Finland en daarna weer naar mijn favoriete land Zweden. Ik had gehoop om de eerste dag weer een 200 kilometer te kunnen realiseren. Was het niet dat het na iets meer dan een uur ging regegen. Het was gelukkig niet zo koud als op de heenweg, maar ik was weer helemaal doorweekt. Net na 7 uur zag ik weer zo'n bordje met het "hutten" teken erop. En ben gelijk de weg afgedraaid. Wilde aanvankelijk proberen 90 km verder de plaats Kautokeino te halen. Trouwe lezers kennen deze plaats nog van de heenweg.  Ik hou het kort vandaag. Ik zal er morgen nog wat foto's bij doen. Let op als we bij Galivare in de buurt komen dan gaan we met een hele speciale trein verder. Een van de hoofdredenen van vertrek was de toch wel het slechte eten. Ben na een paar van deze spectaculaire hoogstandjes maar weer zelf gaan koken. Onderstaande foto geeft de gevleugelde uitspraak van Mick Dundee, beter bekend als Crocodile Dundee. "it tastes like shit but you can live on it" weer een heel andere betekenis. slechts een magere 115 kilometer op de klok en ik ben nu in de plaats Jetru. Ik weet niet of het op de kaart staat het is niet meer dan 3 boerderijen.

- Terug naar Week Overzicht

06-07-2010 - Dinsdag Week 4 - Heel Lakselv bruist van het leven. Die plantenbakken zijn er niet voor niets neergezet. Er is een festival op komst. Niet alleen met het geplande concert. Maar ook worden er lokale producten verkocht en beginnen er haast kermis achtige attracties te verrijzen langs de hoofdweg. Er worden minimaal 20.000 mensen verwacht. Gisteravond weer een hele bijzondere ontmoeting gehad met officer Johansson. Hij wilde liever bij zijn achternaam genoemd worden dat was hij zo gewend in het leger. Toeval wil dat hij net als ik precies 50 was. Toen hij met uitgestoken hand een beetje aangeschoten bij me aan tafel kwam zitten was ik blij dat er eindelijk eens wat gebeurde in dit door alle frivoliteit verlaten oord. Hij vertelde dat hij morgen bij een speciale herdenkings dienst aanwezig moet zijn omdat er nog niet zo lang geleden 4 Noorse soldaten bij een bomaanslag waren omgekomen. Hij kwam van een trotse familie van schapenboeren uit de regio en kon als kind al buitengewoon goed met geweren omgaan. Met een jaar of 17 is hij naar de militare school in Oslo gegaan. Na zijn opleiding tot officier in het Noorse leger is hij bij een speciale unit van schepschutters gekomen. Hij deed nu nog een enkele keer een echte missie in Afganistan, maar verder hield hij zich bezich met het opleiden van nieuwe "snipers" in Afghnistan voor het Noorse leger. Hij kon er bijzondere dingen over vertellen. Je moet er behoorlijk veel geduld voor hebben. De rest is "All Classified" natuurlijk. De avond was in echte Noorse stijl overgoten met beer en aquavit. Dit laaste is het equivalent van onze jenever. Toen ook nog een andere man bij ons kwam zitten genaamd Charlie werd het pas echt gezellig. Hij werkte voor de Noorse regering als "Driller" op een van de vele platformen langs de Noorse kust. Hij werkt in een schema van 4 weken op en dan twee af. Op de platformen mag absolut geen alcohol worden gedronken.  En dat compenserde hij in de twee weken dat hij aan wal was. Toen mijn nieuwe vrienden naar de overkant van de staat naar de "Alebiet" wilde verhuizen om nog meer bier en aquavit weg te laten golven ben ik maar naar bed gegaan. Ik had dit alibi niet nodig vanavond. Het zou natuurlijk wel aan het reisverslag hebben bijgedragen als ik toch meegegaan was en binnen onze eigen Peter R de Vries was tegen gekomen. En ik de hele week maar denken dat er niks te doen is in Lakselv. Op mijn vraag waarom het stadje zo weinig inspirerend was vertelde ze me dat alle oude gebouwen door de Duitsers in de WWW 2 met de grond gelijk waren gemaakt. En later weer was opgebouwd door zoals zij tegen me zeiden  "rebuild by engeneer and not achitects" dit verklaarde de zielloze betonnen gebouwen. Ook was de plaats tijdens de koude oorlog een belangerijke basis voor Nato militairen van alle nationaliteiten. Als ik door de hoofdstaat kijk zie ik nog steeds een lange stroom van Duitse stads planologen in hun eigen niet al te fraai ontworpen Hymermobil. zij zijn vast niet gekomen om het werk van hun ouders of grootouders te bewonderen.Bijna als laatste kreeg ik nog een literatuur tip mee: Knut Hamsun . Deze schrijver was één van de favorieten van Officer Johansson. zijn novel "Hunger" klonk in het Noors als Suelt. Het zou een inspiratie zijn geweest voor Frans Kafka. Normaal is een van mijn vaste vragen altijd wat de eerste plaat is die iemand in zijn jeugd aanschafte van het eerste zuurverdiende geld. Ik denk dat dit vaak veel over iemand zegt. zijn eerste plaat was van Johnny Cash met  I walk the line. Het verklaart ook waarom je nog zoveel Noorse Cowboys ziet hier rondom de Porsanger fjord. Jonny is nog steeds populair.

- Terug naar Week Overzicht

05-07-2010 - Maandag Week 4 - Eindelijk gebeurt er weer eens wat in Lakselv. Ik heb voor vandaag de concert agenda en weer zo'n toevallige ontmoeting met der Jens. Toen ik op weg was naar mijn favoriete internet cafe Zag ik ineens weer de oude "Bullie" door de hoofdstraat sukkelen. Toevallig had is ook in het hotel alweer een kranten artikel van hem gezien. Nadat ik de eigenaar vroeg wat er in stond en waar hij was. Gaf  hij als antwoord na het lezen van het artikel dat hij afgelopen zaterdag reeds door Lakselv getrokken was. Toch zag ik hem rijden en ging er op een sukkeldrafje achteraan. De Bullie is zelfs nog door invalieden bij te houden zo langzaam is hij. Na de begroeting en het uitvoerig bekijken van de buit van deze oude landzeerover blijkt hij een afspraakt te hebben bij de lokale garage om de banden van de tracktor te laten wisselen. Om dat de weg bijna altijd rond is en hij altijd strak langs de rand rijd, zijn de rechter banden bijna op. De linker gek genoeg zijn nog bijna als nieuw. Op de tracktor ligt inmiddels in een soort van bak boven de kabine een bonte verzameling schedels, gewijen, stenen, stuken hout etc....   Een echte verzamelaar is hij. Onderweg naar de Noord Kaap voor Alta is een plek waar je een groen gesteente kan vinden, en daar had hij toch iets van achter moeten laten omdat de tractor te zwaar beladen was. Nog even voor de duidelijkheid: hij is alweer op de terugweg. Hij heeft me dus ingehaald met dat langzame ding. Voor het natte hout heb ik voor de terugweg een fraaie oplossing gevonden. In de buurtsuper zag ik onderstaande turbo lucifers. Je kan ze aansteken als een lucifer, maar de steel is een mix van parafine, houtsnippers en dieselolie. Ook voor de mensen die graag de Europese pop concerten volgen heeft Lakselv weer het volgende programma samengesteld. Met pakkende namen als "Dunderbeist" en de "La Laplanders" als lokale fovorieten. Als je de lokale jeugd moet geloven is Woodstock er niks bij. Verder nog een foto van Lakselv "by night" het heeft wel iets van een horror film, met de mist die langzaam de zo goed als verlaten dorpstraat indrijft. 

 

  

- Terug naar Week Overzicht

04-07-2010 - Zondag Week 4 - Vandaag is er weer niet veel gebeurt hier in de bruisende Noorse badplaats Lakselv. Hoop toch binnenkort weer klaar te zijn om binnenkort weer op pad te kunnen gaan. Hoe lang zou het duren om met één been terug te fietsen naar Gotenburg? Ik ruik een nieuw record. Er komen nog steeds leuke mailtjes binnen en een hele leuke was van mijn zus die vorige week met haar dochter en dus mijn nicht is gaan golfsufen in Frankrijk. Na een poosje les gevolgd te hebben lukt het zo te zien al aardig. Ook heeft ze pas haar studie met goede resultaten afgerond, en nog niet zolang geleden ook al haar rijbewijs gehaald. Wat is het leven toch mooi op die leeftijd. Mijn zus is zelf ook lid van de KKK dus is met haar eigen Campervan naar Frankrijk gereden. Zo zie je maar, .....  van je eigen familie moet je het hebben.

- Terug naar Week Overzicht

03-07-2010 - Zaterdag Week 3 - Het ziet er naar uit dat ik nog een paar dagen zal blijven in het mooie Lakselv. Hieronder de plaats in vogelvlucht. De weg naar boven is de E6 die helemaal langs de Porsanger fjord naar boven slingert om na bijna 200 km bij de Noord Kaap uit te komen. De weg naar rechts gaat richting Kirkeness. Dit is nog een 500 kilometer hier vandaan. Zelf wil ik weer dolgraag op pad om de weg naar het zuiden te volgen Er zit langzaam verbetering in de spieren. Heb zelfs een kamer met bad genomen om het los te krijgen. Iedere dag loop ik een paar keer de hoofdstraat op en neer, om meestal bij mjn Irakeese vrienden van de Gobiten Pizza & Grill uit te komen voor een ontbijt of lunch. Maar altijd voor een lange internet sessie. Het viel me op dat Lakselv waarschijnlijk wel mee doet aan de "Bloemen Stad van Noorwegen" "The FCN Competition" ik heb in de voorstraat al twee nieuwe planten bakken gezien. Ik hoop niet dat ik hier nog ben als de jury eind augustus langs komt. Gisteravond dacht ik eens gezellig in de bar van het hotel te gaan kijken. Vrijdagavond 9 uur 's avonds, wat denk je? 4 man zaten er. Ik ben na één biertje maar weer terug gegaan naar m'n kamer om er nog wat naar de Noorse televisie te kijken. De meeste programma's zijn in het engels en ondertiteld dus dat is geen probleem.

 

- Terug naar Week Overzicht

02-07-2010 - Vrijdag Week 3 - Het moet een flinke verkeerde beweging geweest zijn. Het been is nog niet helemaal wat het geweest is. Heb toch gister een klein stukje gereden. In het hotel kwamen de muren op mij af. Daarom heb ik weer een prachtige plek gezocht om weer eens wild te kamperen. Zoals ze in het engels zeggen "Pitch late, leave early" ofwel: zet je tent laat op en vertrek vroeg. Zo is de kans klein dat je "Ontdekt" word. Nu is dat laatste geen probleem in Noorwegen. Ik heb een prachtige plek gevonden half op en helling tussen wat berken bomen. Nu zijn de bomen hier niet al te dik dus een tip voor de hangmettent is om er een paar bijelkaar te pakken om te ver doorbuigen te voorkomen.Het uitzicht over de fjord was fantastisch en ik heb natuurlijk niemand gezien. Tegen de ochtend was het wat aan de koude kant. En ik heb dan ook het hotelletje weer opgezocht. Als er in het been geen verbetering komt zal ik toch op een andere manier naar huis moeten zien te komen. Laat ik eerst het weekend maar afwachten. Vanmorgen zit ik weer op mijn plek voor het raam bij mijn Irakeese vrienden van de "GoBiten Pizza & Grill". Heb natuurlijk al een flinke hoeveelheid koffie op en we zijn zo goed bevriend geraakt dat dit al op basis van "Pak maar" geworden is.Verder natuurlijk niet veel te vertellen vandaag. Het reis verslag valt even stil jammer genoeg. Vanmorgen zag ik in mijn GMail wel een mailtje van ene HHoerig. Ik had het al bijna afgedaan als de zoveelste poging tot viagra verkoop over het internet. Toen zag ik dat het van "der Heinz" was. Deze had ik vorige week (week 2) op vrijdag ontmoet toen ik net mijn 3 danisch pastries weg stond te kauwen bij de StatOil. Heinz was op de motor naar de Noord Kaap geweest en was alweer op de terugweg. Hij stond erop om een foto van ons beide te maken met mijn "rare" fiets in de achtergrond. Hij mompelde nog iets van "die gehen mir niemahls glauben zu hause" vlak voordat de zelfontspanner afging. Ook stond er zojuist nog een Camper Van op de parkeerplaats. De eigenaar had zelf al een idee waar die dingen thuishoren ;-)

 

- Terug naar Week Overzicht 

01-07-2010 - Donderdag Week 3 - Donderdag alweer. Het been gaat steeds beter en hoop morgen weer weg te kunnen. Zoals ik gister al vertelde valt er hier in Lakselv niet veel te beleven. Na 2 nachten heb ik de weinig tot de verbeelding sprekende hotel kamer achter me gelaten. Heb even een klein spurtje door de dorpstaat gemaakt maar kan nog niet voluit trappen. Omdat je hier helemaal op jezelf bent aangewezen moet de motor wel perfect werken. Aangezien dit een redelijke grote plaats is kan ik beter hier blijven dan proberen verder te hobbelen. Ze hebben hier ook een vliegveld. Dus als het een ontsteking blijkt  kan ik altijd nog met het vliegtuig naar huis. Voorlopig heb ik nog tijd zat om een beslissing te maken. Op die manier blijft de spanning er goed in. Ga ik het helemaal halen of blijft het bij de Noord Kaap dit jaar? Na een paar dagen rond zwerven heb ik eindelijk mijn plekje gevonden. Lekker voor het raam met zicht over de parking en op mijn fiets. Het heet Gobiten Pizza & Grill. Het is nog niet zolang open en beschikt over een prima internet verbinding. Zojuist zag ik de Google Streetview auto door de straat komen, dus misschien kan je me straks achter het raam zien zitten? Het adres is Meiriveien 1 9700 in Lakselv. Wie stuurt het eerst een screenshot? Ook kan ik mijn collega Anton gerust stellen, het is net geen Jura kwaliteit maar de koffie is prima. Ik heb de eigenaar verteld dat ik hier voorloping nog niet wegga. Zo ga ik vragen of hij uit Iran komt. Hij is zeker niet van de Zweeds Turkse Pizza Clan. Daar zijn het vaak Turkse Koerden. Vanmorgen op mijn ritje langs de hoofdweg was ik ook al bij het lokale aziel zoekers centrum uitgekomen. Daar sprak ik met een heleboel jongelui uit Iran en Afghanistan. Ze waren erg geinteresseerd in mijn fiets hoewel ze er wel een beetje om moesten lachen. Toen ik ze aan hun verstand gebracht had dat ik er net een loodzware tocht van 2500 kilometer op had zitten naar de Noord Kaap werden ze even stil. Ik spak met ze af dat we volgend jaar weleens een Kaboel <= > Noord-Kaap konden doen. Maar dat zagen ze niet zitten op hun mountain bikes. Na enige tijd kwam de Noorse leiding naar buiten. Die vonden zeker dat het tegezellig begon te worden. Ik verstond niet wat er gezegd werd maar de jongens gingen allemaal naar binnen. Ik kreeg niet eens de kans om een foto te maken. De meesten zeiden in hun beste engels gedag. Jammer hoor gebeurt er eens iets in Lakselv dan moet je weer terug achter de gordijnen. Het moet een uitzichtloos bestaan zijn. Over gordijnen gesproken: zouden Jean en Lieve alweer thuis zijn? Ik ga zo even zoeken of ik ze kan vinden. Ik ga ze gewoon even Googelen Ik type Dendermonde + Wereldfietsers in?  Wauw 45.300 hits. Ik verfijn met "Sanseverias + Hoog + Daggemiddelden" Dan wordt het even stil op Google. Ik weet het nu zeker ze zijn nog niet terug. Zouden ze het toch gaan halen naar de Noord Kaap? Ik denk dat zijn wrok tegen d'n Ollanders Jean vleugels heeft gegeven. De Belgen plaatsen zich graag in de positie van "d'n onderhond", zij putten daar hun kracht uit.

- Terug naar Week Overzicht

30-06-2010 - Woensdag Week 3 - Eindelijk is hier de zomer aangebroken. De vlaggen van het hotel wapperen loom in de zachte morgen bries. De zon schijnt en het leven is goed. Het been trekt al niet meer zo als gister. En ik ben van plan om de plaats Lakselv eens nader te gaan bekijken. Zelfs lopend ben je er zo door. Achter het hotel ligt een "gezellig" industrie terrein. Hier gebeurd het allemaal, diverse buurtsuppers en een winkel van "Media Expert" waar ik nog even 2 SD kaartjes van 8 Gb heb gekocht. De kleine pc die ik bij me heb begint goed vol te raken. Ik heb nog even de tijd om vanavond op de kamer eens alle foto's weg te gooien die echt niet zo mooi zijn. Op een goede dag maak ik minimal 100 foto's. voor de lunch ben ik even een burgertje met friet wezen eten. Het is woesdag en dan is er bij Facilicom,  het bedrijf waar ik voor werk ook friet in het bedrijfsrestaurant. Zeg niet per ongeluk kantine want daar staan zware straffen op. Dus vandaag mag de friet, zo is dat door de directie bepaald het bedrijf geeft om zijn werknemers. En neemt de zwakkere die de broekriem zelf niet onder controle houden op deze manier in bescherming. Jammer hiervan is dat de goede weer onder de kwade moeten lijden, maar zo is het altijd. Gister heb ik gezondigd want toen heb ik ook al friet gegeten, en die dag daarvoor geloof ik ook? Nu ik er over nadenk: ik heb geloof ik bijna iedere dag friet gegeten. Ik hoop maar niet dat bij terugkomst dit tot ontslag zal leiden. Toch ben ik na de lange spurt naar de Noord Kaap wel een paar kilo afgevallen dus ik kan het nog hebben. Met de prijzen weten ze wel raad hier in Noorwegen. Niks geen Euro Knaller, bijna het tienvoudige was het. Heel gek dat je toch nog zoveel Nederlanders ziet hier. Of zouden ze die grote glanzend witte mausoleums met soms wel 6 wielen bij vertrek helemaal afladen met de producten die voor bodem prijjzen bij de Lidl worden aangekocht? Ik kan hier behalve dan het betaald internet van het Hotel nergens een onbeschermd WiFi punt vinden. Geef mij Zweden maar daar is er één achter iedere boom, en nog gratis ook. Mocht ik morgen ook nog hier blijvn dan zal ik eens wat producten onder de loep nemen die in mijn opinie volledig niet geschikt waren. De vaak dure producten vallen vaak het eerst door de mand. Verder schiet me nog het volgende te binnen: tijdens de voorbereiding kwam ik op een website van iemand die aan het "grammen jagen" was. Hij had het briljante idee om de binnenkant van een Gillette scheermesje te verwijderen. Verderop in het relaas lees ik dat hij vanuit denemarken al 1.5 kilo aan kaartmateriaal naar huist terug stuurt met de post. Ik was niet erg onder de indruk. Op onderstaande foto zien jullie mijn op lossing t.a.v. het Gillette mesje. Gewoon thuis laten dus.

- Terug naar Week Overzicht

29-06-2010 - Dinsdag Week 3 - Het getweeter klonk weer oorverdovend door mijn slaapplaats.Mister Garmin was op en ik ook. De accomodatie die ik gisteravond wist te huren was om het leuk te zeggen "basic" wel netjes en schoon maar niet zo inspirerend als de hostel in Honningsvag en dit was notabene een oude visfabriek geweest. Even onder het warme water door, dat noemen ze in Noorwegen ook douchen geloof ik. Je grijpt elke kans van luxe aan. Je weet nooit wanneer je weer warm water hebt? Na eerst weer even in het camping restaurant mezelf uitvoerig  van een ontbijt en koffie te hebben voorzien en het maximale uit mijn internet betaling te hebben gehaald. Eindelijk op pad. Net na de Camping in Russenes voorbij het StatOil benzinestation kan je weer terug over dat ijskoude plateau naar  Alta. Deze route hoe mooi hij ook was heb ik al een keer gedaan. Dus ik besloot de Portsanger Fjord helemaal uit te rijden en daarvandaan Finland in. Net na de kuising stond het mannetje met de grindschep weer klaar. Je zou bijna andere banden gaan monteren dacht ik nog.. In Noorwegen gebruiken ze gelukkig niet zoveel grind als in Zweden maar het was toch maar een sukkeldrafje wat ik kon rijden. Niet meer dan een kilometer of 10 tot 15 maximaal op de betere stukken. Dit ging zo'n 9.5 kilometer door. Onderweg heb ik mijn oude spatbordje al direkt gemist. een eind verder reed een traktor met zo'n giertank erachter. Hij liet een flinke stroom met water over het grind lopen. Waarschijnlijk om het stuiven tegen te gaan. Welk stuiven dacht ik nog? Het regent hier altijd. Het grijze natte stof van het grind veranderde hiermee in modder en begon een opmars langs mijn benen en na een paar kilometer zag ik eruit als een mijnwerker. Gelukkig begon daarna het asfalt weer en kon het echte fiets werk weer gaan beginnen. Het was aanvankelijk nog koud. Maar een graad of 8. Zoals op de foto's te zien, vechten de wolken tegen de zon. De vergezichten zijn werkelijk spectaculair zo aan het einde van de Porsanger Fjord. Toch is de weg beduidend rustiger dan de weg vanuit Alta. Zou de KKK deze route nog niet ontdekt hebben? Vertel het niet verder, dan kunnen LowRacers deze rustige route in het vervolg nemen naar de Noord Kaap. Het gemiddelde ligt niet hoog met al dat grind en het maken van de vele foto's na een kilometer of 60 stop ik voor de lunch. Ik was immers pas om een uur  of 11 vertrokken. Ja je wordt lui op zo'n LowRacer. Ook de nieuwe tandwielen werken als een droom. zonder kracht kom ik bijna elke heuvel omhoog. wel wat langzamer dan hiervoor, maar bijna zonder moeite. Ik rij Lakselv door. Een plaats met een streek functie. Ze hebben alles. Een gemeente huis, brandweerkazerne en een paar scholen, noem het maar op. Ik rij langs het Lakselv International Airport en ga bij de kruising rechts. Mijn richting  wordt  de binnenlanden. Even heb ik nog overwogen om in deze trip in één keer naar Kirkenes door te rijden. De borden zeggen nog zo'n 500 kilometer. Met dit landschap en dit weer moet dat in twee dagen te doen zijn. Van Kirkeness is het nog maar maar een 50 of 60 kiilometer naar de Russische grens. Naar de plaats Grense Jacobselv een andere outpost van onze civilisation. Ik heb nog 4 weken en in het zuiden is het weer lekker opgeknapt en zomers. Ik besluit deze reis voor mijn 60e verjaardag te bewaren. Ik sla rechts af bij het vliegveld en na een poosje kom ik lekker in het ritme. Dit wordt een goede dag, nog geen 4 uur windstil en af en toe de zon maar niet te warm. Dan op een kleine heuvel slaat het noodlot toe. Ik schakel wat wild terug en de ketting schiet over de de tandwielen. Het linkerbeen verwacht druk maar dat is er niet. Ik schiet door en moet stoppen. Minuten lang sta ik langs de kant van de weg. Het doet zeer en blijft pijn doen. Ik kijk op de trip odo meter en zie dat ik er bijna 2500 kilometer op heb zitten totaal. Na een half uurtje sukkel ik bijna met één been fietsend terug naar de plaats Lakselv. Ik neem een hotelletje in de "Highstreet". Na een poosje op bed te hebben gelegen besluit ik tot morgen of overmorgen te wachten om te kijken of het been beter wordt. Lijkt een spiertje verrekt het kan nog meevallen. Morgen weten jullie meer..... Hier nog de mooie foto's van vandaag.

- Terug naar het week overzicht

28-06-2010 - Maandag Week 3 - Vanmorgen lekker vroeg opgestaan, en na een lekkere douche heb ik me naar de ontbijtzaal begeven. Daar heb ik lekker zitten kletsen met enkele nieuwe Noord Kaap vrienden. Sommige moeten nog de laaste 30 kilometer, maar wachten nog op beter weer. Weer anderen waren al geweest. Gisterochtend al zag ik Iemand langs mijn raam fietsen, Hij blijkt later in de kamer naast me te slapen. Het is Jeroen  van Vliet. Gisternacht is tijdens een vreselijke storm zijn tent om hem heen weggewaaid en heeft hij noodgedwongen in de toiletten moeten verblijven tot de wind wat was afgenomen. Jeroen doet een blog in het  FD (het Financieel dagblad) waarin hij bericht over zijn voortgang.. Hij wacht op beter weer en gaat morgen samen met een andere  fietser een poging wagen de top te halen. Ik zeg: zet hem op Jeroen. De andere fietser is Marc Delval uit Frankrijk hij is al echt bijna de wereld rond gefietst, en er is nog een derde bij ons aan de ontbijttaffel vanmorgen en dat is Marc Hummel uit de Elsas. Hij is met 55 al gepensioneerd. Voorheen had hij een hoge functie bij General Electrics in Frankrijk. Hij heeft alles vaarwel gezegd en is gewoon gaan fietsen. Met verbazing heb ik zitten kijken wat onze vriend Marc Delval naar binnen stouwde. Ik zag 4 eieren voorbij komen minimaal 5 boterhammen en nog wat broodjes. Ean slordige 8 plakjes kaas en een hele stapel vleeswaren. Toen kwam de haring en andere  visproducten aan de beurt. Vervolgens nam hij een schaaltje met een half potje jam. Vul dat nog aan met koffie en Jus. Ik telde even snel minimaal 5000 Kalorieen. Als ik hem zo inschat dan woog hij niet meer dan 65 Kg. Nog een reden om de LowRacer te nemen. Je verbruikt niet zoveel en je bent niet zolang bezig met eten of het klaarmaken daarvan. Zelf ben ik om een uur of 11 weggereden uit de hostel. Heb me klaar gemaakt om deze keer met de nieuwe tandwielen in één keer de door velen gevreesde Noord Kaap tunnel  heen te fietsen zonder te stoppen. In de 4 kilometer lange tunnel voor de Noord Kaap Tunnel kom ik Marc Hummel voorbij. Ik wens hem een goede reis, en denk hem niet meer te zien. In de Noord Kaap Tunnel doe ik voorzichtig. Ik probeer niet de 100 te halen. Het doel is bereikt en nu hoef ik alleen nog maar heelhuids thuis te komen. Dus ik rem bovenaan een paar keer. Maar kan het dan toch niet laten en laat hem weer gaan. Dit keer ben ik al te ver de helling af en ik lig niet diep genoeg in mijn stoel. Deze keer kom ik niet verder dan 90 kilometer. Er staat een flinke puist wind en soms staat hij dwars over de weg, zodat ik af en toe het idee heb op de wangen van de banden te rijden. Het is wel soort van droog maar met regelmaat komt er een soort van mist met de wind mee die natter is dan regen. Ook is het maar tusen de 6 en 8 graden de hele dag. Ben onderweg toch nog vaak gestopt om foto's te maken. Momenteel ben ik in Russenes. Het is de bedoeling om morgen de route langs de fjord te nemen naar het plaatsje Porsangen, en daarvandaan naar Finland en weer terug naar Zweden. De verwachting voor morgen is beter weer, misschien wel met zon. Vandaag heb ik lekker rustig aan gedaan en ben om 5 uur al een kamer gaan zoeken. De Afstand is daar ook naar. Het is iets meer dan 100 kilometer. Even weer opgang komen hoor.......

-- Terug naar het week overzicht.

27-06-2010 - Zondag Week 3 - En God zij dat het goed was, en het wasgoed. Mijn wasgoed hangt hier inmiddels ook weer te drogen voor het raam. Mijn waslijntje onderweg  vergeten, dus dan maar de gordijnrail gebruikt. Vandaag is het dus grijze onderbroek aan en zwarte voor het raam. Dit gaat een dag worden van lekker niks doen. Buiten regend het nog vollop door en ik ga pas weg als het droog is. Er zal verder weinig gebeuren vandaag want ik blijf lekker in mijn eigen kamertje. Een beetje lezen en luieren. Misschien trek ik vanmiddag de gangen in op zoek naar een andere eenzame ziel, om eens lekker wat te kletsen of een kopje rooibos thee te zetten. Expeditie week 3 is vandaag begonnen. Ik heb nog 4 weken de tijd om terug naar huis te komen. Ik heb nog geen vast plan maar kijk wel. Misschien ga ik toch nog even bij Wolfgang langs voor een avond met schnapps en bier. Wie weet kom ik Jens nog tegen als de oude Bullie nog niet is ontploft. De aankomende weken zullen we het gaan zien. Het is alweer half één en in Nederland is het nu bijna tijd om eens met zijn allen bij de Ikea langs te gaan met de hele familie. Zelfs dan krijgen we het nog voor elkaar om een file te veroorzaken. Het lichaam is een geweldige machine, pak lekker de fiets naar de Ikea dan kan je ook niet zoveel rotzooi mee terug nemen. En wie weet kom je na een tijdje lekker trappen ook in het bezit van het fraaie Nordkapp Diploma. Dit diploma kan je alleen zelf afhalen op De Noord Kaap "the furthermost outpost of civilisation". Kan toch eigenlijk geen rust vinden en ga de fiets nakijken. Ik besluit toch maar de achtertandwielen te vervangen voor die ik al in Alta gekocht had. Heb geen zin om weer te stoppen in de tunnel. Ook op de terugweg komen we nog zat steile hellingen tegen. Dus net als Mc Giver graai ik wat spullen bij elkaar. Een kleerenhanger wordt een haak met een stuk touw. Daaraan hang ik de fiets op in de kast. Met een stuk plastic uit de gang eronder zet ik het voorwiel op bed. Ik heb dan het achterwiel van de grond en kan zelf  schakelen en trappen. Met de prima tool van Marten Gerritsen de NBT2 krijg ik de sluitring moeiteloos los. Ik monteer de nieuwe  cassette. Maar om de schakel haak iets verder naar achter te laten komen haal ik een stukje van de ketting af. Daarna moest ik jammer genoeg afscheid nemen van mijn carbon voorspatbord omdat het ophang beugeltje bijna was afgebroken. Thuis had ik er een ander beugeltje aan kunnen zetten. Maar nu moet ik hem nog duizende kilometers met me meeslepen. Als ik thuis kom zal ik een andere moeten kopen. Verder alle boutjes en moeren nagelopen. Alleen de achterremblokjes moeten binnenkort vervangen worden. Ga straks vroeg slapen en hoop op beter weer. Een uur geleden kwamen er nog 50 spierwitte rendieren langs het raam van mijn kamertje. Verder gebeurt er niet veel vandaag.

-- Terug naar week overzicht.

26-06-2010 - Zaterdag Week 2 -                     Royal North Cape Club  

De Noord Kaap is bedwongen. In 13.5 dag fietste ik er naar toe. Ik zal niet liegen. Het was meer dan  BEESTACHTIG zwaar zeker deze laatste 30 kilometer vanuit Honningsvag.. Waar andere klagen over kou en harde wind geeft mijn klokje doodleuk 32 gr. aan. Ik ben vandaag pas om kwart voor 12 weggegaan en denk aan een leuk uitje van 30 kilometer. Maar het water spuit uit m'n armen als ik de laatste cols probeer te overwinnen. Sommige hellingen lijken wel rechtuit de lucht in te gaan. Ik ben blij dat ik  hier niet werk. Dat zou pas echt een serieus stukje forenzen zijn zo iedere dag heen en weer. Ik ga straks in stilte met mezelf even deze persoonlijke overwinning vieren in Honningsvag. Ik heb de kamer nog een nachtje aangehouden. Daarna zak ik af naar het zuiden. Het tempo zal wat lager liggen? Hoewel de benen nog goed zijn. Op weg naar boven moest ik even aan de kant voor een bus touristen. Ik legde mijn hand op mijn linker bovenbeen om mijn evenwicht te bewaren. En onder de huid waren de spieren zo hard als staal. Het zou me niks verbazen als je er met een scherp kartelmes gewoon stokbrood op kan snijden. Bram bedankt. Zonder jou mooie creatie had ik mijn oude karkas nooit zo snel op de Noord Kaap gekregen. Ik heb er net in het spaans nog een fraaie sales pitch voor gehouden. Ik zou maar vast wat dames van een call centre in huren om a.s. maandag de stroom bestellingen op te kunnen vangen. Iedereen bedankt voor de steun zover. Hier zijn de laatste kilometers in GPX Formaat. Dankzij "Arctic Guide" Greg die ik per toeval weer twee keer ontmoete vandaag. Een keer met bijna 80 kilometer voorbij geraasd. Hij stond voor zo'n Saami souvenir shop met een "verse" groep leunstoel explorers, en de andere keer hier met een collega guide voor het Noord Kaap Visitors Centre. Van Greg heb ik stiekum de geheime code van het Nord Capp WiFi Netwerk gekregen en ga de site dus ook in stijl van hieruit updaten. Ik mocht de code alleen aan andere LowRacers doorgeven. Sorry wereldfietsers. Maar jullie hebben vast een sataliet telefoon met straalantenne? Of stond die nog niet op de paklijstjes. Na alle updates en het beantwoorden van emails ben ik lekker nog tot bijna 6 uur blijven zitten. Het was nog steeds prachtig weer toen ik wegreed, maar gelukkig wel iets koeler. Op het hoogte profiel kan je zien dat de terugweg iets minder zwaar is dan de weg ernaar toe. Het ontloopt elkaar niet veel. Na weer enkele zware beproevingen suis ik eindelijk weer eens lekker naar beneden. Als ik daar na de bocht ineens de twee Duitsers zie, die van bij de Statoil gisteren. Zonder te kijken zwalkt één van de twee ineens naar links. Schijnbaar om nog een paar fraaie foto's te maken van de vele rendieren die daar liepen. Ik kan het hem niet kwalijk nemen want de LowRacer is net een zeearend die op hoge snelheid geruisloos op zijn prooi af duikt. Komen die 8 volgestouwde Ortlieb tassen dan toch nog van pas denk ik nog voor de grote klapper. Ze zien eruit alsof je er een formule 1 auto mee tot stoppen kan dwingen zonder dat de coureur ernstig letsel op loopt. Maar als door een wonder stuur ik er net langs. Even wil is nog "arsloch" over miijn schouder schreeuwen, maar je wordt milder als je eenmaal op de Noord Kaap bent geweest. Voordat ik terug ging naar de hostel die ik nu al als een soort van tweede thuis begin te beschouwen heb ik eerst nog even wat boodschappen gedaan in Honningsvag. Ruim ingeslagen op het gebied van pasta en van die handige rolletjes met koekjes, die precies in het voorzakje van mijn fietsshirt passen. Toen ik vanuit Honningsvag naar de hostel fietste zag ik al de donkere wolken. Het duurde niet lang voor ik de eerste druppels voelde. Nauweliijks binnen begon het weer te gieren van de regen. Ik had ook eens een keer geluk gehad vandaag. De kans dat je helder weer hebt op de Noord Kaap is minimaal. Nog geen 20 dagen per jaar schijnt er de zon en kan het weer binnen 5 minuten omslaan. Als het morgen nog regend dan blijf ik hier om het lichaam de kans te geven een beetje bij te komen.

                

-- Terug naar week overzicht

25-06-2010 - Vrijdag Week 2- Heel lekker geslapen en uit mezelf nog redelijk vroeg wakker.Ga nog een keer douchen en check de was. Kurkdroog dat lijkt erop, dan kan ik m 'n favorite outfit aan. Wat zeur ik nou ik heb maar één outfit. Alle twee de shirts zijn van het type M5 "8 World Recorlds" en voor het ondergoed is het verschil dat de een grijs is en de ander zwart. Dit is het zogenaamde even en oneven dagen systeem. Ik meld me met mijn sleutel bij mijn Marrokaanse vriend. Vandaag probeer ik hem te verrassen met frans, gister spraken we engels. Hij was aanvankelijk enthousiast maar gaf later toe "that it was a long time ago the french". Evenzogoed weer een nieuwe vriend voor het leven. Zonder dat de andere het zien moffelde hij me nog twee bakken koffie toe. Ik dacht gister dat het motel van hem was, maar mischien is dat niet zo. Ik heb nog steeds geen Noorse Kronen en dat wist hij van gisteravond. Na weer een praatje gaf ik hem een hand en we namen afscheid. Ik had vanmorgen ook geen zin om het tandwiel te verwisselen in de kamer en dacht we zien wel. Net na Skaidi gaat de weg bijna loodrecht omhoog. Om na het klimmen weer op een soort van ijskoude hoogvlakte uit te komen. Na een kilometer of 12 gaat het weer naar beneden en komt de weg uit aan het water van de Porsangen fjord. Nu kan je met je het laatste stukje van de reis langs het water blijven rijden. Vanaf het Statoil benzine station is het nog 128 kilometer.Ik gooi me vol met koffie. 2 hele ferme bekers vol en doe er ook nog 3 danish pastries bij. buiten gaan net weer twee wereld fietsers weg. Het zijn hoe kan het ook anders weer Duitsers. Zij gaan ook naar Honningsvag, de laatste outpost van de beschaving. Niet vergeten dat er na de Noord Kaap niets meer is. Eenmaal onderweg is het een lange stroom van leden van de nederlanse Kamper en Karavan Klub ook wel bekend als de KKK. en daar wordt je niet vrolijk van. Ik had me een smalle eenzame weg voorgesteld. Maarja het is niet anders. Het uitzicht is verder prachtig en over het weer heb ik ook niet te klagen. De wind is heel fel, maar daar schuift de LowRacer nou juist zo prachtig onderdoor. Met de airodynamica zit het ook wel goed. De twee zijtassen hangen als twee koddige hangbuikzwijnen aan het stoeltje. Zij zorgen er ook voor dat het zwaarte punt van de fiets heel laag komt te liggen. Ik heb de afgelopen dagen dan ook op snelheid leren sturen. Speciaal voor de Nord Capp Tunnel heb ik de remmetjes nog wat strakker gezet. Dan komt de eerste tunnel. Hij is al oud en ongeveer 4 kilometer lang. Ik stop en doe mijn lampjes achter aan. En ontsteek de BM koplamp. Ik ga er in, en even zie ik niks want er is weinig licht en ik kom net uit de zon. Dan gaat het lekker ik zie wat en krijg wat meer vaart. Af en toe krijg je een flinke plens steenkoud water over je heen uit het lekkende dak. Cuby zingt met zijn rauwe stem "I'm in another Land" Ik kan dat niet onkennen en schreeuw het nummer minuten lang mee. Niet direct iets om op de soundmix show mee aan te komen maar het kaatste van 15 kanten dubbel versterkt van de tunnelwand af. Ik vond het in een woord geweldig. Dan komt de tweede tunnel en de derde. Dan zie ik in de verte de beruchte Nord Capp Tunnel. Ik stop even voor een kleine breather zoals dat heet in het engels. Hij is steil zeggen ze. Hij is gevaarlijk zeggen ze. je krijgt er geen lucht  van de uitlaat gassen van de bussen zeggen ze. Als je af moet stappen kan je nergens heen zeggen ze. Het is allemaal gelogen....... Wat een prachtige tunnel met de meest moderne aparatuur, een perfecte parabool. Met aan beide kanten een soort van voetpad waar je wel met twee fietsen naast elkaar kan lopen. Maar ik ben te ver nu. Ik ben nog in de voorbereiding. Ik neem nog een paar slokken water en laat bijna 2 liter op straat lopen. Zo die hoeven we alvast niet omhoog te trappen denk ik. Ik eet nog even snel een half rolletje chocolade koekje op en trek mijn jas aan. Niet omdat ik bang ben voor de kou. Maar meer om bij een valpartij niet in een keer al het vel van je lichaam te trekken. Ik had al gesproken met een meneer van een touringcar die ook voor de tunnel gestop was.Hij heeft mij samen met de fiets op de foto gezet zodat er later ook geen twijfel is of ik er wel geweest ben. Op zijn jas stond Arctic Tour Guide. Hij reed bijna dagelijks door de tunnel en vertelde met dat het asfalt perfect was de tunnel niet lekte, dus ook geen water op de weg. Een ruim voetpad had en uitwijkplaatsen waar je even kon uitrusten. Eenmaal klaar trok ik mijn jack dicht zette de muziek voor de verandering eens niet aan zodat ik het gegons van de banden kon horen en dus ook als er iets mis is. Net toen ik vaart maakte kwam er een oud aftands busje voorbij.  Ik dook de tunnel in en voelde de kou. mijn adem was een lange steep condens. Ik zakte diep in het stoeltje weg en liet de LowRacer gaan. Ik zat al snel boven de 60 dus meetrappen ging niet meer. Nu was 60 ook de snelheids limiet zag ik aan de borden. Als in een caleidoscoop gevangen flitsten de lichten over mij heen, somber geel licht. Bij iedere streep licht kon ik het tellertje voor me zien. Binnen no time zat ik aan de 80 en het busje kwam al dichter bij. Nog een paar strepen licht over me heen en ik zat aan de 90. Waarom trapt die eikel het gas niet in dacht ik nog. Ik liep nu snel op het busje in. Ik stuurde naar de linker baan. Dan maar inhalen. Op de nummer plaat zag ik dat ze uit Polen kwamen. Normaal rijden bouwvakkers nogal stug door, maar dit busje was blijkbaar van hun zelf. En dan doe je voorzichtiger dan met de spullen van de baas. Ik kom langszij en schreeuw dat ze aan de kant moeten gaan. 4 Poolse neuzen zitten tegen de zijraampjes gekleeft. Hun monden zakken langzaam open. Ze hadden me wel weg zien rijden maar nooit gedacht dat ik ook maar een heel klein beetje bij ze in de buurt kon komen met die platgeslagen fiets.In de verte zie ik lichten. Het is weer zo'n spelbreker van de KKK. Ik eindig met mijn teller op 93.23 echte kilometer, dan moet ik remmen en het poolse busje glijd aan de rechter kant weer voor mij uit. Als ik er weer achter zet gaat ook de bodem van de tunnel beginnen en is het uit met de pret. Dan volgt een lange lijdens weg. Ik hark zover ik kan naar boven. Kon ik nog maar twee keer terug schakelen dan was er niks aan de hand. Ik bijt op m'n tanden en zet door werkelijkheid en fictie lopen nu in deze schimmige ondergrondse wereld door elkaar. Ik denk aan de tour en hoe ze daar soms enorm moeten afzien. Ik hoor de de stemmen van Smeets en Ducrot. de stem van Maarten klinkt wat ver weg van de microfoon. Met één hand in zijn broek krabt hij aan zijn linker bal. Dan zegt Smeets: mag jij het zeggen Maarten? Ja jij mag het zeggen. Maarten is even van zijn stuk en verzint ter plaatse en nieuwe belgische wieler term. Hij zegt "Linkeballe", ze zijn weer aan het linkeballe. Dan beginnen de armen van mijn jas te roken. Mijn lichaam is zo oververhit aan het raken dat het lijkt of mijn jas begint te branden het is een soort van stoom die in de koude tunnel ontstaat. Ja ik geef niet graag toe. Maar 1260 meter voordat we de grond uitkomen moet ik een uitwijk plaats in. Ik trek mijn jas weer uit en neem de laatste 4 slokken met water. Dan eet ik ook nog even de laatste chocolade kaakjes op. Ik ga weer zitten en bijt me nog een keer vast voor die laatste kilometer. Het bovenste stukje is gelukkig al weer wat platter. Op de borden voor het tol poortje zie ik niet de afbeelding van de fiets dus die hoeven niet te betalen. En het is pittig duur zie ik bij de tariven. Ik ben nu aangekomen in Honningsvag nog 30 kilometer voor de Noord Kaap. Ik hou de spanning er in. Haalt 'ie het wel of haalt 'ie het niet. Morgen zullen we het weten......... 

Iedereen ook bedankt voor de leuke emails of reacties via de website. Ik ben nog te druk met fietsen en kan ze niet allemaal beantwoorden.

-- Terug naar week overzicht

24-06-2010 - Donderdag Week 2- Giulio P checkte altijd eerst de deuren van zijn Fokker Friendship, voordat hij een semi trans Atlantische vlucht ging maken met een stuk of 150 VIP 's. Had ik ook maar voordat ik ging slapen het materiaal nog even nagekeken. Toen ik voor mijn doen ongekend vroeg wakker werd en snel alles had ingepakt. Kan ik gelijk weg dacht ik nog. Geen douche munten weten jullie nog?  Toen ik de fiets naar buiten sleepte voelde ik al dat er iets mis was. Lekke band. Hoe kan dat nou? nog niet eens 2000 kilometer gereden? Ik bezigde nog even de hele zware Zeeuwse krachtterm "hostenokke" daar schijnen de fietsen uit  Middelburg nogal gevoelig voor te zijn. Nu was het eigenlijk het bandje, en daar kon de fiets ook niks aan doen. Dus ik bood gelijk mijn excusses aan. Na een poosje prutsen zat alles er weer onder en kon ik mijn zwarte handen nog mooi even wassen in het toilet gebouw. Toen ik dan eindelijk op weg was bleek ik het wiel er anderom ingezet te hebben zodat de sensor van de kilometer teller het niet meer deed. Dat zou jammer zijn want dan kan ik de techneuten niet meer laten weten wat de dagstand  de cadans average speed etc is. Met de Canadese souvenier Buck Knive die ik welleens van Ad gekregen heb wist ik hem weer los te wippen. Om hem in de goede stand terug te zetten. Op een haar na had is gister nog Kautokeino gehaald. Maar het werd al weer koud en ik durfde het niet te riskeren. Buitenslapen is dan geen optie met de hangmattent, de bomen zijn niet dikker dan je arm. Dus nu pas op naar Kautokeino er moest ook nog wat gefietst worden vandaag. Met goede zin ga ik na de misere van de band op weg. Gister was ik al niet zo onder de indruk van het landschap. Het is er koud, droog en er is niet veel vegetatie. Ook tegen de avond zie je bijna geen wild. Dan denk ik, is dit nu die Finmark waar de hele nederlandse caravan en camperbusjes vereniging nat van in het kruis wordt om vervolgens over elkaar heen te rollen wie het eerst de dia's mag laten zien? Ik kan het bijna niet geloven. Kautokeino blijkt ook al een tegenvaller te zijn. Weer niet gekwalificeerd dit jaar voor "Flower City of Norway" beter bekend als de FCN. Nee hier geen plantenbakken vol fleurige violen maar ongebruikte sneewscooters en uitgebrande autowrakken in de voortuin. Jammer hoor. Kautokeino had zo mooi kunnen zijn in de poollente. Bij het uitrijden van het stadje heb je al direct een pittige heuvel waar de benen weer eens lekker op wakker konden worden. Al gaande de ochtend en naar de middag begint het landschap te veranderen. Langzaam worden de heuvels langer en kom je in een soort van rivier dal terecht. Bijna alle hellingen zijn goed te nemen op enkele kuitenbijtertjes na. Deze kuitenbuiters ontgroeien welliswaar nooit het niveau tekkelpub. Het is alweer op naar Alta als ik een boerderij zie waar ze ook koffie doen. Gezellige uitbating met allemaal originele Saami voorwerpen en oude foto's aan de muur uit de jaren 10 en 20 van de vorige eeuw. Het mooie was dat ze niet eens soveniers verkochten daar. De Saami, het ooit zo trotse volk. Nu gereduceerd tot souvenier verkopers. In hun carnavaleske zelf  verzonnen klederdracht verkopen ze hun prullen langs de kant van de weg. De meeste zijn wel hand made zoals ze claimen. Maar wel door vlugge aziatische kinder handjes in elkaar gezet. Zelf heb ik de verleiding van een aankoop nog kunnen weerstaan. Na de koffie break begint het echte doorstampen pas, dan komen er enkele serieuze cols die wel het niveau tekkelpub ontstijgen en meer naar de dobermann gaan nijgen. Bij een van die hellingen staat aangegeven dat het om 8% gaat. Het kost alle kracht uit m'n benen om deze klus te klaren zonder af te stappen. Misschien is de Shimano Utegra speed triple met de race cassette achter toch iets te hoog gegrepen voor mij? Er volgen gelukkig ook nog enkele prachtige afdalingen. Maar morgen komen er nog een paar zeer steile hellingen. Dat wordt toch geen lopen hoop ik. Normaal stap ik alleen af op een helling als ik flauw val of moet overgeven. Ik probeer er niet aan te denken aan al die vreselijke verhalen over de Nord Capp Tunnel en fiets lekker door naar Alta. Het is nog vroeg als ik daar aankom en nog steeds heel erg lekker weer. Ik fiets alweer Alta uit als ik daar de Super CooP Store zie met o.a een Shimano logo en een etalage vol met fietsen. Ik was zo de weg over, en eenmaal binnen heb ik snel een cassette (voor de niet kenner dit is een set van achtertandwielen) met een paar tanden meer aangeschaft. Om deze 's avonds in het diepste geheim op mijn kamer te gaan monteren. Op naar de volgende stop. Alta uit ging al goed beginnen. van zeespiegel niveau steeg de weg vanuit het niets naar bijna 250 meter. Ik dacht dat ik kapot ging. In de elastische band van mijn M5 "8 World Records"shirt begonnen zich langzaam zout kristallen te vormen en de lucht die er af kwam zouden het binnekort kunnen kwalificeren voor een 9e wereldrecord, nl. dat van Smelliest Shirt in the World. Beter bekend als de SSW competition. Na heel veel harken zoals ze dat noemen in wielertermen kwam ik toch boven zonder af te stappen. Ik moet toegeven dat ik meer dood dan levend was.  Eenmaal boven heb ik eerst nog een Snikkers en een Bounty naar binnen gewerkt en een half rolletje chocolade koekjes plus een paar flinke slokken met water. Eenmaal boven begon ik te begrijpen waar de caravan vereniging zo entousiast over was. Het leek wel een Tibettaanse hoogvlakte alleen dan zonder alle drogende was. Het was er koud maar kurk droog. De lucht was een diep azuur blauw met naar de horizon overlopend tot een melk witte kleur, zodat het leek of er alleen maar sneeuw lag in de verte. Ik moet zeggen in één woord prachtig. Het zou een rit worden van nog eens dik 80 kilometer over deze gortdroge hoogvlakte waar zo goed als niets groeide. Het weer was prachtig maar overal langs de kant van de weg lag nog vollop sneeuw en 's nachts vroor het er nog. Dat werd nog rijden als de wind om op tijd in de volgende plaats aan te komen voor een kamer of Stuga. In de verte zag ik weer iemand lopen met de fiets aan de hand. Het was niet eens erg stijl. Na een poosje kom ik langszij. En ik zag gelijk dat dit er weer zo een zou worden. Het was Lulu. Dit was niet zijn echte naam maar die hadden de buren hem gegeven toen hij een jaar of 6 was. Hij kwam uit Finland en zijn geaardheid neigde sterk naar "Village People" aan zijn bel had hij een Adelaars veer voor snelheid zo beweerde hij. Verder had hij een paar prachtige gouden tanden en veel ijzerwerk aan het gezicht. Na even openhartig gepraat te hebben over de internationale financiele positie van Finland op de wereld markt hebben we afscheid genomen. Uiteraard heb ik nog een mooie foto van hem gemaakt.  Snel ging ik verder en na een fantastische rit kwam ik om 10 over 9 aan in Skaidi. Eigenlijk was dit net te laat voor een kamer in het motel. Maar de eigenaar zag me aankomen. Hij was Marrokaans, maar al meer dan 30 jaar in Noorwegen. We hebben het gehad over de aardbeving nabij agadir en hoe geweldig je er kan golf surfen als je niet bang bent voor de haaien. Zelf kwam hij van nog verder zuid nabij de grens met Mauretanie. Ik heb geen zin meer in koken ik ben te moe. Hij heeft nog wat broodjes liggen en ik neem ook twee blikjes met ijskoud bier van hem. Bij het inschrijven voor de motel kamer laat ik m'n pasport zien. Voordat hij kan kijken vraag ik hem voor de grap hoe oud hij denkt dat ik ben. Hij kijkt nog eens goed en zegt zonder twijfel sixty. Dat was een harde slag, net als je denkt lekker fit te zijn wordt je weer keihard neergeslagen. Op de kamer aangekomen kijk ik in de spiegel en zag dat hij nog mild geweest was. Ik had het lichaam vandaag genadeloos afgeranseld met 227 zware kilometers en de wit grijze baard van al meer dan een week oud deed me erook niet jonger uitzien. Puf om het grotere tandwiel erop te zetten had ik niet meer. Ik dronk in één keer het eerste blikje bier leeg. Toen ben ik snel de douche ingegaan en heb de was gedaan. Daarna het tweede blikje in één lange teug weg laten kolken. Ik ben op bed gaan liggen en was gelijk weg.

En bijna vergeten deze keer. Voor de echte diehards de GPX file. Bedoeld voor de betere armchair cyclo tourer want die volgt de route in Google Earth.

             

-- Terug naar week overzicht

23-06-2010 - Woensdag Week 2-   Zoals gebruikelijk het getweeter van Mr, Garmin om 8 uur. Heb weer niet lang geslapen en heb een beetje hoofdpijn, maar dat komt omdat ik de kachel "lekker" hoog had laten staan. Ik blijf nog een half uurtje na doezelen en ga dan een bakkie thee zetten. Ik gooi de deur even open om wat frisse lucht binnen te krijgen en zie wat een stalende dag het is. Jammer van die wind. Na alles ingepakt en opgeruimd te hebben ben ik bij Anna de sleutel in gaan leveren. Ze stond al achter de deur te wachten. Ze gaf me een ansichtkaart van het rijtje stuga's en de camping in hun glorie tijd. Waarschijnlijk had ze hier nog een doosje of 20 van achter de voordeur staan, maar het was natuurlijk goed bedoeld. Ik gaf haar een hand en achteraf jammer dat ik geen foto heb gemaakt van haar. Nog even terzijde. Bij het opruimen van mijn theeglas kwam ik in een kastje nog twee oude stompjes kaars tegen. Dit is bijna net zo goed als 5 liter diesel om nat hout mee aan te steken. Pas als ik thuis ben is de uitrusting compleet en dan pas moet je er een lijst van maken. Je ziet wel meer van dat soort lijstjes op het internet. Wat neem je mee op een fietsvakantie? Pak eens zo'n lijstje en leg voor de grap alles eens op je bed. Je kan de lattenbodem horen kraken zoveel is het. Daarom blijven die echte wereldfietsers maar steeds met van die zware tassen rond rijden. Ze geven elkaar steeds het lijstje door. Ik ben weggegaan met ongeveer 11 kg. Dat is zonder de twee flessen water die ik meestal bij me heb, en ook het gereedschap en reserve vouwbandjes want die trek ik met tiewraps aan het frame vast. Over de afgelopen week heb ik al diverse dingen achter gelaten zoals: Een grote tube Midalgan ik weet niet eens meer hoe hij daar terecht gekomen is. Een echte Santini koers broek. Eigenlijk is dat natuurlijk voor op de gewone fiets want er zat ook zo'n Tena-Lady ingenaaid. Deze heb ik voor de eerlijke vinder in cabin 7 achtergelaten in Lits. En tevens gelijk symbolisch afscheid genomen van de gewone fiets.Tijdens de nacht in het bushokje kom ik een deodorant roller tegen, ik dacht nog bij mezelf ik ben fris genoeg na zo'n nachtje buiten slapen. Ook nog een tweede tube tandpaste gevonden en zo gaat het maar door. Jammer dat ik in de Cabin in Sandsjonas mijn keflar waslijntje liet hangen. Terug naar de reis. Na het afscheid van Anna ging ik richting Karesuando. Ik kom altijd langzaam op gang en vanmorgen was dat niet anders. Met een straffe tegenwind was het niet een vliegende start. Dan begint de ellende al. Het bekende bord met het scheppende grind mannetje. 02-12 staat erop. Wat later praat ik met een van de wegwerkers en die zegt dat de notatie staat voor: wegwerken over 200 meter geduurende 12 kilometer. Nou lekker was dat weer. De eerste grindput was zo diep dat ik langs de rand van de weg moest schuifelen om er langs te kunnen komen. Als ik het midden had gekozen dan was ik kopje onder gegaan in die troep. De wegwerkers die ik speek zeggen dat het wel meevalt en dat ze alvast de borden hebben neergezet maar dat de werkzaamheden eigenlijk maar 4 kilometer zijn. Langs deze weg  waar nauwelijks auto's langs komen, zie je overal de door aaseters kaalgevreten lichamen van zij die de Noord Kaap niet gehaald hebben. Of het wereldfietsers met bondjassen zijn geweest of gewoon rendieren kan ik zo snel niet zien daarvoor is alles in een te ver stadium van ontbinding. Het wolken schouwspel is vandaag werkelijk geweldig alleen jammer van die wind. Ik kom aan in Karesuando. Ik blijf het een mooie naam vinden. Ik zie een bord met Arctic Livs en daaronder staat *Eurofood*. Maak even snel een rondje langs de schappen wat snel klaar is want ze hebben alles, maar geen 30 verschillende merken. Waren alle winkels maar zo dan hoefde je ook nooit te twijfelen. Daarna bleek de cassiere waarvan ik later wel een mooie foto heb gemaakt, ook nog eens de kokin te zijn. Hamburger?  vroeg ze. Ik vroeg of ze ook wat anders had en toen leefde ze helemaal op en vroeg "Today I have the beef and mushroom sauce, you want?" Nou lekker zei ik tegen haar. Het was een joekel van een timbaal van perfect gekookte rijst en een heerlijke saus met veel vlees en met verse groenten. Ik heb nog even een poosje zitten internetten want ze hadden in deze buurtwinkel anex restaurant een geweldige verbinding. Toen was het klaar met spelen en moest ik nog proberen om een redelijke afstand af te gaan leggen. Karesouando doorgefiets en linksaf over de brug richting Finse grens alweer. Dan draaid de weg ineens naar het zuid Oosten dus eigenlijk de verkeerde kant op. Een voordeel is dat ik de snoeiharde wind ineens in de rug heb. Moeiteloos blijf ik een kilometer of 20 deze richting uitrijden met snelheden van boven de 40. Om vervolgens na een bruggetje langs de andere kant van de rivier weer bijna het hele stuk weer omhoog te rijden. Na het bruggetje gaat het weer wat meer bergje op bergje af. Maar ik hoor de benen nog niet klagen. Ze zijn ongeloofelijk goed op het moment en ik kan uren lang op volle snelheid door blijven gaan. Het stuk voor de wind heb ik de mp3 speler aan, en als ik nog door de harde wind gedreven de kruising overschiet om de brug over te gaan doet Harrie Muskee me de groeten uit Grollo(o) en dat doet hij al sinds 1968 of was het toch 67? Deze een of twee oo's verschilt per LP. Heb weleens gelezen dat de platen fabrikant een fout had gemaakt bij de eerste batch. Hij zet het altijd lekkere "another day, another road" in en ik geef de SRam's nog een klikje erbij om een hogere versnelling op te zoeken en zet bijna simultaan de mp3 speler op vol vermogen. Nu komt de vaart er pas echt lekker in. Na Cuby and the Blizards gaat het verder met Jimmy. Hij doet nog een rondje om de wachttoren en moet voor zijn dood in september 1970 al geweten hebben dat ik deze tocht ging maken. Hij zingt "Out there in the cold distance, where a wildcat does his growl. And the wind begins te howl".  In the cold distance daar bedoeld hij natuurlijk de Noord Kaap mee. Gelukkig staan er hier weer volop bomen langs de weg en valt het met het "Howl-en" van de wind wel weer even mee. Net na dit stukje komt een staccato van virtuoos gierende gitaren, en ik probeer of het volume nog hoger kan. De benen pompen zich rot. Dan ben ik in een keer doof aan m'n rechter oor. Ik voel in mijn nek of er bloed uit komt. Maar gelukkig had het oordopje het even begeven. Die oordopjes van tegenwoordig weten gewoon niet meer wat echte muziek is. Ik doe wat rustiger aan met de muziek maar schiet toch lekker op. Dan zie ik een groot benzine station en ik krijg trek in een bakkie.Eén deur met twee gedeeltes heeft deze uitspanning. De benzine kant waarvan de vrouw niet alleen de kassa maar ook de gokkast bediend. Het andere gedeelte is voor koffie en snacks. Ik vraag aan de vrouw van de benzine kant of de koffie kant open is? een kort Yes is volgens haar voldoende. Ik sta een poosje te wachten en vraag bij de deur de dame van de benzine kant of er echt iemand is? Yes zegt ze weer, but you have to ring the bel! Ik loop terug en zie boven het buffet een heel klein belletje hangen. Ik heb het nog niet aangetikt of de deur zwaaid open. Er zit ook een raam in de deur en ze zal me wel gezien hebben, maar regels zijn regels. Eerst bellen. Ik kijk de dame aan en zie het eigenlijk gelijk al. De ogen staan gevaarlijk dicht bij elkaar, zoals je dat alleen in sommige afgelegen dalen in Oostenrijk voeger nog wel eens zag. Het resultaat van honderden jaren inteelt. Ik besluit de kat uit de boom te kijken en bestel niet 5 gebakjes in een keer, maar slechts twee. En eerlijk is eerlijk ze geeft me wel de grootste van de schaal. Ik neem er ook nog een cola bij. Wel weer even makkelijk zo met de Euro betalen. De gebakjes waren gortdroog  en de koffie oud en zuur. Wel alles opgegeten, of eigenlijk weggesopt met de de zure koffie. Ik ging zo snel mogelijk weg want het was er ook niet gezellig. Toen ik bij de benzine kant kwam zat de deur op slot. Zenuwachtig deed de benzine dame het slot eraf om hem gelijk achter me weer op slot te draaien. Ik liep naar m'n fiets en zag achter me de lichten uitgaan en aan de snack en koffie kant alleen de deur achterin nog licht heen en weer gaan. Verder was het doodstil binnen. Voor het station stond een bus vol Amerikanen die allemaal op zoek waren naar de ingang. Het was de dames schijnbaar te veel werk zo'n bus vol. Het was 5 over 5 en op het bord kon ik lezen dat de pomp in ieder geval open was tot 10 uur. En de Amerikanen mopperde maar wisten niet "how bloody lucky they were". Het zal je niet verbazen dat toen ik na nog een uur of anderhalf goed door trappen en de Noorse grens zag opdoemen blij was dat ik Finland weer kon verlaten. Het was de bedoeling om vandaag in Koutokeino te eindigen. Maar het begon aan het einde van de dag weer een beetje te dreigen en de wind werd harder. Toen zag ik op 9 kilometer voor Koutokeino een bordje met het bekende Stuga teken. Ik geloof dat ze hier de naam Hytte hebben. Noorwegen is gelijk een stuk duurder dan Zweden deze twee persoons dump kost ineens 32 Euro en toen ik met m'n handoekje om rillend van de kou wilde gaan douchen moesten er munten in. En de receptie inmiddels dicht. Nog even voor de statistieken. Er zijn mensen die tot het aantal trapslagen per dag aan toe in zo'n reisverslag verwerken. Ik ben al blij als ik weer ben aangekomen. Maar voor de liefhebbers alleen voor vandaag: Dag teller - 197 Km. Fietstijd - 7:28 uur en 17 seconden. Gemiddelde snelheid ondanks weer enkele kilometers grind en harde wind - 26.43 Km. Maximale snelheid 74.29.. Nu de totaal standen: Trip Odometer 1910 Km en het is hiervandaan nog een 375 Km naar de Noord Kaap Hoelang nog? Gaat er nog iets kapot? Zou het beestachtig weer zijn op die vreselijke rots? Wie het weet mag het zeggen. Noord Kaap vrienden het gaat nu spannend worden en ik dank jullie allen voor de leuke emails die ik heb mogen ontvangen tot zover. Ik ben er klaar voor. 

-- Terug naar week overzicht

22-06-2010 - Dinsdag Week 2- Heerlijk geslapen hier in de guest house zo vlak bij het spoor en het meer. In de kamer naast mij sliep een ouder Noors echtpaar. Ik heb me nog wel even voorgesteld maar ze gingen al vroeg slapen en hadden geen zin in een praatje. Bij het huisje op de hoek stonden  twee van die "wereldfietsen". Even later kwamen de fietsers lopend  terug uit het dorp. Een man en vrouw van net in de 50. Uit Dendermonde kwamen ze vlak bij Antwerpen. Ze waren van plan om morgen het hele stuk naar Galivare te gaan fietsen. Het eerste stuk hadden ze met de trein gedaan. Nog niet eens 40 kilometer is het naar Galivare. Nu denk ik, dat is niet ver. Maar laat iedereen vooral doen wat 'ie leuk vind. Maar daarna begon meneer over de Fortis bank en wat een goeie deal de'n Hollanders daar wel niet aan hadden gehad. Nog voor er nog meer onzin uit kon komen zei ik dat ik het koud had en naar binnen ging. Ik vond ze flets afsteken bij de tot nu toe kleurrijke figuren die ik ontmoet had. De volgende ochtend toen ik om kwart over 10 pas buiten kwam waren hun fietsen allang verdwenen. Ik had nu twee keuzes. Of ik ging weer terug naar Porjus voor het ontbijt. Of ik ging door richting Galivaren voor het gecombineerde ontbijt lunch menu. Ik koos voor het laatste. Naar Galivare heb ik gefietst als de wind. Maar ik kreeg die twee "wanna be" wereld fietsers niet in het oog. Het is goed mogelijk dat ze alweer op de terugweg zijn naar Dendermonde en daar aangekomen vanachter de half hoge netgordijnen tussen de sanseveria's door naar buiten kijken tot het avontuur bij hun thuis komt. Ik hoor de'n Jean al zeggen tegen zijn lieve Lieve: borduurd gij nog efkes door dan ga ik alvast die'n puzzel van de Noord Kaap uit de kast pakken. Veel meer zat er niet in, in deze twee grijze muizen. Op weg naar Galivaren zag ik ineen weer een stuk of wat rendieren in de berm. Pak snel weer de camera om een paar mooie shots te maken. Hier zaten twee flinke joekels bij, aan het gewei te zien was er een groot oud mannetje met een jonger mannetje en nog wat rendier meiden om het clubje compleet te maken. Als auto's passeren dan reageren ze niet eens. Maar toen ik met de ligfiets in beeld kwam keken ze allemaal op. Het oude mannetje knikt naar het andere mannetje en je ziet ze denken "Wedstrijdje?".Ze hadden vanmorgen vroeg om Jean en Lieve gewoon rondjes gedraaid met hun veel te zware wereldfietsen en dachten mij dat ook te kunnen flikken. De meiden namen alvast een voorsprong. Ik was al aan het filmen en dacht: Hé grappig, een wedstrijdje. Eerst rende ze onder me langs de kant van de weg maar de grond is overal heel sappig in Zweden. Ze konden dan ook geen goede snelheid maken op de zompige grond. Het oude mannetje gaf het teken en ze schoten allemaal de weg op. Hij keek af en toe achterom en kon zijn ogen niet geloven die stomme fiets zit er nog achter, en hij gaf nog wat gas bij. Er is ook een kleine kans dat ze de rendier Bifi's geroken hadden en vreesden voor hun leven ik had er nog 2 half uit m'n tas steken. Auto's die van de andere kant kwamen zetten gelijk hun wagen in de berm. Het was een echte "stampede". Ik zou de gozer uit die stomme Carglass reclame wel een willen zien als er net zo'n oude bull van 500 Kg met een gewei van anderhalve meter hoog en breed door de voorruit was gegaan. Dan heb je wel even wat meer dan een een sterretje. Zoals wel vaker met van die figuren van middelbare leeftijd gebeurt, was ook dit oude mannetje te dik geworden hij had zich laten gaan en had niet zo'n goede conditie meer. Al snel werd hem duidelijk dat hier geen punten meer behaald konden worden en hij schoot de berm in met de anderen er weer achteraan. Het was leuk geweest als ze tot aan de Noord Kaap voor me waren blijven rennen dan had ik in ieder geval lekker uit de wind gereden. Na deze enerverenden gebeurtenis was ik al bijna in Galivare aangekomen en koos weer op goed geluk een van de vele tentjes uit. Na weer een prima pizza met veel kofie en een cola ben ik verder gereden in de richting van Karesuando. Wat een prachtige naam is dat. Ik kom nu ook borden tegen waar eerst de naam staat met daaronder nog een keer de naam, maar dan in het Fries of zo. Alletwee is het niet uit te spreken. De weg naar Karesuando is een echte "drivers road" heel breed en met spiegel glad asfalt. Om een uur of  4 begon het al keihard te waaien maar had ik nog voor het grootste gedeelte voor de wind. maar even later begon het ook weer een beetje te regenen. Ik had inmiddels al weer een paar uurtjes in het zadel gelegen, en toen ik stopte om m'n regenjack aan te trekken merkte ik gelijk dat er heel veel muggen waren. Snel deed ik m'n capuchon op en trok een dubbel lange Bifi uit m'n tas om die dan maar onder het rijden op te eten. Tijdens het schakelen liet ik hem net als de Cubaanse sigaar van Hannibal uit de A-Team nonchalant uit m'n mondhoek hangen. Nu had ik in de buurtsuper gister gewoon maar een graai gedaan uit de Bifi bak maar ik had niet op de smaken gelet. Ik kon toch niet lezen waar het over ging. Had ik het maar wel gedaan want op dit papiertje las ik later stond het woord: Caramba. Mijn mond hoeken zijn er nu nog schraal van. Zelden heb ik zulke pittige specereijen geproefd. Om kwart over 7 zag ik een bordje Stugor i.p.v Stuga dan schijnen er meer te zijn. Op het erf was niemand te vinden en na een rondje gelopen te hebben, ben ik even op een paar deuren wezen kloppen. En toen ging er een deur open en stond daar een oude vrouw. Ik stelde me voor en ze zegt dat haar naam Anna is. Ze ging wat sleutels pakken en ik ben weer van de straat voor vannacht. Voor deze prachtige stuga voor 6 personen betaal ik 23 Euro. Daar kan je in Nederland niet eens een camping van betalen. Vandaag op twee kilometer na 200 kilometer gereden met bijna 30 gemiddeld. Ik durf niet al te lang meer door te blijven rijden met deze hard wind en dan misschien ook nog eens zware regen. De spanning blijft er goed in. Het totaal is nu 1713 kilometer gereden ik denk dat het nog een 5 of 600 is hier vandaan.

  

-- Terug naar week overzicht

21-06-2010 - Maandag Week 2- Om 8 uur werd ik wakker van het kwetteren van de Garmin. De wekker functie werkte prima vandaag, gister was ik vergeten de batterijen erin te doen en was het al 10 voor 9 geworden. Er was iets raars aan de hand de zon scheen. Ervaring leert me na een weekje Zweden dat dit nooit lang kan duren. Het is nog wel koud dus trek ik alles wat ik heb weer aan en ga op pad. Nog geen 3 Km verderop zie ik een bord met "The Knifemaker" en later nog een met in het duits "Der Messermacher" met daaronder de naam Wolfgang. Als die oude Jens uit Beijeren me wat beter uitgelegd had waar het was dan had ik gisternacht nog volop schnapps en bier kunnen drinken met de gepensioneerde Hells Angel Wolfgang waarover Jens mij had verteld. Nou ja misschien op de terugweg of volgend jaar. Vervolgens ging het door naar Jokkmokk. Maar voordat ik daar aankwam moest ik eerst nog de poolcircel over, Het Poolcirkel bezoekers centurm ging pas om 10 uur open ik zal het fel begeerde poolcirkel certificaat via het internet moeten bestellen. Er stonden natuurlijk alleen maar Nederlanse campers en caravans op de parking, het zal wel gratis zijn geweest echte nederlanders kunnen het gewoon niet laten. Het bushokje was ook al voor niks. Aangekomen in Jokkmokk heb ik eerst een ontbijtje genomen, het was niet een dun gesmeerd beschuitje met light kaas maar een heel bord vol met vettigheid heerlijk!! Ik denk dat het twee hele pakjes spek waren met enorm vetgebakken aardappelen met daarop een paar gebakken eieren verder was er op de rand van het bord nog iets van een salade suggestie. Het is bij een suggestie gebleven want ik heb het ook niet opgegeten. Ik heb me onderweg laten vertellen dat ze in Lapland niet bakken en braden met van die lullige knijpflessen met een of ander product met een super laag cholestorol gehalte, maar dat ze gewoon een jerrycan met kettingzaag olie op het aanrecht hebben staan. Nou zo smaakte het dan ook en de eieren dreven bijna van de aardappels af. Heb daar lekker tot na de lunch rond zitten lummelen met m,n laptop en plenty koffie. Mijn maag was intussen druk aan de slag met de kettingzaag olie die tegenwoordig wel biologisch afbreekbaar is. Kort daana heb ik het toilet opgezocht. Je kan lullen wat je wilt, koken kunnen ze niet in Zweden maar overal waar ik tot nu geweest ben is het kraakhelder in de toiletten.Toch moet ik ook nog een stukje fietsen vandaag, en ik ben naar de overkant van de straat gefietst om bij de buurtsuper nog wat nood randsoenen in te slaan, ik weet sinds gister hoe belangerijk het is om wat bij je te hebben en dat hoeft echt geen 3 gangen menu te zijn. Na wat boodschappen waaronder een paar van die lange Bifi's van een meter het stuk en ik kan niet lezen wat er op staat maar ik denk dat ze van rendiervlees zijn gemaakt. Ik heb de theorie ontwikkeld dat hoe meer rendieren je op eet hoe minder er later in het traject voor je voorwiel kunnen springen. Verder nog vlak voor het uitrijden van het stadje Jokkmokk bij een sportwinkel nieuwe sokken gekocht want een paar is al kwijt geraak en de andere stinken zo dat ik ze zelf niet eens meer durf te wassen. Daarna ging het weer verder richting bergen. Nu mag ik gerust bergen zeggen want later bleek er zich ook een flink stuwmeer te bevinden met enorme overloop schuiven waarop Karel Appel naar het leek in zijn Parijse periode nog een paar heel fraaie schilderingen op had weten neer te zetten. Nu weet ik dat Karel altijd nogal wild schilderde in die tijd en ik hoop dat hij hier een beetje voorzichtig is geweest, want een stapje verkeerd en je valt zo achterover 40 meter naar beneden. De foto doet geen recht aan de schilderingen ze zijn echt heel groot. Toen ging het 15 kilometer redelijk plat om vervolgens in een paar plateau"s af te dalen naar het stuwmeer in de diepte. Ik heb zeker 3 minuten achter elkaar niet hoeven trappen. Vlak voordat ik naar beneden dook wilden een Duitser met zo'n idioot groot motorhome mij nog in gaan halen. Maar nog voor de eerste bocht trapte ik de lowracer naar de 55 toen was het op met de bergversnellingen.Toch was het al genoeg om de Duitser af te schudden. In het spiegeltje zag ik de nog van krulspelden voorziene duitse vrouw haar man een flinke elleboog stoot geven, en ik hoorde haar bijna zeggen "Herman verzuch es mal nicht !!!" Herman had toch geen schijn van kans gehad. Als een pijl uit de boog schoot ik er vandoor met een voor deze tocht ongehoord hoge snelheid. De reparatie en het  laswerk aan het frame moet goed gelukt zijn anders was het dagboek vandaag gestop, Na een soort van carrousel bocht met gloednieuw asfalt  waar het tegemoet komende verkeer langs een andere kant van de berg werd gevoerd probeerde ik de remmen. Er zat nog genoeg profiel op de blokjes maar dit ging niet werken met deze snelheid en de bagage. Na de bocht die gelukkig niet dicht kneep naar het eind, kwam er nog een heel stuk naar beneden met aan het eind een redelijk scherpe bocht  naar links de stuwdam op. Ik probeerde nog een keer de remmen en ze werden warm en pakte een beetje, als maar niet de velgen te heet worden want dan klappen de Swalbes eronder vandaan dacht ik nog. Oude instincten namen het bij deze snelheden over ik zocht met m'n linker twee middel vingers naar de koppeling om terug te schakelen, de bips verschoof iets naar links op het zitje en ik probeerde m'n linker knie aan de grond te leggen en gelijk weer het gas erop te leggen. Op een motor had dit feilloos gewerkt maar de lowracer laat zich toch anders besturen. en in mijn geval vandaag met meer geluk dan wijsheid kwam ik de bocht goed uit voor het eerst in 4 dagen voelde ik even de kou niet wat een adrenaline stoot was dat zeg. Als het verkeerd afgelopen was hadden ze zich bij sectie op mijn stoffelijk overschot misschien afgevraagd of die rendier worsten onderdeel van mijn lichaam waren geweest.De Duitsers in hun mobilehome zag ik pas weer halverwege in de pas aan de andere kant waar ik natuurkijk langzaam omhoog kroop. Laf als ze zijn die Duitsers probeerde Herman mij nog bij het inhalen de kant in te drukken, het lukte net niet want hij zal wel weer een flinke elleboog in de ribben gekregen hebben. Verder staat de 70 kilometer van vandaag in schril contrast tot de 255 van gister maarja je kan niet altijd wat spannends meemaken. Ik ben nu in de plaats Porjus terecht gekomen bij een mevrouw die 17 jaar geleden uit Birmingham (Engeland) was vertrokken en hier een oud stationetje ombouwde tot B&B met de oude loodsen als een soort van slaap units met een centraal keukentje.Haar naam is Patricia Cowens en ze is ook fotograaf met als specialiteit het noorderlicht en de middernacht zon. Ik heb m,n andere onderbroek weer fris klaar liggen voor morgen en ga de laatste dagen de planning goed aanpassen zodat ik niet nog een keer door kou en natte sneeuw verrast word. De zon scheen net nog laag over het meer en het ligt vlak aan het spoor, er zijn maar twee treinen per dag dus je zal er niet van wakker liggen. De voorspelling voor morgen is goed zonnig en warmer.

Hier op speciaal verzoek van Mijn collega Anton de GPX file van de laatste 2 dagen Ik zou er in Google earth maar een lang weekend voor uit trekken het is 320 km. En ik zou vanaf deze plek in het hoge noorden collega Robbert en zijn ega Esther willen feliciteren met de geboorte van hun eerste zoon.

-- Terug naar week overzicht

20-06-2010 - Zondag Week 2- Vandaag pas weer om 11 weggereden na een flink ontbijt. Het was droog maar dreigend met flinke tegenwind pittig klimmen en de gebruikelijke ongemakken die met gemak door het prachtige landschap goed worden gemaakt. Tot dat er na een uur of twee weer zo'n bordje met wegwerkzaamheden langs de kant van de weg staat. Ik denk nog nou ja even weer een stukje ploeteren, maar het werd steeds slechter en als een getergde bokser schoot mijn voorwiel van links naar rechts over de keien die soms vuistgroot waren. de Swalbe bandjes moesten dan ook flink inkasseren. Een keer ging het bijna mis en ik zwaaide mijn linkerhand al zegenend uit naar de gravel, ik kon maar aan een ding denken: hoeveel hechtingen deze keer? Maar als door "a devine intervention" blijf ik overeind. Dit ongemak duurde ongeveer een kilometer of 18 en het is dus gewoon onzin om voor een stukje gravel andere banden te monteren met de 23 mm racertjes gaat het ook prima. Hiervoor had ik nog een leuk gemiddelde opgebouwd van 29 Km maar door zolang stapvoets  rijden terug gebracht tot nog geen 12. Ik begon langzaam weer aan koffie of zelfs aan een lunch te denken want het begon al laat te worden. De  plaatsjes liggen steeds verder uit elkaar, en als er al iets is, dan is het vaak gesloten. Ik gas door naar Arvidsjaur en daarvandaan op zoek naar het huis van neef Edwin in Moskosel. Om kwart voor 3 zie ik mijn eerste rendieren in de verte daarrna volgen er meer.Een kilometer of 8 voordat ik in Moskosel aankom zie ik eindelijk een bordje waarop staat dat ze koffie hebben en ook dat ze maar tot 6 uur open zijn. Snel kijk ik op mijn Garmin hoe laat het is, en dat wordt krap aan het is al 10 voor. Gelukkig was het winkeltje nog open en bij twee vriendelijke oudere dames bestel ik een Cola, Koffie en zoek ik 4 heerlijke zelfgemaakte gebakjes uit, ook is het heerlijk warm binnen en ik trek snel al mijn jassen uit. Van de dames mag ik net zolang blijven zitten als ik wil want de lokale jachtvereniging heeft vanavond de jaarlijkse vergadering. Een van de dames komt uit het zuiden van Zweden en komt hier al sinds eind jaren 50 iedere zomer "Vakantie" werk doen ze is al in de 70. Achter me leest de voorzitter de notulen van de laatste vergadering voor en iedereen lijkt het er mee eens hoewel ik steeds dezelfde zeurderige stem hoor van iemand die nog al wat op en aanmerkingen heeft. Een paar keer word hij weggelachen, en ik zie in de spiegeling van het raam dat toch nog alle handen de lucht in gaan bij het stemmen over het een of ander. Ik heb helemaal niets van dit alles begrepen maar het zou me niet verwonderen als de zeurderige bijna tegenstemmer na de volgende elandjacht met 18 schotwonden naar huis wordt afgevoerd, want het is pas een plenaire vergadering als iedereen raak geschoten heeft. Zo gaat dat bij de Zweedse jachtvereniging. Als ik om half 7 buiten kom is het weer ijskoud geworden en is het ook voor de verandering weer begonnen met regenen dus door naar Moskosel. Ik ga links de E45 af en volg de straat richting spoor en al snel zie ik aan de rechterkant het huis van neef Edwin, het is de enige met een Nederlandse vlag aan de gevel. Zou hij ook een bel hebben die het Wilhelmus speelt als je er op drukt? Ik zie geen beweging achter de ramen en ook geen auto's om het huis. Het Wilhemus zal ik niet horen, bellen heeft geen zin. En in plaats daarvan knip ik even een paar foto's weg en rij door tot aan het spoor. Leuk dorpje met bar en dancing. Ik draai op het spoor en laat het bruisende nachtleven van Moskosel achter me en ga bijna dezelfde weg weer terug naar de E45. Het is weer droog maar de temperatuur daalt snel naar een graad of 5 maar de wind is wat gaan liggen. Ik kon in Moskosel niets vinden waar het woord Stuga op stond dus ik besluit door te rijden tot ik er een zie. Na een tijdje trappen krijg ik in de gaten dat er niet veel meer komt tussen hier en de plaats Jokkmokk. Het gaat nog steeds lekker en het blijft altijd licht hier dus waarom niet? om een uur of half 12 heb ik slaap, kou en rammel ik van de honger. Een flink kampvuur lijkt op zijn plaats maar het heeft hier net 6 weken geregend en alles is zeik nat. Aan de bomen groeid een soort van haar waar ik op tv Ray Mears ook wel een mee aan de slag heb gezien. Samen met een paar bonnetjes uit m'n portemonnai steek ik met mijn aansteker de boel in de fik, het haar van de bomen brand als een fakkel en de bonnetjes ook maar de kleine takjes die ik verzameld heb doen het gewoon niet. Ik kan ook de brander pakken maar dan is de kans groot dat ik met mijn koude handen m'n tassen niet meer dicht krijg. Bovendien word van de brander je kleding niet droog. Volgende keer niet vergeten 5 liter dieselolie bij m'n uitrusting te doen om het natte hout aan te steken. Als ik een poosje gehurkt heb gezeten en geprobeerd heb het vuur aan te blazen en vervolgens ineens snel op sta zie ineens sterretjes en val ik bijna flauw, in mijn oor hoor ik de schrille stem van Neil Youg die tegen me zegt "It,s better to burn, than fade away". Ik besluit snel verder te fietsen ik wil nog niet opbranden Neil. Na een kilometer of 10 begint het voor de verandering weer te hozen van de regen, en moet ik ergens binnen zien te komen anders ga ik eraan. Het is nog maar 3 gr en ik meen al natte sneeuw te voelen, In de middernacht schemer zie ik na een spoorwegovergang een bushokje... Eindelijk gered. Snel pak ik al m'n spullen en rol mijn slaapzak uit over de bank. De ondergrond is kurkdroog en ik kan later de drijfnatte Sealskin sokken (ook zo'n overrated product) uit trekken. Eerst kook ik nog een flinke hoeveelheid kant & klaar pasta die ik met nog een half zakje kaas zo heet mogelijk naar binnen schuif. De mond vol blaren maar wel weer lekker warm schuif ik m'n slaapzak in. Om een uur of 2 gaat eindelijk het licht uit in het bushokje en val ik ondanks de harde bank in een diepe slaap.

-- Terug naar week overzicht

19-06-2010 - Zaterdag Week 1- Vandaag begon slecht met alweer veel regen, maar voordat het zover was moet ik eerst nog even vermelden dat toen ik na het uitstekende ontbijt in de lobby stond en even op het af rekenen stond te wachten, ik daar een geinige foto collage zag hangen met allemaal hoogwaardigheids bekleders naar het leek. Ik vraag langs m'n neus weg of het de nieuwe burgermeester is van het plaatstje? Hij kijkt me ongeloofwaardig aan en zegt tegen me: nee dat zijn de koning en koningin die hebben hier niet zover vandaan een buitenhuis en komen wel eens lunchen. Zo zie je maar weer waar je al niet toevallig kan terecht komen hoewel ik niet de indruk had in de Royal Suite geslapen te hebben was het toch een prima kamer.verder heb ik van de ochtend sessie niet veel foto's het was weer beestachtig koud en winderig, en het regende aan een stuk door. Wel reed ik niet zo lang na vertrek Lapland binnen. Toen was het op weg naar Dorotea Waar ik bij het uitrijden van het stadje op een lekkere lange helling even niet goed op lette. Flits..... met 62 Km door een 50 Km zone. Ik stuur de bekeuring wel op naar M5 in Middelburg, dan moeten ze die Low Racers maar niet zo snel maken. Daarna door naar Vilhelmina waar eindelijk de zon doorbrak en het was ook gelijk warm. In de hoofdstraat waren ze voor een Italiaan de kussen op de stoelen aan het doen dus ik dacht waarom niet? Een pizza heb ik nog niet gegeten op deze trip.Even weer een praatje binnen staat de tv aan en ik hoor het al voetballen. Where you come from? Holland? is now playing Japan!! Lekker belangerijk denk ik nog dat voetballen. Het wordt allemaal nog veel vreemder. bij het aankomen vraag ik aan de baas en de pizza bakker of ze ook een echte italiaanse pizza maken? Yes sure: we have the best pizza in Lapland. Blijkt later dat het natuurlijk geen italiaanen zijn maar de een een Fin en de ander helpt zijn zwager daar in de zomer maanden want normaal rijd hij op de zieken taxi in Appeldoorn. de vierde fromaggi was op dus toen maar 3 kazen besteld, ik ben geen zeurpiet "but you better make it a big one" en dat was goed gelukt wat een karrewiel kreeg ik op tafel. afscheid genomen van mijn nieuwe "Italiaanse" vrienden en maar weer opgestap. een hele tijd was het een jas aan / jas uit situatie, maar rond 3 uur begon het zowaar weer op fietsweer te lijken en ik kreeg er weer zin in. Volgende stop voor koffie in een gat met de naam Storuman, een echte vis camping, je heb er niet veel anders. Weer nederlanders die het zaakje runde je ziet ze overal. Ik kan hier nog wel weer een paar leuke dingen over vertellen maar eerst ga ik het hebben over Jens ofwel Der Jens, jawel weer een duitser maar dit keer met een tactor en niet met de tandem. Deze ontmoeting was ook weer zo vreemd dat het lijkt of alle rare snuiters op weg zijn naar de Noord Kaap het moet er echt heel gezellig zijn. Toen ik dus afgelopen vrijdag in de Coffee Corner helemaal verkleumd van de kou naar het Grand Hotel zat te kijken zat er naast me een man zijn krantje te lezen en ik keek even stiekum met hem mee toen mijn oog viel op een grote foto van een man voor een heel oude tractor met een soort van bak achterop. Op de bak zag ik het woord Nord Kapp geschilderd staan dus ik dacht nog even ook leuk, maar ik was zo bezig met m'n eigen ellende dat ik er verder geen aandacht aan schonk. tot ik gisternacht om een uur of 1 uit het raam van mijn kamer keek (ik slaap steeds minder het is hier altijd licht) en daar zag ik een tractor voorbij komen met een soort van Pipo de clown achtige aanbouw achterop. En ik denk he dat is de tractor uit de krant.  Laat ik nou zelf om een uur of 7 's avonds de achterkant van diezelfde tractor in beeld krijgen aan het einde van weer een van die fantastische heuvel sessies. Hij verdwijnd nog een keer uit zicht maar na een poosje zie ik hem weer en win snel terrein. Later bijkt het oude beestje niet harder dan een kilometer of 10 a 15 te kunnen. Met de camera in de aanslag maak ik eerst even een paar rondje om dit vreemde voertuig. Wie of Wie gaat er nu met een tractor??? De nieuwste Buggati V-Ron kan ik me nog voorstellen, maar een tractor hoe verzin je het? Jens zit achter het stuur en hij wuift naar mij, mooi tijd voor alweer een praatje denk ik en ga vooruit om een plek uit te zoeken waar de Bullie, zo noemt hij zelf deze wonderlijke machine en mijn fiets niet op de weg staan. Helemaal uit Beijeren komt hij met dat ding en hij heeft er al maanden op zitten. natuurlijk is hij ook "Rentner" 86 meen ik begrepen te hebben. Ik begin zo'n beetje de pest te krijgen aan die pensionadas die alleen maar leuke dingen hoeven te doen ;-) Hij geeft me bij het afscheid nog het adres van een goede kennis "Der Wolffgang" deze gepensioneerde Hells Angel is in de Jaren 80 naar Zweden gevlucht en maakt er nu Zweedse jachtmessen. Net buiten Jokkmokk schijnt een bord te staan. Ook een leuk wetenswaardigheidje is dat ze hier vorige week nog nachtvorst hadden en dat de zomer pas volgende week gaat beginnen. Ik heb daarom maar weer gekozen voor de Suga vanavond. de plek heet Sandsjonas met een paar dubbele puntjes hier en daar. Het is werkelijk een idillische plek met hele leuke oude stuga's. en ook 4000 jaar geleden woonden er al mensen op deze plek. Ontbijtje besteld voor morgen want de bakker is 40 Km rijden. en daarna ga ik op pad naar Moskosel naar het huis van neef Edwin. De was is vanavond  weer gedaan en er zou misschien wel eens wat beter weer aan kunnen komen. Vandaag ondanks de regen toch nog 184 kilometer gereden vandaag. Nog 1075 naar de Kaap. Ergens volgende week moet het gaan gebeuren.

-- Terug naar week overzicht

18-06-2010 - Vrijdag Week 1- Nadat ik me in de stuga had opgesloten gisteravond, heb ik alvast nagedacht over vandaag. De 1000 Km moet doorbroken worden. Maar toen begon het te regenen en het regent nog steeds. Dit is niet wat ze noemen hier en daar een bui of hij blijft me volgen. Bij vertrek vanmorgen bijna alles wat ik heb aangetrokken met als gevolg dat het nu allemaal zeik nat is geworden. maar voor dhet zover was gelukkig van een aardige knul bij de receptie nog 2 forse mokken koffie gekregen maar toen was het moment daar er moest ook nog wat gefietst gaan worden vandaag. Eerst nog een flinke kneep van mijn geheime wet /dry lube melange (voor de niet kenners, dit is ketting vet) als ik het zo bekijk dan is het er binnen een hal uurtje afgespoeld. Alles goed dicht en op weg naar boven niet te hard trappn dacht ik nog anders word mijn binnenjas nat van het zweet. Om een lang verhaal kort te maken mijn echte waterdichte Duitse "Roeckl" handschoenen hielden het ongeveer een uur uit, daarna begon er ook water via m'n polsen m'n jas in te lopen daarna was er geen houden meer aan nu zit ik helemaal versteend in een soort van Coffe Corner met aan de overkant een bord met "Grand Hotel" op de gevel van een niet onaardig gebouw. Als de prijzen ook niet al te grand zijn ga ik er zo toch echt naar binnen. De regen blijft maar vallen. Ik ben nu overigens in de plaats Stromsund. Het is nog maar 29 kilometer om de 1000 te doorbreken en dit is de laaste grote plaats, ik ga hier wachten tot het droger gaat worden. Dat had je gedacht!!! Kom ik buiten en ineens schiet me de lagere schoolplaat met Willem Barentsz voor het "Behouden Huis" op Nova Zembla te binnen. Met een nog narokend geweer en met een voet op een dodelijk getroffen ijsbeer! Meer dan een jaar zaten ze daar vast in het ijs en ik kan me niet voorstellen dat Willem liep te zeuren over een beetje kou, regen of natte sneeuw. Opnieuw geinspireerd ga ik met hernieuwde krachten op pad en ik ben de eerste 1000 kilometer voorbij nu. Toen ik even later door het plaatstje Hoting reed, wat op zich al aardig warm klinkt was het wat mij betreft tijd om naar binnen te gaan. Naast het enigste hotel van Hoting zag ik iemand die onder twee parasollen aan het BBQen was in de stromende regen en gierende wind. Dit wordt het! dacht ik nog en jawel nog kamers zat en ook een soort van kamer waar ik m'n natte spullen op kan hangen om te drogen op de termometer was het 32 gr. en er hing ook een hoop hotel linnen een Zweedse droogkamer. Of ik een "Bastu" wilde? Dit blijkt het Zweedse woord voor sauna te zijn, dus ik zeg: gewoon doen Frans!!!  en binnen een half uur was ik weer helemaal de oude. Vergeet nog een leuke ontmoeting, 's middags zag ik in de verte onder aan een lange heuvel weer een fietser. Ik moest gelijk aan de Duitse tandem "Fahrer" denken maar die konden me onmogelijk hebben ingehaald. Als dat zo was dan was ik bij de volgende bocht  rechtdoor gereden het talut af en had in de stromende regen gewoon m'n ogen dicht gedaan en gewacht op het einde. Maar het bleek Luc te zijn een gepensioneerde vrachtwagen chaffeur uit de Vogezen (Frankrijk) ik dacht dat hij zei uit de buurt van Epinal. Hij was pas 58 en al 4 jaar pensionada. Zoals het er nu uitziet kan ik nog 17 jaar vooruit ;-( wat een bofkont is die Luc toch. Hij had me vanuit de verte al aan zien komen en met mijn licht aan dacht hij dat ik een brommer was. Dank je Luc, ik voelde me gelijk een stuk beter ondanks de kou.(het was soms niet warmer dan 5 gr.) We maakte een praatje langs de kant van de weg en hij was blij met mijn frans want hij had het al twee maanden niet meer kunnen spreken. Zelf sprak hij als echte Fransoos geen woord engels, en de Zweden zijn er niet goed in. Dus dat betekende voor hem permanente "Radio Silence" voor een maand of wat. Hij pakte zijn video camera en ik gaf hem een kaartje met het adres van deze website en mijn e-mail adres. Met internet had hij nog nooit wat gedaan maar als hij over 3 maanden weer thuis was zou hij zijn dochter vragen om wat te laten weten. Vol trots liet hij me zijn fiets zien met maar liefst 55 Kg bagage eraan. Ik wilde nog tegen hem zeggen dat het maar goed was dat hij zijn vrachtwagen rijbewijs had. Maar het was zo'n aardige man en we hebben hartelijk afscheid genomen. Terug naar de stand van zaken: Ja de magische eerste 1000 kilometers zijn doorbroken. en ik heb net weer eens een maaltijd zonder friet achter de rug, het lijk wel of je alleen maar rotzooi kan eten hier in Zweden. Dit was echt prima met veel verse salades en natuurlijk echt BBQ vlees.Ik heb me niet ingehouden want kreeg van de kok en tevens eigenaar een "Special Nord Kapp" prijs van 50 Euro voor de kamer en de "Bastu". Dat vond ik zo schappelijk dat ik ook nog een paar steenkoude halve liters bier weg liet zakken (Ad ik heb aan je gedacht). Wat een prima dag is het toch nog geworden ondanks al de kou. 123 kilometer gereden en hieronder een overzicht van de "Trip Odometer" tot zover. Niet zulke hele mooie foto's en ik had er zeker niet zo veel de jassen moeten open om de snapshots te maken. Maar nog steeds die lange weg...... ook bij regen blijft het een prachtig gezicht. De liefhebbers downloaden hier weer de Garmin GPX file

              

 

-- Terug naar week overzicht

17-06-2010 -Donderdag Week 1- Heerlijk geslapen was om half 8 al wakker deze keer voor de andere gasten nog wat warm water over gelaten. het wend wel weer snel die luxe. precies om half 9 stond de eigenaresse met het ontbijt voor de deur, alles perfect eitje brood ham kaas jam boter tomaat yoghurt komkommer etc. Alleen had ze er voor mij nog wel een literje koffie extra erbij mogen doen. Ook gelijk nog even mijn tassen gereshuffled want dat gaat als ze op een bed liggen net wat makkelijker dan nog rillend van de ochtend kou op je knieen door de dennenaalden kruipend te proberen alles op z'n plek te krijgen. Vandaar dat ik gister ook met de zogenaamde kerstboom configuratie op pad ben gegaan d.w.z. alles gewoon aan je tassen laten bungelen. het is nu 10 voor negen en ik ga kijken of de lowracer nog aan de regenpijp zit vastgeketend. En zo niet dan blijf ik lekker nog 3 weken hier. gelukkig stond m'n fiets nog op de plek waar ik hem had achter gelaten. Uitgezwaaid door de Poolse eigenaresse en haar 3 jarige dochtertje ging ik vol goede moet op pad. Sveg ligt op zo'n 350 meter hoogte en ik ben vandaag op ongeveer dezelfde hoogte geeindigd, alleen is de weg daar tussen in niet helemaal plat. De eerste twee uur zat de gang er lekker in en tikte ik bijna 65 Km weg dat ging lekker gister deed ik over 60 Km bijna 3/4 dag in die kl%@# bergen. Gelukkig beginnen de benen in de gaten te krijgen wat de bedoeling is, het hoofd heeft opdracht gegeven om niet te zeuren en allen te melden als er ernstige verzuring optreed of er een knie op het punt staat te klappen. Het hoofd heeft nu alleen nog maar als taak de mooie panorama's in zich op te nemen en tussen door wat op de handen te letten, zodat zij niet de stijle greppel naast de weg insturen. Zo werken vandaag de benen en het hoofd perfect samen. Later op de dag begind het toch weer wat zwaarder te heuvelen en moeten de benen pas echt aan de bak. Ik kan het tempo niet meer boven de 32 Km gemiddeld houden en moet alweer een paar keer terug naar het binnenblad. Ik stop een paar keer om wat te eten, en heb voor de verandering eens geen trek in friet met een burger, dus ik bestel dan 4 of 5 gebakjes die ik wegspoel met een flinke sloot koffie. Verder tijdens deze rit geen elanden meer kunnen waarnemen, maar wel weer een stukje wegwerkzaamheden van een kilometer of 8. En als je de borden ziet dan weet je het al LOS GRIND op de weg. Voor mij is dat langzaam rijden maar sommige willen er dan extra snel langs met de auto en geven vol gas wat voor mij dan ongeveer het effect heeft alsof ik door een dubbelloops jachtgeweer onder vuur genomen word. Nog even de temperatuur daar had ik het nog niet over gehad: vanmorgen bij vertrek 14.5 gr. vanmiddag was het even 23 gr. (dat was voordat het licht begon te regenen) en toen ik hier vanavond om een uur of 10 de camping op reed was het nog maar 8 gr. Over de verloren tijd bij de Mc Donald in Ostersund met de website wil ik het niet meer hebben in die twee uur had ik ook nog 50 kilometer meer kunnen rijden. Ik ben nu trouwens in het plaatsje Lits met 203 Km op het klokje. Tot morgen en "enjoy the prettty pictures" een is wel heel bijzonder want ik dacht vanuit de verte de strandstoelen van het Duitse tandem echtpaar te ontwaren. Morgen eerst uitslapen en dan zien we wel verder.

Download de route in GPX formaat, dit kan in Google Maps of Google Earth worden ingeladen, vergeet even je werk en rij lekker virtueel tot aan de lunch een stukje mee met mij door de Zweedse bossen. 

-- Terug naar week overzicht

16-06-2010 -Woensdag Week 1-   Vanmorgen pas om 10 uur wakker en het de hele nacht stervens koud gehad. 's ochtends pas een beetje in slaap gevallen. Gek is dat niet want toen ik gisteravond om half 12 m'n laptop uit zette zag ik m'n adem condenseren in de koude berglucht . Nadat ik uit m'n hangmat gerold was zag ik achter me in een open stuk alweer een eland, maar voor ik de camera kon pakken ging hij er in volle galop vandoor. Wat maken die beesten een herrie ze lopen overal dwars doorheen. Nadat ik op weg was ging het onverwachts toch weer steil omhoog. Maar na een uurtje puffen ging het nadat ik 540 meter op de Garmin zag weer een hele poos naar beneden. als ik boven de 55 kom ga ik remmen, Ik durf normaal veel harder af te dalen maar niet met dit grove wegdek in m'n korte mouwtjes, zoveel bagage en je bent ook een dagje ouder. Nu heb ik even een stop gemaakt voor de lunch (ik heb pas anderhalf uur gefietst) Het plaatsje heet let op: Noppikoski dat verzin je zelf niet. Heb voor het eerst in twee dagen weer een paar bakken koffie op en de refill is in Zweden altijd gratis heb ik me laten vertellen dus ik ga zo nog een bakkie pakken. Nadat ik twee Cola's 5 koffie en alweer een hele grote hamburger op had ben ik weer op pad gegaan, volgens de lokale goeroe en Pelleboer was het nog een poosje stevig klimmen geblazen tot aan zo'n 600 meter en bovendien ging het ook nog regenen 's avonds. En inderdaad het was weer zwaar aan de bak de aankomende uren. Daarna werd het wat platter en kon ik een aantal keren weer voorzichtig naar m'n nieuwe buitenblad schakelen ik begon me al af te vragen waarvoor ik hem had vervangen voordat ik wegging. kortom de excusses voor de matige dagafstand van een schamele 103 kilometer zijn: laat opgestaan, lange internet lunch genoten, moordende cols. En ook volgens de molenaar uit midden Zweden grote kans op regen deden mij besluiten om in het plaatsje Sveg een stuga te huren want Sveg is ook altijd nog 350 meter hoog en ik had geen zin in nog een nachtje bibberen en bovendien moet mijn andere onderbroek gewassen worden. Na even zoeken (zo groot is Sveg niet) bleek geen stuga meer bescikbaar op de enigste camping. De volgende stuga's zijn 50 kilometer verderop en het is niet zeker of er nog vrij zijn. Wat doe je dan? In een moment van zwakte besloot ik een hotel op te zoeken. Kortom de was is gedaan en al het warme water is op in het hotel zo lang heb ik onder de douche gestaan. Als ik de Poolse eigenaresse goed had begrepen dan maakt ze me morgen om 8 uur wakker en dan om half 9 serveerd ze het ontbijt op de kamer. En dat alles voor nog geen 60 euro. Ik zeg maar zo een expeditie naar de rand van de wereld mag wat kosten ;-). hieronder ook nog wat nieuwe middag foto's met altijd die lange in het niets verdwijnende weg die zo eentonig is dat 'ie nooit gaat vervelen. Met af en toe een eland, beer of ander groot wild blijft toch de spanning er een beetje in. Nog spannender is de steile greppel aan weerskanten van de weg, even raakt je Swalbe bandje de rand van het asfalt en je bent bijna zeker van de trauma helicopter naar huis! ik hoop dat het niet zover zal komen als er eens een auto vlak langs je raast zijn het altijd Duitsers of Nederlanders de Zweden zijn prima chauffeurs en halen je alleen in als de andere baan leeg is en als dat niet kan blijven ze achter je rijden gelukkig doen ook de hout trucks dat want daar word je af en toe gewoon bang van zo groot zijn die dingen. Een tegen liggende vrachtwagen deed al een keer mijn petje afwaaien op een stuk waar ik eindelijk eens lekker hard naar beneden kon, toen moest ik een heel eind terug lopen om het weer op te pakken. Mijn voorhoofd lijkt inmiddels van de zon wel op een oude krokodillenleren handtas dus ik kan nog niet zonder dat petje!

-- Terug naar week overzicht

15-06-2010 -Dinsdag Week 1- De Stuga is prima bevallen, wat is een beetje heet water al een luxe werd natuurlijk heel laat wakker wegens de korte eerste kampeer nacht. Ben rond 10 uur pas vertokken met als eerste de plaats Malung zo'n 50 km verder. Wederom getergd door enorm zwaar klimmen, en kilometers losse gravel op de weg. Het was dus naar boven ploeteren zonder de beloning van het naar beneden suizen ik durf veel maar hier moest echt geremd worden. Net voor het afslaan naar de E45 even weer bij gekomen met een hele grote burger friet. Friet heeft hier in Zweden het "ik kies bewust" logo omdat ze er dan later meer eco diesel van kunnen maken. Aanvankelijk was de E45 een zegen niet helemaal plat maar alle "cols" konden op het buitenblad worden genomen, maar dat werd na de plaats Mora wel anders.Naar het dak van de wereld leek het wel te gaan na eerst een plateau van 420 meter te hebben gehaald dacht ik dat ik lekker weer beneden langs de spoorbaan of rivier kon gaan rijden. het was niet zo er volgde nog vele hoogte meters te overwinnen. om een uur of 5 even wat boodschappen gedaan want het word weer camperen vanavond. om 8 uur gestopt voor de maaltijd, die altijd het beste smaakt als hij van houtvuur afkomt, bovendien hou je dan ook je bommetje Camping gas lekker vol. Het was iets van veel pasta gekookt met water wat ik zelf uit een hoogveen poel geschept had. De eerste poel durfde ik niet te nemen want daar dreven twee luiers in, ja het is afzien zo'n expeditie verder was er nog uit een zakje een onduidelijk smakende Carbonara saus en als laatste door mij zelf afgegarneerd  met een paar verse scheuten dopheide. De hoogte punten houd ik voor het laatst, heb namelijk ook mijn eerste eland gezien, ik had de wind  tegen vandaag en het beest had me niet gezien,gehoord of geroken en pas toen ik heel voorzichtig gestopt was draaide hij zich om maar toen had ik m'n camera al in de hand en na een paar snapshots ben ik op goed geluk op filmen overgestapt. het andere goede nieuws is dat het weer echt prachtig was en onderweg ving ik op dat het nog beter gaat worden. Laatste grote plaats die ik zag was Orsa dit betekend beer in het Zweeds en ze zijn hier ook nog volop te vinden, laat ik hopen niet zo dicht langs de weg. Het is nu half 12 en de zon is nog niet helemaal onder, toch is het nu koud aan het wrden en ik ga de slaapzak opzoeken. Vandaag noteren we een magere 160 Km. maar wat mij betreft tellen ze dubbel Geen WiFi vanavond misschien morgen bij de lunch.

-- Terug naar week overzicht

14-06-2010 -Maandag Week 1-   's Ochtends vroeg om een uur of 6 vertrokken de hele nacht bijna niet geslapen van de harde regen en het langs bulderende verkeer volgende keer de kampeerplaats beter uitzoeken. Eerst weer een stuk de E45 gevolgd om vervolgens naar de overnachtingsplaats in het plaatsje Stugby te rijden. Hievoor ben ik dwars door de Biebelebonse Bergen (deze staan niet op de kaart) gereden en heb vreselijk af moeten zien met de bagage. Wel lekker rustige weggetjes en mooie vergezichten, maar dat klimmen daar ben ik niet van. 's middags om een uur of 1 heb ik ergens nog wat geld gehaald, en ben in een restaurant ff aangeschoven voor een Dagens Ratt (dag menu). Daarna had ik weer wat meer energie om de heuvels op te komen. Om en uur of 6 ben ik in Stugby aangekomen met toch nog 185 Km op het klokje, en tot mijn verrassing had fietsmaat Ad er een Stuga voor mij gereserveerd. Ik hoef niet uit te leggen dat ik na het douchen als een blok in slaap gevallen ben. Morgen ga ik de E45 weer op zoeken om te proberen het M5 gevoel te hervinden n.l Meer Meters Met Minder Moeite. maar dan moet de weg wel zo plat moegelijk zijn. Ik denk dat het anders voor mij niet haalbaar is om iedere dag de 200 kilometer te halen.

-- Terug naar week overzicht

13-06-2010 -Zondag Week 1- Vandaag begon niet helemaal prima, had ernstige problemen met het lekker Gotenborg uitrijden, gelukkig was het zondag ochtend dus ik kwam weg met een paar stukjes snelweg. toen ben ik nog een keer aan de verkeerde kant van de E45 terecht gekomen. Deze is nog veel te druk zo vlak bij Gotenborg. En heb dus gezocht naar een D-Tour. Toen schoot ook m'n Garmin terug naar af en moest in de Berm weer tot de orde worden geroepen. tot overmaat van ramp kwamen de Duitsers van gister met de tandem voorbij. Nadat ik de Navi weer in orde had kreeg ik ze al snel weer in het vizier. Vlak voordat ik ze in wilde halen op een pittige helling stapte ze af omdat ze te zwaarbeladen waren. Tijd voor een praatje. Ze hoefde niet meer zover en gingen de aankomende dagen een tandem tocht maken. Ik heb ze in mijn beste duits nog even gewezen op het probleem van "zu viel scheisse" aan je fiets hangen en het klimmen wat daar mee samen hangt. Na overleg besloten ze om de standstoelen in de berm achter te laten ;-). Verder was heet gewoon lekker door buffelen vandaag met om 6 uur bakken vol met regen en als hoogte punt een hele grote hamburger bij Bill's Grill. Morgen misschien de foto's want het word donker buiten de Mc Donalds waar ik nu zit, en ik moet nog een plaatsje vinden voor m'n tent. heb ongeveer 250 Km gereden vandaag.

-- Terug naar week overzicht

12-06-2010 -Zaterdag- Mooi op tijd aangekomen bij de Stena Line Terminal. Het is 11 uur 's ochtends en het giet natuurlijk van de regen en alsof dat nog niet erg genoeg is zijn er ook renovatie werkzaamheden aan het terminal gebouw en kan je niet binnen zitten. Wat nu? Mijn vrouw heeft een goed idee, aan de overkant van de haven is de terminal van de Color Line. Ik stap daar uit en ga brutaalweg met mijn fiets de roltrap op. de stoelen zijn goed en je kan er ook koffie krijgen wat een luxe! ik lummel wat rond, lees een poosje uit m'n voor deze trip aangeschafte eReader en ga rond 3 uur maar op pad naar de boot. Nog steeds te veel te vroeg maak ik daar tijdens het wachten een praatje met andere oudere jongeren, maar dan in de catagorie motor muizen. Er arriveren nog een man en vrouw op een afgeladen tandem. Maar dan gaat eindelijk het inschepen beginnen. Even na half 7 ben ik het buffet op gaan zoeken, een simpele analyse maakt duidelijk dat een eet zoveel je kan voor een vast bedrag het slechtste in de mens boven kan brengen. Zelf koste het al mijn wilskracht om me niet te laten gaan als we het over de hoeveelheid hebben en heb ik het bij alleen Cola weten te houden, als mijn fietsmaat Ad erbij geweest was had ik die Cola wel kunnen vergeten en was het weer een wedstrijdje onbeperkt bierdrinken geworden. Zo zie je maar het is niet altijd een straf om alleen te reizen ;-). Ik zal zeker morgen frisser wakker worden en na een wederom onbeperkt ontbijtbuffet aan het echte werk gaan beginnen.

Nog even dit: bij het verlaten van het toen al bijna lege haventerrein spotte ik nog de onderstaande auto's. Zorgvuldig door de fabrikant afgeplakt en op weg voor een duur test onder extreem koude omstandigheden hoog binnen de poolcirkel. ik meen de fraaie lijnen van de Dacia Logan te herkennen, maar dan de nieuwe sport uitvoering, in het diepste geheim achter de Carpaten zijn deze preproductie modellen daar doorontwikkeld.

 

11-06-2010 -- Vanavond aangekomen in Kiel. Logeer samen met mijn vrouw in Hotel Nordic Astor. Morgen is de dag van de overtocht. De boot vertrekt p as om 7 uur 's avonds dus hoef ik me niet te haasten morgenochtend.

06-06-2010 -- De laatste week is ingegaan, aan het lange wachten komt een eind. Gister heb ik alvast de fiets voorzien van  nieuwe onderdelen zoals ketting + tandwielen en nieuwe remblokjes. Ook staat hij weer op nieuwe bandjes. Op het frame zit met een paar tiewraps een setje vouwbanden voor noodgevallen, en heb ik een paar zakjes met reserve onderdelen klaargemaakt. Voor het pinkster weekend wilde ik alvast de kettingrol vervangen voor een nieuwe, maar bij het losmaken van de lange bout die helemaal zat vastgerot had ik bijna mijn frame gesloopt bij het losslaan. Bram Moens van M5 heeft hier een prachtige patch opgelast en het lijkt weer helemaal in orde te zijn. Afgelopen vrijdag ben ik naar een "overview" training geweest bij SAP   in 's Hertogenbosch. Dit heb ik als training aangegrepen, het was een prachtige dag, en de rit was bijna 90 km. en 's middags weer terug natuurlijk, het hele stuk rustig aangedaan en de reistijd  visa versa in 6 uur. De rest van de training doe ik onderweg wel, rustig opbouwen en proberen de knieen heel te houden. 

25- 05-2010 -- terug kijkend op een prachtig pinkster weekend, een leuke tocht met volle bepakking richting Belgische grens. Vooraf een leuke plek gevonden een gratis campeerplek van Staatsbosbeheer bij Baarle Nassau. Inclusief waterpomp en stookplaats (hoewel het bord vermelde dat open vuur verboden was). Hieronder een kort foto verslag. [wat voor leeftijd mannen ook hebben, fikkie stoken gaat nooit vervelen] Download alle Staatsbosbeheer Campings als Garmin POI 's paalkamperen.zip  en ontdek ook de Nederlandse "Outback" .

10-05-2010 -- Vandaag een beetje wielerspektakel de Giro d'Italia. deze ging vlak voor ons bedrijf langs "Facilicom Services Group " in Schiedam. De etape liep van Amsterdam naar Middelburg. Hieroder een foto van ons hoofdkantoor  met een geweldig Giro d'Italia spandoek over bijna de gehele 14e verdieping.

25-04-2010 -- De overtocht van Kiel naar Gotenborg is geboekt, er is nu geen weg meer terug nog een week of 6 en dan gaat het avontuur van start.

28-03-2010 -- Vandaag was het dan zover de start van het ligfietsseizoen in de vorm van de landelijke ligfietsdag. Ook dit jaar werd er weer een tocht georganiseerd vanuit Maia ligfietsen in Dordrecht. Het weer was redelijk met af en toe een zonnetje. De regen bleef weg en alleen de wind bleef over.

 bij thuiskomst toch 120 km op de teller. Download hier de tocht in GPX formaat voor de mensen die hem gemist hebben, en hem met echt lekker weer ook wel eens willen rijden.

14-03-2010 -- Gister per email opgegeven voor de Landelijke ligfietsdag op 28 maart. Het zal weer de lange tocht worden, de snelheid is meestal niet erg hoog maar wel altijd gezellig met zoveel andere ligfietsers op pad. Je kan je nog opgeven, vertrek is om een uur of 10 vanaf Maia Ligfietsen . Nu alleen nog wachten op het eerste voorjaars weer.

09-03-2010 -- Voorbereidingen worden gemaakt, routes worden uigestippeld. De winter moet toch eindelijk eens stoppen zou je denken? Maar vanmorgen vroeg was het weer zo rond de -4 graden. om een winterdepressie van te krijgen.

06-03-2010 -- Vandaag een nieuwe Garmin houder besteld alleen in de States iets gevonden wat naar m'n zin was en niet al te duur. Van mijn originele stuurhouder was het lipje moe van geworden na jaren van trouwe dienst. Klik op het plaatje om naar de website van The MountGuys te gaan zij doen echt heel veel op het gebied van (stuur)houders voor alle merken GPS toestellen.

klik - http://www.mountguys.com

 


 

Royal North Cape Club